جمعه هشتم آذر 1387

کشور بنگلادش

جمهوری خلق بنگلادش ( BangladeshPeople's Republic of ) کشوری است واقع در جنوب قاره ی آسیا و شرق هند ، پایتخت این کشور شهر داکا ( Dhaka ) با 12 میلیون و 560 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت بنگلادش 147.570 کیلومتر مربع و جمعیت آن بالغ بر 148 میلیون نفر است که به نسبت وسعت تراکم جمعیت بسیار زیاد است . از شهرهای مهم بنگلادش می توان به چیتاگونگ 2 میلیون و 200 هزار نفر ، خولنا 811 هزار نفر و راجشاهی 402 هزار نفر اشاره کرد . از نظر آب و هوایی ، بنگلادش دارای آب و هوای گرم و مرطوب است و به سبب واقع شدن در کنار خلیج بنگال و اقیانوس هند تابستان ها این کشور به شدت در مقابل سیل های ناشی از جریان های موسمی اقیانوس هند آسیب پذیر است و سالانه صدها نفر قربانی این باران های موسمی می شوند . این کشور در زمان تسلط بریتانیا به شبه قاره ی هند تا سال 1947 به عنوان پاکستان شرقی شناخته می شد ، در 26 مارچ 1971 این کشور بعد از سالها جنگ های داخلی با نام کشور مستقل " بنگلادش " از پاکستان اعلام استقلال کرد . حزب ناسیونالیست بنگلادش در سال 1991 به قدرت رسید و رهبر این حزب عبدالرحمان بیسواس در همین سال رئیس جمهور بنگلادش شد . در انتخابات سال 2002 میلادی تاج الدین احمد با اکثریت آرا حائز پست ریاست جمهوری شد ، خانم خالده ضیا ء نیز در سال 2001 به عنوان نخست وزیر انتخاب شد . 97% نژاد این کشور را بنگالی ها تشکیل می دهند . اسلام با 85 % دین رسمی بنگلادش است و 15 % مابقی را هندو ها تشکیل می دهند . زبان رسمی بنگلادش ، بنگالی است ، زبان انگلیسی هم اگرچه رسمی نیست ولی به عنوان زبان دوم شناخته می شود ، واحد پول بنگلادش کاتا با واحد جزء ( پایسا ) است . این کشور از اعضای کشورهای مشترک المنافع است ، صادرات بنگلادش نیز پوشاک و الیاف کنف می باشد .





کشور بنگلادش مشتمل بر 5 ایالت می باشد :





1 - باریسال ( Barisal )

2 - چیتاگونگ ( Chittagong )

3 - داکا ( Dhaka )

4 - خولنا ( Khulna )

5 - راجشاهی ( Rajshahi )


نوشته شده توسط جهان شناس در 19:7 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور ویتنام

جمهوری سوسیالیستی ویتنام ( Vietnam Socialist Republic of) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، کنار خلیج تایلند ، خلیج تونکین و دریای چین جنوبی ، هم مرز با چین ، لائوس و کامبوج ، پایتخت این کشور شهر هانوی ( Hanoi ) با 4 میلیون و 147 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت ویتنام 331.041 کیلومتر مربع و جمعیت آن 82 میلیون و 628 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای ویتنام می توان به : هوشی مینه سیتی 5 میلیون و 030 هزار نفر ، هایفونگ 1 میلیون و 817 هزار نفر و دانانگ 460 هزار نفر اشاره کرد . ویتنام از میانه های قرن نوزدهم و با ورود فرانسوی ها به این کشور ، زیر استعمار این کشور قرار گرفت ، ویتنام طی جنگ جهانی دوم به اشغال ژاپن درآمد . فرانسه پس از قیام های دین بین فو و در نتیجه ی توافقنامه ی ژنو از این مستعمره ی خود صرفنظر کرد ، سرانجام در 2 سپتامبر 1945 ویتنام از فرانسه اعلام استقلال کرد . پس از این ویتنام به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد ، نظام کمونیستی در شمال و نظام غیر کمونیستی در جنوب این کشور حاکم شد . در سال 1965 آمریکا با فرستادن نیروهایی به ویتنام جنوبی سعی داشت ، قسمت جنوبی را در مقابله با قسمت شمالی کمونیست یاری کند . جنگ در سال 1973 و انعقاد توافقنامه ی پاریس خاتمه یافت . در سال 1975 حکومت ویتنام جنوبی ساقط شد و در کل ویتنام حکومت کمونیستی برقرار شد . ویتنام در سال 1979 به کامبوج حمله کرد و آن را اشغال نمود . کامبوج با کمک چین موفق شد ویتنام را از خاک خود عقب براند . تا پیش از فروپاشی شوروی کمک های مالی این کشور به ویتنام ادامه داشت اما با تجزیه ی شوروی این کمک ها قطع شد . دو موی در سال 1991 دبیر کل حزب کمونیست ویتنام شد ، وو وان کیتنیز در همین سال نخست وزیر ویتنام شد در سال 1992 لی دوک آن رئیس جمهور ویتنام شد . از سال 2006 نگوین مین تریت به عنوان رئیس جمهور و نگوین تان دونگ به سمت نخست وزیر انتخاب شدند . 85 % نژاد این کشور را ویتنامی ، 3 % را چینی ، 2 % را مونتانیارها ، 1 % را تهو و 1 % را تای تشکیل می دهند ، همچنین دین 66 % ویتنامی ها ، بودایی ، 8 % مسیحی و 3 % کائودای می باشد . ویتنامی ، زبان رسمی مردم ویتنام است ، در کنار این زبان ، زبانهای چینی ، فرانسوی و انگلیسی نیز رایج است . واحد پول ویتنام ، دونگ با واحد جزء ( هائو ) نام دارد . بعد از سال 1986 صنعت و کشاورزی خصوصی رفته رفته در این کشور جایی برای خود دست و پا کرد و از سال 1989 ویتنام موفق به صادرات برنج خود شد . پس از این صنعت نفت این کشور نیز گسترش یافت . ویتنام از اعضای اتحادیه ی کشورهای جنوب شرق آسیا ( آ سه آن ) است .







کشور ویتنام مشتمل بر 58 ایالت و 3 ناحیه ی خودگردان ( * ) می باشد :



1 - آن جیانگ ( An Giang )

2 - باک جیانگ ( Bac Giang )

3 - باک کان ( Bac Kan )

4 - باک لیو ( Bac Lieu )

5 - باک نین ( Bac Ninh )

6 - با ریا وونگ تائو ( Ba Ria-Vung Tau )

7 - بن تره ( Ben Tre )

8 - بین دین ( Binh Dinh )

9 - بین دونگ ( Binh Duong )

10 - بین فوک ( Bin Phuoc )

11 - بین توآن ( Bin Thuan )

12 - کامائو ( Ca Mau )

13 - کان تو ( Can Tho )

14 - کائو بانگ ( Cao Bang )

15 - داک لاک ( Dac Lac )

16 - دانانگ ( Da Nang )

17 - دونگ نای ( Dong Nai )

18 - دونگ تاپ ( Dong Thap )

19 - جیا لای ( Gia Lai )

20 - ها جیانگ ( Ha Giang )

21 - های دونگ ( Hai Duong )

22 - های فونگ ( Hai Phong ) *

23 - ها نام ( Ha Nam )

24 - هانوی ( Hanoi ) *

25 - هاتای ( Ha Tay )

26 - هاتین ( Ha Tinh )

27 - هائو بین ( Hao Binh )

28 - هو چی مین ( هوشی مینه ) ( Ho Chi Minh ) *

29 - هونگ ین ( Hung Yen )

30 - خان هائو ( Khanh Hao )

31 - کین جیانگ ( Kien Giang )

32 - کن توم ( Kon Tum )

33 - لای چائو ( Lai Chau )

34 - لام دونگ ( Lam Dong )

35 - لانگ سون ( Lang Son )

36 - لائو کائی ( Lao Cai )

37 - لونگ آن ( Long An )

38 - نام دین ( Nam Dinh )

39 - نگ آن ( Nghe An )

40 - نین بین ( Ninh Binh )

41 - نین توآن ( Ninh Thuan )

42 - فو تو ( Phu Thu )

43 - فو ین ( Phu Yen )

44 - کوانگ بین ( Quang Binh )

45 - کوانگ نام ( Quang Nam )

46 - کوانگ نگ ( Quang Ngai )

47 - کوانگ نین ( Quang Ninh )

48 - کوانگ تری ( Quang Tri )

49 - سوک ترانگ ( Soc Trang )

50 - سون لا ( Son La )

51 - تای نین ( Tay Ninh )

52 - تای بین ( Thai Binh )

53 - تای گوین ( Thai Nguyen )

54 - تان هائو ( Thanh Hao )

55 - تائو تین هو ( Thua Thien-Hue )

56 - تین جیانگ ( Tien Giang )

57 - ترا وین ( Tra Vinh )

58 - توین کوانگ ( Tuyen Quang )

59 - وین لونگ ( Vinh Long )

60 - وین فوک ( Vinh Phuc )

61 - ین بای ( Yen Bai )


نوشته شده توسط جهان شناس در 19:7 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور تیمور شرقی

جمهوری دموکراتیک تیمور شرقی ( East Timor Democratic Republic of) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، کنار دریای باندا ، دریای تیمور و دریای فلورس ، شرق ایالت سوندای شرقی اندونزی ، جنوب مجموعه جزایر ملوک اندونزی و شمال غرب استرالیا ، پایتخت این کشور بندر دیلی ( Dili ) با 48 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت تیمور شرقی 14.874 کیلومتر مربع و جمعیت آن 975 هزار نفر است . از شهرهای مهم تیمور شرقی می توان ، داره 17 هزار نفر ، بائوکائو 14 هزار نفر ، مالیانا 12 هزار نفر و ارمرا 12 هزار نفر را نام برد . تیمور شرقی تا سال 2002 میلادی از جمله استان های اندونزی بود و در پی قیام ها و شورش های استقلال طلبانه از این کشور جدا شد ، سرانجام 20 می 2002 میلادی تیمور شرقی از اندونزی اعلام استقلال کرد . از سال 2002 میلادی زانانا گوسمائو به سمت رئیس جمهور و ژوزه راموس هورتا از سال 2006 به عنوان نخست وزیر انتخاب شدند . اکثریت نژاد تیمور شرقی را رامائوبره ها تشکیل می دهند ، چینی ها ، اندونزیایی ها و پرتغالی ها در اقلیت هستند . دین 86 % مردم تیمور شرقی ، کاتولیک ، 5 % پروتستان و 3 % مسلمان است . تتوم و پرتغالی زبان های رسمی تیمور شرقی هستند . واحد پول تیمور شرقی ، دلار آمریکا با واحد جزء ( سنت ) می باشد . الوار ، نارگیل ، موز و سایر محصولات نواحی گرمسیری استوایی از صادرات تیمور شرقی محسوب می شود .







کشور تیمور شرقی مشتمل بر 3 ایالت می شود :




1 - بائو کائو ( Bao Kao )

2 - دیلی ( Dili )

3 - مالیانا ( Maliana )


 
نوشته شده توسط جهان شناس در 19:7 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور میانمار ( برمه )

برمه Burma یا اتحادیه ی میانمار ( Myanmar Union of) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، کنار خلیج بنگال و دریای آندامان و بین بنگلادش و تایلند ، مشرق هند و جنوب چین ، پایتخت برمه شهر یانگون ( Yangon ) با 4 میلیون و 500 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت برمه 676.577 کیلومتر مربع و جمعیت آن 47 میلیون نفر است . از شهرهای مهم برمه ماندالای 1 میلیون و 170 هزار نفر ، مولمین 405 هزار نفر ، باسین 215 هزار نفر و پگو 200 هزار نفر می باشد . برمه از سال 1886 مستعمره ی بریتانیا بود ، این کشور در بین سالهای 1942 تا 1945 در جریان جنگ جهانی دوم توسط ژاپن اشغال شد ، پس از پایان اشغال ، برمه در 4 ژانویه ی 1948 از انگلستان اعلام استقلال کرد ، تا سال 1958 تحت حاکمیت دموکراسی اداره می شد تا اینکه در سال 1958 ژنرال نی وین برای مدت کوتاهی حکومت نظامی اعلام کرد . او توانست حکومتی پایدار را در سال 1962 پایه ریزی کند . در سال 1974 قانون اساسی جدید معرفی شد و آن هم زیر نظر حزب سوسیالیست ، تنها حزب قانونی کشور بود . ژنرال نی وین پس از اعتراضات سراسری در سال 1988 از سمتش استعفا داد ، و کماکان پروسه ی حکومت نظامیان با نخست وزیری ژنرال ساو مائونگ ادامه یافت که به عنوان رئیس شورای دولتی صلح و توسعه ( SLORC ) حکومتش را آغاز کرد ، اما قوانین نسبتا محکم او همچنین ماندنش در قدرت چندان تداومی نیافت و دوران افول او و دوران انتقال و گذار آغاز گشت ، سرتیپ ژنرال خین نیونت به عنوان دبیر حزب ( SLORC ) و ابتکار تحول در ارتش را آغاز کرد . در سال 1990 انتخابات جدیدی برای تعیین حکومت با رقابت بین دولت نظامی حاکم و حزب اتحاد ملی برای دموکراسی ( NLD ) برگزار شد ، و حزب اتحاد ملی برای دموکراسی به رهبری خانم آنگ سان سوجی پیروز شد ، دولت نظامی که حتی فکر پیروزی حزب خانم سوچی را نیز نمی کرد ، نتیجه ی انتخابات را باطل اعلام و رهبر حزب خانم سوچی را از سال 1989 در بازداشت خانگی نگه داشت و به او اجازه ی فعالیت های سیاسی را نداد . از سال 1992 ژانرال تان شوه ، با عنوان رئیس شورای دولتی صلح و توسعه بر مسند قدرت تکیه زد . از سال 2004 میلادی نیز سوئه وین نخست وزیر برمه شد . 55 % نژاد این کشور را برمه ای ، 10 % را کارن ، 7 % را شان و 5 % را چینی تشکیل می دهند ، همچنین دین 72 % از برمه ای ها بودایی ، 8 % مسیحی ، 2 % مسلمان و 2 % هندو است . زبان رسمی این کشور برمه ای است ، از دیگر زبان های رایج را می توان ، شان ، کارن ، کاچین ، هندی ، چینی و تامیلی ذکر کرد . واحد پول برمه کیات با واحد جزء ( پیا ) است . از صادرات برمه می توان به چوب درخت ساج ، پشم سبز و یاقوت اشاره کرد . شاهدانه و تریاک به صورت غیر قانونی در برمه کشت و صادر می شوند . بدهی های خارجی ، فقر مردم از جمله مشکلات عدیده ی اقتصادی برمه است .






کشور برمه دارای 7 ایالت و 7 Territory یا منطقه ی خودگردان ( * ) می باشد ( جمعا 14 ) .


1 - چین ( Chin )

2 - اییاروادی ( ( Ayeyarwady *

3 - باگو ( Bago ) *

4 - کاچین ( Kachin )

5 - کایین ( Kayin )

6 - کویا ( Koyah )

7 - ماگووی ( Magway ) *

8 - ماندالای ( Mandalay ) *

9 - مون ( Mon )

10 - راخین ( Rakhine )

11 - ساگاینگ ( Sagaing ) *

12 - شان ( Shan )

13 - تانینتاری ( Tanintharyi ) *

14 - یانگون ( Yangon ) *


نوشته شده توسط جهان شناس در 19:5 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور لائوس

جمهوری دموکراتیک خلق لائوس ( Laos People's Democratic Republic of) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، شمال تایلند و غرب ویتنام ، پایتخت این کشور شهر وین تیان ( Vientiane ) در نزدیکی مرز با تایلند با 195 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت لائوس 236.800 کیلومتر مربع و جمعیت آن نزدیک به 6 میلیون نفر است . از شهرهای مهم لائوس ، ساواناخت 58 هزار نفر ، پاکسه 50 هزار نفر ، سام نوآ 40 هزار نفر و موانگ خاموآن 27 هزار نفر را می توان نام برد . لائوس یکی از مستعمرات هندوچین فرانسه به شمار می رفت . لائوس در جریان جنگ جهانی دوم طی سالهای 1940 تا 1945 به وسیله ی ژاپنی ها اشغال شد و پس از پایان جنگ جهانی دوم تا سال 1953 مجددا به فرانسه الصاق گردید ، در روز 23 اکتبر 1953 لائوس از فرانسه اعلام استقلال کرد . پس از چندین سال جنگ های داخلی در این کشور ، پاتت لائو در سال 1975 حزب دموکراتیک لائوس را تاسیس و رهبری حزب را بر عهده گرفت . چندین گروه مسلح بین سالهای 1970 تا 1980 با دولت سر ناسازگاری برداشتند یکی از این گروه ها انقلابیون خلق لائوس بودند . کایسون فوم ویان در سال 1975 نخست وزیر و در سال 1991 رئیس جمهور لائوس شد ، او در سال 1992 درگذشت و نوهاک فوم ساوان جایگزین او در مقام ریاست جمهوری شد . ژنرال خامتای سیفاندون در سال 1991 نخست وزیر لائوس گردید . از سال 2006 میلادی سپهبد چومالی سایگناسون به سمت رئیس جمهور و بوواسونه لوپهاوان به عنوان نخست وزیر انتخاب شدند . 53 % از نژاد لائوسی ها را لائولوم ، 23 % را لائوتئونگ و 13 % را لائوتای تشکیل می دهند ، همچنین دین 48 % مردم لائوس بودایی و 41 % عقاید سنتی و بومی است . زبان رسمی این کشور لائوسی است . واحد پول لائوس ، کیپ با واحد جزء ( آت ) نام دارد . صادرات لائوس را پوشاک ، انرژی برق آبی ، الوار ، قهوه و قلع تشکیل می دهند . شاهدانه و تریاک هم به صورت غیر قانونی در این کشور کشت و قاچاق می شود . لائوس از اعضای اتحادیه ی اقتصادی جنوب شرق آسیا ، آ سه آن نیز می باشد .




* آیا می دانستید کشور لائوس کمترین میزان GNP ( Gross National Product ) یا تولید ناخالص ملی را در بین کشورهای جهان دارد ؟



کشور لائوس مشتمل بر 17 ایالت می باشد :




1 - آتاپو ( Attapu )

2 - بوکئو ( Bokeo )

3 - بولیخام ژای ( Bolikhamxai )

4 - چامپاساک ( Champasak )

5 - هوافان ( Houaphan )

6 - خاموان ( Khammouan )

7 - لوانگ ناماتا ( Louangnamatha )

8 - لوانگ فابانگ ( Louangphabang )

9 - اودوم ژای ( Oudomxai )

10 - فونگ سالی ( Phongsali )

11 - سالاوان ( Salavan )

12 - ساواناخت ( Savannakhet )

13 - ویانگ چان ( Viangchan )

14 - ژای نابولی ( Xaignabouli )

15 - ژای سومبون ( Xaisomboun )

16 - ژسلاخخگ ( Xekong )

17 - ژیانگ خوانگ ( Xiangkhoang )


نوشته شده توسط جهان شناس در 19:4 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور فیلیپین

جمهوری فیلیپین ( Philippines Republic of) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، غرب اقیانوس آرام ، بین دریای فیلیپین و دریای چین جنوبی و شرق ویتنام این کشور به صورت مجمع الجزایر است که شامل 700 جزیره ی کوچک و بزرگ می شود که مهمترین و بزرگترین آنها لوزون و میندانائو هستند ، پایتخت این کشور شهر مانیل ( Manila ) با 1 میلیون و 581 هزار نفر می باشد . مساحت فیلیپین 300.000 کیلومتر مربع و جمعیت آن 84 میلیون و 200 هزار نفر است . از شهرهای مهم فیلیپین می توان : کوئزون سیتی 2 میلیون و 173 هزار نفر ، کالوکان 1 میلیون و 177 هزار نفر ، داوائو 1 میلیون و 147 هزار نفر و سبو 718 هزار نفر را نام برد . برای اولین بار پای اسپانیایی ها در قرن 16 به این منطقه باز شد و این کشور مستعمره ی اسپانیا شد این روند تا سال 1898 ادامه داشت ، سپس فیلیپین تحت اشغال آمریکا درآمد ، فیلیپین در میان جنگ جهانی دوم بین سالهای 1941 تا 1945 به اشغال ژاپن درآمد ، عاقبت در روز 4 جولای 1946 ، فیلیپین از آمریکا اعلام استقلال کرد . فردیناند مارسلامح از سال 1965 تا سال 1986 رئیس جمهور فیلیپین بود . سپس خانم کورازون آکوئینو ، بیوه ی رهبر اپوزیسیون ، بنینو آکوئینو که توسط افراد ناشناس ترور شد ، به سمت رئیس جمهور انتخاب شد . ژانرال فیدل راموس از اتحادیه ی ملی دموکرات مسیحی در سال 1992 رئیس جمهور فیلیپین شد . در انتخابات سال 2001 خانم گلوریا ماکاپاگال آرویو به عنوان رئیس جمهور فیلیپین برگزیده شد . سازمان های اپوزیسیون مسلح از جمله اسلامگرایان تندرو مهمترین تهدید برای نظم عمومی در فیلیپین هستند . 29 % از نژاد این کشور را فیلیپینی ، 23 % را سبوئانو و 10 % را ایلوکانو تشکیل می دهند ، همچنین دین 81 % از فیلیپینی ها ، کاتولیک ، 6 % پروتستان و 5 % مسلمان است . زبان رسمی این کشور ، فیلیپینو ( بر اساس زبان تاگالوگ ) می باشد ، زبان های انگلیسی و اسپانیایی نیز در این کشور رایج می باشد . واحد پول فیلیپین ، پزو با واحد جزء ( سنتاوو ) نام دارد . صادرات فیلیپین را میوه ، مس ، فلزات ، چوب ، پوشاک و لوازم برقی تشکیل می دهند . مواد مخدر نیز به صورت غیرقانونی در این کشور تولید می شود . فیلیپین از اعضای اتحادیه ی کشورهای جنوب شرق آسیا ( آ سه آن ) است .






کشور فیلیپین دارای 20 ایالت می باشد :




1 - آبرا ( Abra )

2 - آگوسان دل نورته ( Agusan del Norte )

3 - آگوسان دل سور ( Agustan del Sur )

4 - آکلان ( Aklan )

5 - آلبای ( Albay )

6 - آنجلس ( Angeles )

7 - آنتیک ( Antique )

8 - آرورا ( Aurora )

9 - داپیتان ( Dapitan )

10 - ایریگا ( Iriga )

11 - لانائو دل نورته ( Lanao del Norte )

12 - لانائو دل سور ( Lanao del Sur )

13 - لا یونیون ( La Union )

14 - مانیل ( Manila )

15 - پالایان ( Palayan )

16 - کوئه زون ( Quezon )

17 - سان پابلو ( San Pablo )

18 - تاکلوبان ( Tacloban )

19 - تانگوب ( Tangub )

20 - زامبوانگا ( Zamboanga )


نوشته شده توسط جهان شناس در 19:4 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور کامبوج

پادشاهی کامبوج ( CambodiaKingdom of ) کشوری است واقع در جنوب شرق آسیا ، کنار خلیج تایلند ، بین تایلند ، لائوس و ویتنام ، پایتخت این کشور شهر پنوم پن ( Phnum Penh ) در کنار رود مکنگ * با 1 میلیون و 157 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت کامبوج 181.035 کیلومتر مربع و جمعیت آن 13 میلیون و 327 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای کامبوج ، کائب 28 هزار و 700 نفر ، پاپلین 23 هزار نفر ، پری سیهانو 156 هزار نفر را می توان نام برد . کامبوج از قرن 19 از مستعمرات هندوچین فرانسه در جنوب شرق آسیا بوده است ، این کشور در جریان جنگ جهانی دوم بین سالهای 1940 تا 1945 توسط ژاپن اشغال شد . در 9 نوامبر 1953 ، کامبوج از فرانسه اعلام استقلال کرد ، و پس آن نورودوم سیهانوک فرمانروای کامبوج شد . در سال 1970 حکومت سیهانوک سرنگون شد و در سال 1975 دولت کمونیستی به نام خِمِر سرخ ( Khmer Rouge) برقرار شد ، و پول پوت بین سالهای 1976 تا 1978 به سمت نخست وزیر منصوب شد . تخمین زده می شود در دوران حکمرانی خمر سرخ بر کامبوج 1 میلیون نفر به دلیل کشته شدن توسط دولت یا قحطی و گرسنگی جان باخته اند . در سال 1978 ویتنام به کامبوج حمله برد و ضمن اشغال این کشور جمهوری خلق کامپوچیا ( People's Republic of Kampuchea ) را در سال 1979 در این کشور برقرار کرد . بیشتر اعضای سازمان ملل حکومتی را که بر اثر تهاجم ویتنام در کامبوج بر سر کار آمده بود را به رسمیت نشناختند ، هرچند به سرعت یک دولت رقیب به رهبری شاهزاده ی در تبعید ، شاهزاده سیهانوک ، با خمر سرخ متحد گشت . در همین اثنا پیمان صلحی در سال 1990 در پاریس به امضا رسید که به موجب آن سازمان ملل تا آغاز انتخابات در سال 1993 مسئولیت اداره ی کامبوج را بر عهده بگیرد ، اعضای شرکت کننده در این پیمان صلح عبارت بودند از : حزب سلطنت طلب و طرفداران حکومت پادشاهی ، حزب " به سوی اتحاد ملی برای آزادی " ، حزب بیطرف و حزب صلح کامبوج ، که همه ی احزاب حزب واحدی را به نام حزب خلق کامبوج تشکیل دادند ، بدین ترتیب سیهانوک به عنوان پادشاه و پسرش شاهزاده نورودوم رانارید به سمت نخست وزیر منصوب شد ، از سال 2004 نیز نورودوم سیهانومی به عنوان پادشاه و هون سن نیز در سال 1998 نخست وزیر کامبوج شدند . 85 % نژاد کامبوج را خمری ها ، 6 % را چینی ، 3 % را ویتنامی و 2 % را چام تشکیل می دهند ، همچنین دین رسمی کامبوج با 84 % بودایی است ، مابقی نیز عقاید سنتی و بومی دارند . زبان مردم کامبوج خمری ( زبان رسمی ) است ، واحد پول کامبوج نیز ریل با واحد جزء ( سن ) نام دارد . جنگ های داخلی اقتصاد کامبوج را متزلزل کرده است ، صادرات کامبوج را جواهرات ، کائوچو و الوار تشکیل می دهد .





* رود مکنگ ( Mekong River ) : این رود از ارتفاعات تبت در جنوب غرب چین سرچشمه گرفته و با عبور از جنوب چین و کشورهایی مثل ، لائوس ، کامبوج و ویتنام به دریای چین جنوبی می ریزد .




کشور کامبوج شامل 23 ایالت می باشد :



1 - بانتی مین چیای ( Banteay Mean Cheay )

2 - بات دام بانگ ( Batdambang )

3 - کامپونگ چام ( Kampong Cham )

4 - کامپونگ چنانگ ( Kampong Chnang )

5 - کامپونگ اسپو ( Kampong Spoe )

6 - کامپونگ توم ( Kampong Thum )

7 - کامپوت ( Kamput )

8 - کاندال ( Kandal )

9 - کائو سلاخخگ ( Kaoh Kong )

10 - کب ( Keb )

11 - کراچن ( Krachen )

12 - موندول کیری ( Mondol Giri )

13 - اوتدار مین چیای ( Otdar Mean Cheay )

14 - پنوم پن ( Phnum Penh )

15 - پوتیسات ( Pouthisat )

16 - پری سیهانو ( Preah Seihanu )

17 - پری ویهر ( Preah Vihear )

18 - پری ونگ ( Prey Veng )

19 - روتانا یری ( Rotanah Giri )


20 - سیم ریب ( Siem Reab )

21 - استونگ ترنگ ( Stoeng Treng )

22 - اسوای رینگ ( Svay Rieng )

23 - تاکیو ( Takev )

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:4 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور ترکیه

جمهوری لائیک ترکیه کشوری است در غرب آسیا ، واقع شده بر روی فلات آناتولی ، کشوری کوهستانی و سردسیر ، ترکیه از نظر زمین شناسی بر روی گسل قرار گرفته و از نقاط زلزله خیز محسوب می گردد . ترکیه تا قبل از فروپاشی امپراطوری عثمانی در سال 1922 ، مرکز امپراطوری عثمانی بود . وسعت قلمرو امپراطوری عثمانی بسیار زیاد بود و کشورهایی مثل : ترکیه ، عراق ، سوریه ، لبنان ، کویت ، عربستان ، فلسطین ، یمن ، عمان ، اردن و حتی مصر را نیز در برمی گرفت . وقتی که آخرین سلطان عثمانی عزل شد ، جمهوری ترکیه در سال 1923 اعلان موجودیت کرد و بزرگ مرد تاریخ ترکیه ، مصطفی کمال ملقب به " آتاتورک " که واقعا هم لقب پدر ترکیه برازنده اش است ، اولین رئیس جمهور ترکیه شد ، اگر اکنون ترکیه به پیشرفت نسبی دست یافته و از شر اسلام گرایی افراطی در امان مانده است و عقاید باطل و مجهول از فکر مردم عامه زدوده شده است همگی مرهون تلاش های این ابرمرد است ، که شاید نمونه اش هیچگاه در تاریخ ترکیه تکرار نشود . ترکیه در سال 1974 به جزیره ی قبرس حمله و شمال آن کشور را اشغال کرد ولی این اشغال چندان دوام نیاورد ، در اواسط سال 1980 میلادی گروهی یاغی موسوم به حزب کارگران کردستان ( Kurdish Worker's Party ) ، یا همان پ . ک . ک ( PKK ) ، با هدف ایجاد یک کشور مستقل کرد ، علیه دولت مرکزی دست به شورش زدند ، که هنوز هم ادامه دارد ، ( طایفه ی کرد در مناطق مرزی چهار کشور ایران ( استانهای آذربایجان غربی و کردستان ) ، ترکیه ( استانهای شیرناق ، حکاری ، وان ، ماردین و اورفه ) ، سوریه ( استانهای جرابلس و حلب ) و عراق ( استانهای دهوک ، سلیمانیه ، اربیل و نینوا ) مستقر هستند ) . ترکیه سالهاست تقاضای پیوستن به قاره ی اروپا را دارد ، ولی با مخالفت تعدادی از کشورهای اروپایی از جمله فرانسه رو به روست ، هر چند محقق شدن این درخواست هم عملا غیر ممکن است . در سال 1993 سلیمان دمیرل به سمت رئیس دولت و تانسو سیلر از حزب ( DYP ) به عنوان نخست وزیر انتخاب شدند . اکنون نیز عبدالله گول رئیس جمهور ، رجب طیب اوردوغان از حزب عدالت و توسعه نخست وزیر ترکیه هستند . ترکیه با داشتن بنادر زیبا از جمله آنتالیا در کنار دریای مدیترانه ، سینوپ و طرابزون در کنار دریای سیاه و استانبول در کنار دریای مرمره سالانه پذیرای میلیون ها گردشگر می باشد که منافع اقتصادی بسیاری را عاید ترکیه می کند . صادرات ترکیه را اغلب ، منسوجات و پوشاک ، خوار و بار و فلز کروم که در کوهها و معادن ترکیه به وفور این فلز یافت می شود ، تشکیل می دهد .

 

 


ترکیه دارای 80 ایالت می باشد ، ( تمام ایالت های ترکیه مرکزاشون نام خود ایالت هستن ، بنابراین لازم نیست نام هر ایالت دو بار تکرار بشه )


آدانا

ادرنه

آدی یامان

آراپازادی

آرتوین

اردو

اردهان

ارزروم

ارزنجان

ازمیر

اسپارتا

استانبول

اسکی شهیر

آغری

افیون

آق سرای

الازیغ

آماسیا

انطاکیه

آنکارا

اورفه

اوشاق

آیدین

ایزمیت

ایغدیر

باتمان

بارتین

بالکسیر

بایبورت

بتلیس

بوردور

بورسا

بولو

بینگول

بیله جیک

تسلامظ داغ

توکات

تونجلی

چانسلامظی

چروم

چناق قلعه

حکاری

دنیزلی

دیاربکر

ریزه

زونگولداک

سینوپ

سیواس

شیرناق

صامسون

صرت

طرابزون

عثمانیه

غازی عینتاب

قارص

قرابوک

قرشهر

قره مان

قره مان ماریس

قسطمونو

قونیه

قیریق قلعه

کرکلارلی

کوتاهیه

کیلیس

گوموش خانه

گیرسون

ماردین

مانیسا

مرسین ( ایچل )

ملطیه

موش

موغلا

نوشهر

نیغده

وان

یالووا

یوزگات

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:0 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور ژاپن

  ژاپن ( Japan ) یا در زبان محلی ، نیهون ( Nihon ) " سرزمین آفتاب تابان " ، مجمع الجزایری است واقع در شرق آسیا ، اقیانوس آرام شمالی و دریای ژاپن و شرق شبه جزیره ی کره . پایتخت ژاپن ، شهر توکیو ( Tokyo ) با 8 میلیون و 500 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت ژاپن 377.835 کیلومتر مربع و جمعیت آن 127 میلیون و 500 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای ژاپن می توان به ، یوکوهاما 3 میلیون و 500 هزار نفر ، اوزاکا 2 میلیون و 500 هزار نفر ، ناگویا 2 میلیون و 110 هزار نفر ، ساپورو 1 میلیون و 830 هزار نفر و کوبه 1 میلیون و 500 هزار نفر اشاره کرد . ژاپن از جزایر بسیار زیادی تشکیل شده است ولی چهار جزیره ی مهم آن ، هنشو ( Honshu ) ، هوکایدو ( Hokkaido ) ، کیوشو ( Kyushu ) و شیکوکو ( Shikoku ) نام دارند . ژاپن دارای آب و هوایی گرمسیری در جنوب و سرد در شمال می باشد ، ژاپن دارای اقلیمی ناهموار و کوهستانی است همچنین ژاپن یک کشور آتشفشانی و زلزله خیز در جهان به شمار می رود . بلندترین نقطه ی ژاپن ، کوه فوجی یاما ( Mount Fujiyama ) با 3776 متر ارتفاع در مرکز ژاپن و نزدیکی شهر یوکوهاما واقع شده است . افسانه ها تشکیل ژاپن را به الهه ( رب النوع ) خورشید نسبت می دهند ، ولی از نظر تاریخی اولین امپراطوری ژاپن در 660 پیش از میلاد و توسط فردی به نام " جیمو " ( Jimmu ) به وجود آمد . تاریخ ثبت شده ی ژاپن از 400 پس از میلاد آغاز می شود ، جایی که خاندان یاماتو ( Yamato ) که در نزدیکی کیوتو مستقر بودند کنترل بیشتر نواحی مرکزی و غربی ژاپن را در اختیار داشتند . در همین زمان تماس ژاپن و کره باعث آشنایی مردم ژاپن با بوداییسم شد ، ولی از آغاز 700 میلادی ژاپن به شدت تحت تاثیر چین قرار گرفت ، بدین ترتیب خاندان یاماتو یک حکومت پادشاهی را نیز در شرق چین برقرار کرد . در یک مقطع زمانی قبایل جنگجو ( Warrior ) که به آنها ساموایی ( Samurai ) نیز گفته می شد بر قسمت هایی از ژاپن حکمرانی می کردند . در سال 1192 میلادی خاندان میناموتو ( Minamoto ) یک دولت نظامی را تحت فرماندهی یوریموتو ( Yorimoto ) در ژاپن روی کار آمد ، حکومت شوگون ها ( Shoguns ) " دیکتاتوری نظامی " 700 سال بر ژاپن فرمان می راند . اولین تماس ژاپنی ها با غربیان به سال 1542 میلادی باز می گردد ، جایی که کشتی های پرتغالی وارد آبهای ژاپن شدند و بدین ترتیب بازرگانان پرتغالی ، مبلغان مسیحی ژزوییت ( Jesuit ) ، همچنین به دنبال آنان تجار اسپانیایی ، هلندی و انگلیسی به ژاپن آمدند . بدگمانی به آیین مسیحیت و پرتغالی ها موجب بروز شورش های محلی و نا آرامی هایی در ژاپن شد ، از آن پس خاندان شوگون توکوگاوا ( Tokugawa ) که از سال 1603 تا 1867 بر ژاپن تسلط داشتند ، هرگونه تجارت با خارجیان به جز تجارت محدود با هلند آن هم تنها در ناگازانیققا ممنوع اعلام کردند . در سال 1853 ، ناخدا متیو پری ( Commodore Mattew Perry ) آمریکایی با ورود به خلیج توکیو سعی در برقراری مجدد روابط تجاری را با ژاپن داشت اما ناموفق ماند ، پس از آن بار دیگر آمریکا مجددا تلاش کرد و موفق شد روابط تجاری محدودی را با ژاپن برقرار نماید . در سال 1868 امپراطور میجی ( Meiji ) بر تخت سلطنت نشست ، پس از آن حکومت شوگونی از بین رفت . ژاپن به سرعت دوران گذار را آغاز کرد و طی چندی از یک حکومت قرون وسطایی به یک حکومت مدرن ارتقا یافت ، ارتش پادشاهی و خدمت اجباری در ژاپن برقرار شد و پارلمان در سال 1889 تشکیل شد ، ژاپنی ها همچنین موفق به گسترش امپراطوری خود نیز شدند که در این میان جنگ مختصری نیز بین چین و ژاپن بین سالهای 1894 تا 1895 درگرفت . ژاپن جزیره ی فورموزا ( تایوان ) ، جزایر پسکادورز ( Pescadores Islands ) و بخش جنوبی منچوری را نیز از آن خود کرد . پس از آن چین استقلال کره را به رسمیت شناخت ، اگرچه در سال 1910 کره ضمیمه ی ژاپن گشت . در سال 1904 و 1905 جنگی ما بین ژاپن و روسیه درگرفت و نتیجه ی آن شکست ناباورانه ی روسیه و تحقیر شدن این کشور بود ، به دنبال آن ، ژاپن ساخالین جنوبی ( کارافوتو ) و همچنین بخش های شمالی منچوری را نیز از آن خود کرد . در جریان جنگ جهانی اول ، ژاپن مستعمرات آلمان در اقیانوس آرام را اشغال نمود و این مناطق را به چین اجاره داد . در پیمان ورسای ( Treaty of Versailles ) این جزایر تحت قیومیت ژاپن قرار گرفت . در کنفرانس واشینگتن ( Washington Confrence ) که در سالهای 1921 و 1922 برگزار شد ، ژاپن متعهد شد به تمامیت ارضی چین احترام بگذارد ولی در سال 1931 با نقص پیمان به منچوری حمله برد و یک دولت دست نشانده تحت امپراطوری هنری پو یی ( Henry Pu-Yi ) ، آخرین فرد دودمان منچو ، روی کار آورد . در 25 نوامبر 1936 ، ژاپن به دول محور پیوست ، پس از آن ژاپن مجددا به چین یورش برد و در 7 دسامبر 1941 به چند کشتی آمریکایی در بندر پرل هاربور حمله برد . در ابتدای جنگ جهانی دوم ژاپن نسبتا در همه ی جبهه ها پیروز بود ولی از سال 1942 به بعد به دلیل تجدید قوای متفقین مجبور به عقب نشینی شد ، از آن پس جزیره به جزیره و کشور به کشور از متصرفات ژاپن به دست متفقین افتاد دو بمب اتمی نیز که توسط آمریکا در اوت 1945 به روی هیروشیما و ناگازانیققها شد کار ژاپن را یکسره ساخت و ژاپن بازنده ی جنگ شد . در 2 سپتامبر 1945 ژاپن به محاصره ی کامل متفقین درآمد و ناوگان میسوری ( Missouri ) وارد خلیج توکیو شدند . پس از آن ساخالین جنوبی و جزایر کوریل ( Kuril Islands ) به شوروی بازگشت ، فورموزا ( تایوان ) و منچوری به چین بازپس داده شد و کنترل جزایر جنوبی ژاپن و متصرفات ژاپن در اقیانوس آرام نیز به دست آمریکا افتاد . ژنرال داگلاس مک آرتور ( Douglas MacArthur ) به عنوان فرمانده ی ارشد نظامی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم و مسئول اداره ی متصرفات آمریکا در اقیانوس پاسیفیک منصوب شد ( از سال 1945 تا 1952 ) . در سال 1947 قانون اساسی جدید در ژاپن به تصویب رسید . در سال 1972 آمریکا جزایر ریوکو ( Ryuku Islands ) و جزایر اوکیناوا ( Okinawa Islands ) که پس از جنگ جهانی دوم اشغال ساخته بود را به ژاپن مسترد کرد . بازسازی اقتصاد ویران شده ی ژاپن به طرز قابل توجهی پس از جنگ جهانی دوم رشد یافت ، به یکباره تکنولوژی و تولید در ژاپن اوج گرفت و صنایع ژاپنی برای خود جایی در بازار های اروپایی دست و پا کرد . دو دهه ی 70 و 80 میلادی پر فروغ ترین دوران برای ژاپنی ها پس از جنگ جهانی دوم بود و ژاپنی ها توانستند به دومین کشور جهان از نظر رشد اقتصادی پس از آمریکا تبدیل شوند . دهه ی 90 ، به دلیل رسوایی مقامات سیاسی ، بانکداران و رهبران صنایع در ژاپن دوران افول این کشور بود ، بحران اقتصادی سال 1998 که در اکثر کشورهای شرق آسیایی مشهود بود ، بدترین دوران رکود اقتصادی ژاپن بعد از جنگ جهانی دوم نام گرفت . در این میان بی ثباتی سیاسی نیز در پیدایش این وضعیت بی تاثیر نبود . در جولای 1998 نخست وزیر ژاپن ، ریوتارو هاشیموتو ( Ryutaro Hashimoto ) از سمت خود استعفا داد و کیزو اوبوچی ( Keizo Obuchi ) جایگزین او شد ، در این شرایطی که به نظر می رسید اقتصاد ژاپن رو به بهبود است ، اوبوچی در ماه می 2000 درگذشت و یوشیرو موری ( Yoshiro Mori ) به عنوان جانشین اوبوچی در پست نخست وزیری انتخاب شد . دوران حکومت موری با بحران ها و رسوایی های فراوان در ژاپن همراه بود . با وجود تلاش ها برای احیای اقتصاد ژاپن ولی در سال 2001 نگرانی ها از ادامه ی بحران اقتصادی در ژاپن شدت گرفت . تحت فشار شدید ، موری در آوریل 2001 مجبور به استعفا شد و جونیچیرو کویزومی ( Junichiro Koizumi ) از حزب لیبرال دموکرات جایگزین موری در پست نخست وزیری ژاپن شد تا در عرض 13 سال ، کویزومی یازدهمین نخست وزیر ژاپن باشد . هرچند کویزومی از محبوبیت در میان جامعه برخوردار بود ولی پس از دو سال هنوز هم اقتصاد ژاپن در رکود باقی ماند و تلاش های کویزومی برای اعمال اصلاحات اقتصادی بی اثر بود . در یک اقدام بی سابقه ، کویزومی در سپتامبر 2002 با کیم جونگ ایل ، رهبر کمونیست کره ی شمالی ملاقات کرد ، در جریان این ملاقات رهبر کره ی شمالی از ربوده شدن اتباع ژاپنی طی دهه های 70 و 80 میلادی در کره ی شمالی عذر خواهی کرد ، کویزومی نیز وعده ی کمک های مالی و غذایی را به کره ی شمالی داد و قدم های اولیه در جهت عادی سازی روابط بین کره ی شمالی و ژاپن برداشته شد . کویزومی در سپتامبر 2003 بار دیگر به عنوان نخست وزیر ژاپن انتخاب شد و وعده ی تحولات اقتصادی را به مردم ژاپن داد . در آوریل 2005 چین به انتشار کتب درسی در ژاپن که وحشیگری ژاپنی ها را علیه چینی ها در جریان جنگ جهانی دوم ماست مالی می کرد ، اعتراض نمود . نخست وزیر ژاپن نیز به خاطر این اقدام عذر خواهی کرد و از چینی ها به خاطر رفتار وحشیانه و متجاوزانه ی ژاپنی ها علیه چینی ها در جنگ جهانی دوم ابراز شرمساری کرد . کویزومی پس از رد شدن پیشنهادش مبنی بر خصوصی سازی سیستم پستی کشور توسط پارلمان ، انتخابات پیش از موقع پارلمانی اعلام کرد . اهمیت سیستم پستی ژاپن به این خاطر است که از دیگر عملکردهای سیستم پستی در ژاپن نقش پس اندازی آن است که قابلیت سپرده پذیری وجوه مشتریان را دارد به طوری که حدود 3 تریلیون دلار سرمایه و دارایی آن می باشد . در سپتامبر 2005 در انتخابات پارلمانی حزب کویزومی یعنی لیبرال دموکرات در رقابتی تنگاتنگ پیروز انتخابات شد ، یک هفته پس از انتخابات ، رهبری حزب لیبرال دموکرات به شینزو آبه ( Shinzo Abe ) واگذار شد و پس از آن او به عنوان نخست وزیر ژاپن منصوب شد . او بی درنگ کابینه ای محافظه کار تشکیل داد و اعلام کرد امیدوار است بتواند نقش ژاپن را در مسائل جهانی پر رنگ تر کند ، همچنین او پس از تمرکز بر روی مشکلات داخلی ژاپن راه را برای اصلاح قانون اساسی و تبدیل آن به یک قانون اساسی صلح جو هموار کرد . در انتخابات جولای 2007 حزب لیبرال دموکرات اکثریت پارلمان را از دست داد و اکثریت پارلمان به دست حزب دموکراتیک افتاد . در جولای 2007 زمین لرزه ای به قدرت 6.8 ریشتر شمال غرب ژاپن را لرزاند که 10 کشته و بیش از 900 زخمی بر جای گذاشت ، این زمین لرزه باعث تکان خوردن آسمان خراش های توکیو برای دقایقی و مسدود شدن جاده ها و پل ها و بروز خساراتی در نیروگاه های هسته ای ژاپن شد ، پس از آن معادل 315 گالن آب آلوده به مواد رادیو اکتیو از نیروگاه نشت کرده و به دریای ژاپن سرازیر شد . آبه ناگهان استعفای خود را در سپتامبر 2007 اعلام کرد ، گمان می رود یکی از دلایل استعفای آبه ، اصرار او برای تمدید مدت حضور نیروهای ژاپنی در افغانستان بوده باشد . پس از آبه ، هم حزبی او یاسوئو فوکودا ( Yasuo Fukuda ) جایگزین او در پست نخست وزیری ژاپن شد ، فوکودا از قانون گذاران کهنه کار ژاپنی و پسر تاکئو فوکودا ( Takeo Fukuda ) نخست وزیر سابق ژاپن بین سالهای 1976 تا 1978 می باشد . از سال 1989 نیز " آکیهیتو " ( Akihito ) امپراطور ژاپن شد . نژاد 98 % ژاپنی ها ، ژاپنی و 2 % نیز کره ای و چینی می باشند ( همچنین بیش از 230 هزار برزیلی نیز که در دهه ی 90 برای کار در صنایع به ژاپن مهاجرت کردند نیز در این کشور زندگی می کنند ، البته تعدادی از آنها ژاپن را ترک و به کشورشان بازگشتند ) . همچنین دین 84 % ژاپنی ها شینتو و بودایی و حدود 1 % نیز مسیحی هستند . زبان رسمی ژاپن ، ژاپنی است . واحد پول ژاپن ، ین با واحد جزء ( سن ) نام دارد . از مهمترین صادرات ژاپن می توان به وسایل نقلیه ، مواد شیمیایی و لوازم الکترونیکی اشاره کرد . ژاپن از اعضای کشورهای گروه جی 8 می باشد .

* از تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۸ آقای تارو آسو (  Taro ASO ) به عنوان نخست وزیر ژاپن برگزیده شد .






ژاپن دارای 47 استان یا بخش می باشد :




1 - آیچی (
Aichi )


2 - آکیتا (
Akita )


3 - آئوموری (
Aomori )


4 - چیبا (
Chiba )


5 - اهیمه (
Ehime )


6 - فوکوی (
Fukui )


7 - فوکوئوکا (
Fukuoka )


8 - فوکوشیما (
Fukushima )


9 - گیفو (
Gifu )


10 - گونما (
Gunma )


11 - هیروشیما (
Hiroshima )


12 - هوکایدو (
Hokkaido )


13 - هیوگو (
Hyogo )


14 - ایباراکی (
Ibaraki )


15 - ایشی کاوا (
Ishikawa )


16 - آیواته (
Iwate )


17 - کاگاوا (
Kagawa )


18 - کاگوشیما (
Kagoshima )


19 - کاناگاوا (
Kanagawa )


20 - کوچی (
Kochi )


21 - کوماموتو (
Kumamoto )


22 - کیوتو (
Kyoto )


23 - میه (
Mie )


24 - میاگی (
Miyagi )


25 - میازاکی (
Miyazaki )


26 - ناگانو (
Nagano )


27 - ناگازاکی (
Nagazaki )


28 - نارا (
Nara )


29 - نیگاتا (
Niigata )


30 - اویتا (
Oita )


31 - اوکایاما (
Okayama )


32 - اوکیناوا (
Okinawa )


33 - اوزاکا (
Osaka )


34 - ساگا (
Saga )


35 - سایتاما (
Saitama )


36 - شیگا (
Shiga )


37 - شیمانه (
Shimane )


38 - شیزوکا (
Shizuoka )


39 - توچیگا (
Tochigi )


40 - توکوشیما (
Tokushima )


41 - توکیو (
Tokyo )


42 - توتوری (
Tottori )


43 - تویاما (
Toyama )


44 - واکایاما (
Wakayama )


45 - یاماگاتا (
Yamagata )


46 - یاماگوچی (
Yamaguchi )


47 - یاماناشی (
Yamanashi )





نوشته شده توسط جهان شناس در 18:54 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور کره ی جنوبی

جمهوری کره ( Republic of Korea ) یا کره ی جنوبی ( South Korea ) واقع است در شرق آسیا ، جنوب شبه جزیره ی کره ، جنوب کره ی شمالی ، جنوب غرب ژاپن ، دریای ژاپن در شرق و دریای زرد در غرب . پایتخت کره ی جنوبی ، شهر سئول ( Seoul ) با 10 میلیون و 290 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت کره ی جنوبی 98.480 کیلومتر مربع و جمعیت آن 49 میلیون و 045 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای کره ی جنوبی می توان به ، پوسان 3 میلیون و 750 هزار نفر ، اینچون 2 میلیون و 597 هزار نفر ، تائه گو 2 میلیون و 540 هزار نفر و تائه جون 1 میلیون و 425 هزار نفر اشاره کرد . کره ی جوبی دارای آب و هوایی معتدل می باشد ، در کره ی جنوبی بارش باران در تابستان سنگین تر از زمستان است . عمده پوشش گیاهی را نواحی تپه ای و کوهستانی تشکیل می دهد ، دشت های ساحلی در نواحی غرب و جنوب این کشور گسترش یافته است . بلندترین نقطه ی کره ی جنوبی ، هالا سان ( Halla-san ) با 1950 متر ارتفاع در جزیره ی چجو واقع شده است . جمهوری کره نتیجه ی پیمان سال 1945 و بعد از جنگ جهانی متفقین در کنفرانس پوتسدام بود ، پس از جنگ جهانی دوم شبه جزیره ی کره به دو قسمت تقسیم و منطقه ی شمالی آن به دست شوروی و منطقه ی جنوبی سهم آمریکا شد و مرز ( 38th Parallel ) مرز مشترک بین دو کشور تلقی شد . در سال 1948 در منطقه ی تحت کنترل آمریکا انتخابات مجمع ملی برگزار شد ، بدین ترتیب نظام جمهوری اقتباس و در کره ی جنوبی برقرار شد ، در انتخابات همین سال نیز ، سینگمان ری ( Syngman Rhee ) به عنوان اولین رئیس جمهور کره ی جنوبی انتخاب شد . در 15 آگوست 1948 جمهوری تازه ی کره به رسمیت شناخته شد و جمهوری کره در 12 دسامبر 1948 به عضویت سازمان ملل درآمد . در 25 ژوئن 1950 نیروهای کمونیستی کره ی شمالی در اقدامی تعجب برانگیز حمله ی همه جانبه ای را علیه کره ی جنوبی ترتیب دادند و به سرعت سئول را تصرف نمودند . به دنبال این حمله ، هری ترومن رئیس جمهوری آمریکا فرمان مداخله ی نظامی نیروهایی آمریکایی را در 27 ژوئن صادر کرد و چند روز بعد سازمان ملل خواستار اعمال تحریم هایی علیه کره ی شمالی شد . ژنرال داگلاس مک آرتور ( Gen. Douglas McArthur ) به عنوان فرمانده ی نیروهای سازمان ملل انتخاب شد . نیروهای آمریکایی و کره ی جنوبی قهرمانانه جنگیدند و توانستند 4 هزار مایل مربع از منطقه ی اشغالی ساحل جنوب شرق کره را از نیروهای کمونیست کره ی شمالی باز پس بگیرند . در 15 سپتامبر نیز نیروهای سازمان ملل از هوا و زمین به اینچون در عقب نیروهای کمونیست حمله بردند و نیروهای کمونیست را به محاصره در آورده و زمینگیر گردند . در 30 سپتامبر تقریبا کل خاک کره ی جنوبی به کنترل نیروهای سازمان ملل درآمد . سپس به عبور از نقطه ی مرزی ( 38th Parallel ) با تعقیب نیروهای کره ی شمالی ، آنها را از مناطق مرزی وادار به عقب نشینی کردند . سینگمان ری پس از 12 سال سرانجام در سال 1960 در میان اعتراضات گسترده به حکومت مطلقه و استبدادی وی ، مجبور به استعفا شد . در همین سال ، پو سان یون ( Po Sun Yun ) به عنوان جایگزین او انتخاب شد ، اما بی ثباتی سیاسی در کره ی جنوبی همچنان ادامه یافت . در سال 1961 ژنرال پارک چونگ هی ( Gen. Park Chung Hee ) با سرنگون کردن حکومت یون به قدرت رسید ، او در آغاز طرح های اصلاحات اقتصادی را به اجرا در آورد . آمریکا نیز در راستای تقویت نظامی کره ی جنوبی ، کمک های نظامی را به این کشور افزایش داد . در این زمان کره ی جنوبی با تقویت نیروی نظامی خود ، تعداد نیروهای مسلح خود را به 600 هزار تن رساند . پارک در 26 اکتبر 1979 توسط ، کیم جائه کیو ( Kim Jae Kyu ) رئیس وقت سازمان اطلاعات و امنیت کره ی جنوبی ترور شد . پس از آن چوی کیو ها ( Chio Kyu Hah ) به عنوان رئیس جمهور جدید کره ی جنوبی انتخاب شد . آزادی رهبر مخالفان ، کیم دائه جونگ ( Kim Dae Jung ) در فوریه ی 1980 با روشن شدن آتش تظاهرات ضد حکومتی همراه بود . این اعتراضات و تظاهرات به شکل وحشیانه ای توسط حکومت سرکوب شد . در این شرایط رهبر مخالفان ، کیم مجددا به زندان افکنده شد . چوی ، رئیس جمهور در 16 آگوست 1980 از سمتش استعفا داد . چون دو هوان ( Chun Doo Hwan ) رئیس کمیته ی ویژه برای سنجش امنیت ملی به عنوان تنها کاندید احزار پست ریاست جمهوری انتخاب شد . او در 27 آگوست به عنوان رئیس جمهور کره ی جنوبی معرفی شد . بدین ترتیب مجددا در بین سالهای 1986 و 1987 گروههای اپوزیسیون با پرپایی تظاهرات خواستار انتخاب رئیس جمهور با رای مستقیم مردم شدند ، پس از هفته ها اعتراض و آشوب ، چون سرانجام این ادعا را پذیرفت . و در انتخابات ریاست جمهوری 16 دسامبر 1987 ، رهبر اپوزیسیون ، رو تائه وو ( Roh Tae Woo ) به عنوان رئیس جمهور کره ی جنوبی انتخاب شد . در آگوست 1996 رو تائه وو به پرداخت رشوه و چون به رشوه خواری متهم شدند و نقش تائه وو در جریان کودتای 1979 و سرکوب معترضان در سال 1980 افشا شد . با افشای فساد رو تائه وو او مجبور به کناره گیری از قدرت شد ، در همین پریشانی ها و بحران سیاسی در کره ی جنوبی ، رئیس جمهور سابق ، کیم دائه جونگ به قدرت رسید . در ژوئن 2000 ، کیم دائه جونگ با رهبر کمونیست کره ی شمالی ، کیم جونگ ایل در پیونگ یانگ دیدار کرد . کیم دائه جونگ در اکتبر 2000 به خاطر ایجاد صلح و آشتی بین دو کره به دریافت جایزه ی صلح نوبل نائل آمد . رو مو هیون ( Roh Moo Hyun ) از حزب دموکراتیک در فوریه ی 2003 به عنوان رئیس جمهور کره ی جنوبی انتخاب شد . نخست وزیر ، لی هائه چان ( Lee Hae Chan ) تحت فشار در مارچ 2006 از سمت خود استعفا داد ، هان دوک سو ( Han Duck Soo ) جایگزین او شد . برای اولین بار ظرف 56 سال گذشته ، قطار کره ی شمالی به کره ی جنوبی در ماه می 2007 آغاز به کار مجدد کرد . در جولای 2007 گروه طالبان 23 مبلغ مسیحی کره ای کلیسای پروتستان را سوار بر اتوبوسی در مسیر کابل به غزنی در افغانستان ربود ، پس از آنکه دولت افغانستان تقاضای شورشیان را مبنی بر آزادی زندانیان دربند طالبان رد کرد ، این گروه 2 تن مرد از گروگان ها را به قتل رساند . در اکتبر 2007 رو مو هیون و رهبر کره ی جنوبی با یکدیگر ملاقات کردند و چند تفاهم نامه و چندین طرح اقتصادی متشرک دوجانبه را نیز به امضا رساندند . در انتخابات ریاست جمهوری کره ی جنوبی که در 19 دسامبر 2007 برگزار شد ، لی میونگ باک ( Lee Myung Bak ) با کسب 48 % آرا به عنوان رئیس جمهور جدید کره ی جنوبی انتخاب شد ، رقیب اصلی باک ، چونگ دونگ چونگ ( Chung Dong Young ) بود که تنها توانست 26 % آرا را از آن خود کند ، لی میونگ باک رسما از 25 فوریه ی 2008 میلادی کار خود را به عنوان رئیس جمهور کره ی جنوبی آغاز کرد . از 29 فوریه ی 2008 نیز ، هان سئونگ سو ( Han Seung Soo ) به عنوان نخست وزیر کره ی جنوبی انتخاب شد . نژاد اکثریت مردم کره ی جنوبی ، کره ای می باشد ، اقلیت 20 هزار نفری چینی نیز در این کشور زندگی می کنند ، دین 26 % مردم کره ی جنوبی ، مسیحی ( شامل ، 19 % پروتستان و 7 % کاتولیک ) ، 23 % بودایی ، حدود نیمی از جمعیت کره ی جنوبی نیز بی دین هستند . زبان کره ای ، زبان رسمی در کره ی جنوبی می باشد ، انگلیسی نیز تا حدودی کاربرد دارد . واحد پول کره ی جنوبی ، وون با واحد جزء ( چون ) نام دارد . از مهمترین صادرات کره ی جنوبی می توان به تجهیزات بی سیم ، وسایل نقلیه ی موتوری ، لوازم الکترونیکی ، اتوموبیل ، کامپیوتر ، فولاد ، کشتی و مواد پتروشیمی اشاره کرد .










کره ی جنوبی شامل 9 استان و 7 منطقه ی متروپولیتان ( * ) می باشد :




1 - چجو دو ( Cheju-do )

2 - چولای شمالی ( North Cholla )

3 - چولای جنوبی ( South Cholla )

4 - چونگ چونگ شمالی ( North Ch'ungch'ong )

5 - چونگ چونگ جنوبی ( South Ch'ungch'ong )

6 - گانگ وون دو ( Kangwon-do )

7 - کیونگی دو ( Kyonggi-do )

8 - کیونگ سانگ شمالی ( North Kyongsang )

9 - کیونگ سانگ جنوبی ( South Kyongsang )

-------------------------------------------------------------

1 - اینچون ( Inch'on ) *

2 - کوانگجو ( Kwangju ) *

3 - پوسان ( Pusan ) *

4 - سئول ( Seoul ) *

5 - تائه گو ( Taegu ) *

6 - تائه جون ( Taejon ) *

7 - اولسان ( Ulsan ) *




نوشته شده توسط جهان شناس در 18:51 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور کره ی شمالی

جمهوری دموکراتیک خلق کره " کره ی شمالی " ( Democratic People's Republic of Korea , " North Korea " ) واقع است در شرق آسیا ، نیمه ی شمالی شبه جزیره ی کره ، دریای ژاپن در شرق و خلیج کره در غرب ، بین چین و کره ی جنوبی . پایتخت کره ی شمالی ، شهر پیونگ یانگ ( Pyongyang ) با 3 میلیون و 225 هزار نفر می باشد . مساحت کره ی شمالی 120.540 کیلومتر مربع و جمعیت آن 23 میلیون و 301 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای کره ی شمالی می توان به ، نامپو 732 هزار نفر ، هامهونگ 710 هزار نفر ، چونگچین 582 هزار نفر و کائه سونگ 335 هزار نفر اشاره کرد . کره ی شمالی دارای اقلیمی تپه ای و کوهستانی می باشد ، دره های باریک و دشت های ساحلی در غرب و نواحی کوهستانی در شرق می باشد ، همچنین بارش باران در فصل تابستان در کره ی شمالی متمرکز شده است ، بلندترین نقطه ی کره ی شمالی ، پائکتو سان ( Paektu-san ) با 2744 متر ارتفاع نام دارد که در شمال این کشور در کنار مرز با چین واقع شده است . با مطالعه و بررسی تاریخ باستانی شبه جزیره ی کره می توان نشانه هایی از عصر حجر جدید و نوسنگی را در آن یافت ، وقتی که قبایل جغتایی و عثمانی ، منچوری ها و مغولان به سرزمین های داخلی چین مهاجرت کردند . این قبایل اکثرا کوچرو بودند ، اولین یکجانشینی ها با اقتصاد پایه ی کشاورزی در حدود 6 هزار سال پیش از میلاد در شرق چین و شبه جزیره ی کره پدید آمدند . اولین اجتماعات بزرگ در این زمان در امتداد رود ، هان گانگ ( Han-gang ) که امروزه در نزدیکی شهر مدرن سئول قرار دارد ، برقرار شد . سایر اجتماعات شهری در مناطقی که اکنون پیونگ یانگ و پوسان نامیده می شوند ، به وجود آمدند . طبق روایات تاریخی ، اولین تمدنی که در منطقه ی شبه جزیره ی کره پدید آمد ، چوسون ( Choson ) نام داشت که در سال 2333 پیش از میلاد توسط تانگون ( Tan-gun ) پایه گذاری شد . در قرن 17 میلادی ، کره به یکی از خراجگذاران دولت چین تبدیل شد ، ولی پس از جنگ چین و ژاپن ( Sino-Japanese War ) بین سالهای 1894 تا 1895 میلادی ارتباط چین و سرزمین کره قطع گردید . به دنبال پیروزی ژاپن در جنگ ، کره استقلال خود را به دست آورد . در سال 1910 کره به ژاپن پیوست و باعث پیشرفت و گسترش کشور شد . پس از تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم ، شبه جزیره ی کره اشغال و به دو منطقه ی اشغالی در 38 قسمت تقسیم شد . شوروی کمونیست کنترل شمال شبه جزیره ی کره را در دست داشت ( کره ی شمالی ) ، و جنوب شبه جزیره ی کره نیز به آمریکا رسید ( کره ی جنوبی ) . در سال 1948 تقسیم دو کره به صورت کره ی شمالی و کره ی جنوبی درآمد و دو حکومت جداگانه در دو منطقه شکل گرفت . جمهوری دموکراتیک خلق کره ( کره ی شمالی ) در 1 می 1948 با رهبری کیم ایل سونگ ( Kim Il Sung ) به عنوان رئیس جمهور در کره ی شمالی تشکیل شد . امیدها برای وحدت دو کره با حمله ی تعجب برانگیز کره ی شمالی در 25 ژوئن 1950 به کره ی جنوبی رنگ باخت . شورای امنیت سازمان ملل با محکوم کردن این حمله از کره ی شمالی خواست فورا عقب نشینی و جنگ را متوقف کند . پرزیدنت هری ترومن ، رئیس جمهور وقت ایالات متحده ی آمریکا به نیروهای هوایی و دریایی خود دستور داد برای کمک به نیروهای سازمان ملل به حال آماده باش درآیند . دولت بریتانیا نیز در صورت فرمان به نیروهای چند ملیتی سازمان ملل آماده ی کمک نظامی به کره ی جنوبی است . مهاجمان کره ی شمالی به سرعت سئول را اشغال کردند و جنوب شرق شبه جزیره ی کره تا نزدیکی پوسان را با نیروهای متحد و پیوسته ی خود به محاصره درآوردند . فرمانده ی سازمان ملل ، ژنرال داگلاس مک آرتور ( Douglas McArthur ) در 15 سپتامبر 1950 به نیروهای تحت رهبرش اش دستور داد از زمین و هوا وارد بندر اینچون ( Inchon ) در نزدیکی مرز با کره ی شمالی شوند و با ارتش کره ی شمالی مقابله کنند . نیروهای مک آرتور از چند جبهه از مناطق 38 گانه به ارتش کره ی شمالی حمله و به نزدینیققود یالو ( Yalu River ) رسیدند . به دنبال این پیروزی ها چین کمونیست نیز وارد جنگ شد ، بدین ترتیب نیروهای سازمان ملل مجبور به عقب نشینی شدند ، سئول نیز دوباره به دست کره ی شمالی افتاد ولی به زودی دوباره بازپس گرفته شد . در نهایت جنگ تا نزدیکی مناطق 38 گانه تثبیت گشت ، به دنبال دو سال مذاکره ، در 27 جولای 1953 آتش بس اعلام و طرفین درگیر نیز آنرا پذیرفتند . کیم ایل سونگ در 8 جولای 1994 درگذشت . پس مدتی تردید درباره ی جانشینی او از مرگش ، پسرش ، کیم یونگ ایل ( Kim Jong Il ) جانشین پدر شد . مذاکرات بر سر برنامه های مشکوک هسته ای کره ی شمالی که ظن سو نیت این کشور برای ساخت سلاح های مرگبار هسته ای می رفت در ژوئن 1995 آغاز شد . در این زمان توافق شد که کره ی شمالی برنامه های هسته ای اش را معلق کند و به همراه کره ی جنوبی راکتور هسته ای مشترک زیر نظر بازرسان سازمان بین المللی انرژی اتمی احداث کند . برنامه های هسته ای کره ی شمالی در دهه ی 90 میلادی تحت الشعاع قحطی و گرسنگی در کره ی شمالی قرار گرفت ، دو سال سیل و چندین خشکسالی پی در پی باعث نابودی بیشتر مزارع کشاورزی در کره ی شمالی شد ، شرایط بد آب و هوایی نیز این وضعیت را تشدید می کرد . این در حالی بود که تنها 10 % از مزارع برنج کره ی شمالی سالم باقی مانده بود . در این زمان 2 تا 3 میلیون نفر در کره ی شمالی با گرسنگی دست و پنجه نرم می کردند . کره ی شمالی از جوامع مرموز و پنهان کار جهان به شمار می رود ، کره ی شمالی همواره به نقض فاحش و مکرر حقوق بشر از قبیل اعدام ، شکنجه و شرایط نگهداری غیر انسانی زاندانیان متهم می شود ، ضمن اینکه بیش از 200 هزار زندانی در این شرایط اسفناک به سر می برند . رسانه های جمعی نیز به شدت کنترل می شوند و اوضاع خفقان بر کره ی شمالی سایه افکنده است . در سال 1997 ، دیده بان حقوق بشر و عفو بین الملل به خاطر آنچه ، شکنجه ی وحشانه ی فراریان از شرایط خفقان کره ی شمالی که به دست دولت کره ی شمالی می افتند ، نامید ، ضمن محکومیت این اقدامات ، دولت کره ی شمالی را به باد انتقاد کرد . در سپتامبر 1998 کره ی شمالی یک آزمایش موشکی بر فراز ژاپن انجام داد ، کره ی شمالی این موشک ها را ، موشک ها حامل ماهواره های کاوشی و علمی نامید . در سال 1999 کره ی شمالی با پیشنهاد آمریکا مبنی بر اعزام بازرسان آژانس و ارتباط با این سازمان موافقت کرد و پذیرفت که بازرسان آژانس مستقیما بر نحوه ی فعالیت مشکوک سایت هسته ای " کومچانگری " ( Kumchangri ) نظارت نمایند . در عوض آمریکا نیز متعهد به کمک هایی غذایی و راه اندازی برنامه ی آوردن سیب زمینی و فراوری و تولید آن در کره ی شمالی شد . ولی کره ی شمالی همچنان در خفا به برنامه های هسته ای خود ادامه می داد . در ژانویه ی 2002 پرزیدنت جورج بوش از کره ی شمالی به عنوان " محور شرارت " ( Axis of Evil ) یاد کرد . این سخت گیرانه ترین خط مشی علیه کره ی شمالی از زمان تصدی بیل کلینون به مقام ریاست جمهوری آمریکا ، توسط دولتمردان آمریکا بود . در اواخر سال 2002 به اعتراف کره ی شمالی جهان را شگفت زده کرد . در سپتامبر 2002 ، دولت کره ی شمالی اعراف کرد ، در بین دهه ی 70 تا 80 میلادی 12 ژاپنی را به منظور آموزش برای جاسوسی برای کره ی شمالی در این کشور ربوده است . در اکتبر 2002 نیز کره ی شمالی اذعان کرداز پیمان هسته ای که در سال 1994 امضا کرده است ، تخطی کرده و برنامه های هسته ای را به منظور ساخت سلاح هسته ای ادامه می دهد . در اواخر سال 2002 ، کره ی شمالی کلیه ی بازرسان سازمان بین المللی انرژی اتمی را از کشور اخراج کرد و در ژانویه ی 2003 به طور رسمی اعلام نمود که از پیمان منع تولید و تکثیر سلاح های هسته ای ، ان پی تی " NPT " ( Nuclear Non-Proliferation Treaty ) خارج می شود . در جولای 2003 مقامات رسمی کره ی شمالی اعلام کردند ، پلوتونیم کافی برای تولید 6 بمب اتمی را در اختیار دارند . کیم یونگ ایل مرتبا سعی داشت با تهدید و عداوت کمک های غذایی را از جامعه ی جهانی دریافت نماید . کره ی شمالی اعلام کرد توان مقابله با حمله ی نظامی آمریکا را دارد و حاضر است تا مرز جنگ نیز پیش رود . جامعه ی جهانی که حاضر نبود در مقابل خواسته های نامشروع کره ی شمالی سر خم کند ، مذاکرات را به منظور اقناع این کشور و صرفنظر کردن این کشور از برنامه های هسته ای اش آغاز کرد . در این مذکرات ، چین نقش میانجی بین آمریکا و کره ی شمالی را بازی می کرد . پس از چندی تنش ها بین آمریکا و کره ی شمالی رو به کاهش گذاشت و در سالهای 2003 ، 2004 و 2005 سران 6 کشور ، کره ی شمالی ، آمریکا ، چین ، روسیه ، کره ی جنوبی و ژاپن برای حل و فصل موضوع پای میز مذاکره نشستند . در جولای 2006 کره ی شمالی 7 موشک دور برد تائه پودونگ 2 ( که شکست خورد ) و شش موشک میان برد را آزمایش کرد . این اولین آزمایش موشکی مهم کره ی شمالی در 8 سال اخیر بود . کره ی شمالی بار دیگر با یک آزمایش هسته ای خشم جهانی در اکتبر 2006 باعث شد . پس از این آزمایش ، پرزیدنت جورج بوش ، کره ی شمالی را " تهدیدی برای صلح و امنیت بین المللی " خطاب کرد و تحریم هایی علیه این کشور اعمال کرد . با تنگ تر شدن محاصره برای کره ی شمالی سراجام در فوریه ی 2007 خلع سلاح هسته ای را پذیرفت و با معلق کردن فعالیت های تاسیسات هسته ای اش موافقت کرد همچنین کره ی شمالی با ورود بازرسان سازمان بین المللی انرژی اتمی در ازای پرداخت 400 میلیون دلار کمک های اقتصادی و نفت به این کشور موافقت کرد . در جولای 2007 کره ی شمالی در ادامه ی توافقات ماه فوریه ، تاسیسات تولید سلاح های هسته ای در سایت یونگ بیون ( Yongbyon ) را تعطیل کرد . در آوریل 2007 پارلمان کره ی شمالی ، نخست وزیر هونگ سون نام را از کار برکنار و فرمانده سابق ارتش و نیروی هوایی ، کیم یونگ ایل را جایگزین او کرد . پس از 56 سال در می 2007 فعالیت قطار و خط آهن کره ی شمالی به کره ی جنوبی و بالعکس از سر گرفته شد . این اقدام اولین گام جهت آشتی بین دو کره بود ، در اکتبر 2007 کیم یونگ ایل ، رهبر کره ی شمالی با رئیس جمهور کره ی جنوبی ، رو مو هیون ( Roh Moo Hyun ) دیدار و ملاقات کرد ، در این ملاقات چندین تفاهم نامه و پروژه ی اقتصادی ما بین دو طرف به امضا رسید . در فوریه ی 2008 گروه فیل هارمونیک نیویورک ( Philharmonic New York ) با سفر به کره ی شمالی ، کنسرتی را در پیونگ یانگ برگزار کرد . این اولین بار بود که یک گروه فرهنگی آمریکایی در این کشور کنسرت اجرا می کنند و گروه فیل هارمونیک نیویورک بزرگترین هئیت نمایندگی آمریکا بود که بعد از جنگ کره از کره ی شمالی دیدن می کند . ارکسر همچنین قطعاتی از وراک ، گرشوین و وانگر را نیز نواخت ، همچنین این گروه یک ترانه ی سنتی کره ای را نیز به سبک فولک اجرا کرد . 98 % نژاد کره ی شمالی را کره ای و باقی را نیز اندکی چینی و ژاپنی تشکیل می دهند ، همچنین اکثر مردم کره ی شمالی کمونیست ، اقلیت دارای دین در کره ی شمالی نیز عمدتا بودایی و تعدادی نیز پیرو آیین کنفسیوس و برخی هم مسیحی هستند . زبان رسمی کره ی شمالی ، کره ای است . واحد پول کره ی شمالی ، وون با واحد جزء ( چون ) نام دارد . از مهمترین صادرات کره ی شمالی نیز می توان به ، مواد معدنی ، فلزات ، مهمات و تسلیحات ، منسوجات و تولیدات کشاورزی اشاره کرد .











کره ی شمالی دارای 9 استان می باشد :




1 – چاگانگ (Chagang )

2 – هامگیونگ شمالی ( North Hamgyong )

3 – هامگیونگ جنوبی ( South Hamgyong)

4 – هوانگ هائه ی شمالی (North Hwanghae )

5 – هوانگ هائه ی جنوبی ( South Hwanghae )

6 – کانگ وون ( Kangwon )

7 – پیونگان شمالی ( North P'yongan )

8 – پیونگان جنوبی (South P'yongan )

9 – یانگ گانگ ( Yanggang )




نوشته شده توسط جهان شناس در 18:51 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور لبنان

جمهوری لبنان ( Republic of Lebanon ) کشوری است واقع در غرب آسیا ، خاورمیانه ، جنوب غرب سوریه ، شمال اسرائیل و در کنار دریای مدیترانه ( در غرب ) . پایتخت لبنان ، شهر بیروت ( Beirut ) با 2 میلیون و 120 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت لبنان 10.400 کیلومتر مربع و جمعیت آن 3 میلیون و 925 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای لبنان می توان به ، طرابلس 213 هزار نفر ، صیدا 150 هزار نفر ، صور 118 هزار نفر و نبطیه 90 هزار نفر اشاره کرد . لبنان دارای آب و هوایی مدیترانه ای در غرب این کشور می باشد و دارای تابستان هایی گرم و زمستان هایی معتدل و مرطوب می باشد ، قسمت های شرقی و شمالی لبنان که در میان رشته کوههای لبنان ( Lebanon Mountains ) و رشته کوههای ضد لبنان ( Anti Lebanon Mountains ) واقع شده دارای آب و هوایی کوهستانی و سرد می باشد ، همچنین دره ی بقاء ( Bekaa ) نیز در شمال شرق لبنان واقع شده سالانه پذیرای صدها هزارتن گردشگر می باشد و به همراه سواحل زیبای دریای مدیترانه از جاذبه های توریستی لبنان به شمار می روند . بلندترین نقطه ی لبنان ، قورنات السودا ( Qurnat as Sawda ) نام دارد که 3088 متر ارتفاع دارد و در شمال لبنان واقع شده است . به دنبال فتح سویه توسط نیروهای انگلیسی - فرانسوی و گرفتن آن از چنگ امپراطوری عثمانی ، فرانسه در سال 1920 قیومیت لبنان را به طور جداگانه از آن خود کرد . در آن زمان اکثریت سوری ها مسلمان و اکثریت لبنانی ها مسیحی مارونی بودند . لبنان در 22 نوامبر 1943 از فرانسه اعلام استقلال کرد . پس از آن تا پایان سال 1946 نیروهای فرانسوی به طور کامل لبنان را تخلیه کردند . طبق یک پیمان ملی که بین گروههای مختلف دینی این کشور به طور شفاهی منعقد شد ، مقرر شد که رئیس جمهور یک مسیحی مارونی ، نخست وزیر یک مسلمان سنی ، سخنگوی مجمع ملی یک مسلمان شیعه و فرمانده ی ارتش و نیروی نظامی یک مسلمان دروزی باشد و این روند به مدت دو دهه ادامه یابد . جنگ های داخلی در سال 1958 در لبنان آغاز شد ، فرقه های مسلمان به رهبری کمال جمبلات ( Kamal Jumblat ) و صائب سلام ( Saen Salam ) علیه ی دولت و رئیس جمهور مسیحی مارونی این کشور کمیل شمعون ( Camille Chamoun ) که مورد حمایت غرب بود ، دست به شورش برداشتند . در 15 جولای 1958 پرزیدنت شمعون از همتای آمریکایی اش ، دیوید آیزنهاور ( David Eisenhower ) تقاضای فرستادن نیرو برای برقراری مجدد ثبات و آرامش در کشور را کرد . جنگ های طایفه ای بین گروههای دینی مختلف باعث به عقب رفتن و عدم پیشرفت لبنان شد . یک جنگ داخلی تازه در سال 1975 در لبنان رخ داد که خونین ترین جنگ داخلی در تاریخ لبنان به شمار می رود ، این جنگ که در فواصل زمانی مارچ 1975 تا نوامبر 1976 به وقوع پیوست ، گذشته از خسارات مالی و اقتصادی فروان که میلیارها دلار برآورد می شود ، افزون بر 40 هزار کشته و 100 هزار زخمی بر جای گذاشت ، پس از یک وقفه ی یک ساله ، دوباره از سال 1987 تا 1990 جنگ های داخلی در لبنان ادامه داشت . شورشیان فلسطینی همواره از خاک لبنان برای حمله به اسرائیل استفاده می کردند ، بنابراین اسرائیل نیز دو بار طی سالهای 1978 و 1982 به لبنان حمله برد . در حمله ی اول که در مارچ 1978 روی داد و در ماه ژوئن همان سال پیان یافت ، در نتیجه شورای امنیت سازمان ملل 6 هزار صلح بان این سازمان را که به یونیفل ( UNIFIL ) معروف بودند ، را برای برقراری امنیت به منطقه گسیل داشت . حمله ی دوم در 6 ژوئن 1982 پس از افشای تلاش تروریست های فلسطینی برای ترور سفیر اسرائیل در لندن آغاز شد . به عنوان پایگاه ( PLO ) " سازمان آزادی بخش فلسطین که در آن زمان در لنبان قرار داشت ، لبنان هدف حملات اسرائیل قرار گرفت که در جریان آن حدود 7 هزار فلسطینی آواره و راهی کشورهای عربی دیگر شدند . در شرایطی که به نظر می رسید درگیری ها در حال اتمام است در 14 سپتامبر 1982 بشیر جمیل ( Bashir Gemayel ) رئیس جمهور 34 ساله ی لبنان در قرارگاه حزبش ( حزب فالانژیست ) بر اثر انفجار بمب ترور شد . پس از این حادثه ، جوانان مسلح مارونی خشمگین که فلسطینیان را مسئول این حادثه می دانستند با حمله به اردوگاه آوارگان فلسطینی صبرا و شتیلا که تحت کنترل اسرائیل بود حدود 1000 فلسطینی را قتل عام کردند ، اسرائیل هر گونه دخالت در این قتل عام را رد کرد . در آگوست 2004 رئیس جمهور طرفدار سوریه به نام ، ایمیل لحود ( Emile Lahoud ) به عنوان رئیس جمهور لبنان انتخاب شد . بر اساس قطعنامه ی شورای امنیت سازمان ملل که در سپتامبر 2004 به تصویب رسید ، سوریه ملزوم شد تمام نیروهای خود را که در خاک لبنان مستقر هستند از این کشور خارج کند ، بنابراین سوریه نزدیک به 3 هزار تن از نیروهای خود را که در حومه ی بیروت و شرق لبنان خارج کرد . در 14 فوریه ی 2005 ، رفیق حریری ( Rafik Hariri ) ، نخست وزیر سابق لبنان که دارای مواضع ضد سوری بود در یک بمب گذاری در بیروت ترور شد ، بسیاری دولت سوریه را به دست داشتن در این انفجار تروریستی متهم می کنند . پس از این حادثه و تظاهرات دو هفته ای مسلمانان سنی ، مسیحی ها و احزاب دروزی ، نخست وزیر طرفدار سوریه ی لبنان ، عمر کرامی ( Omar Karami ) در 28 فوریه از سمت خود استعفا داد . در روز 8 مارچ گروه شبه نظامی حزب الله لبنان به جنبش حامی سوریه پیوست و گروهی از شیعیان را تشویق نمود در 9 مارچ در خیابان های بیروت برای انتصاب دوباره ی عمر کرامی از سوی ایمل لحود تظاهرات کنند . نخست وزیر موقت لبنان ، نجیب میکاتی ( Najib Mikati ) در آوریل اعلام نمود در ماه می و ژوئن 2005 انتخابات پارلمانی برگزار می شود . در این انتخابات حزب مخالف سوریه به رهبری سعد حریری ( Saad Hariri ) پسر 35 ساله ی نخست وزیر فقید لبنان با به دست آوردن 72 کرسی از 128 کرسی پارلمان در انتخابات پیروز شد ، پس از آن وزیر سابق دارایی لبنان ، فواد سنیوره ( Fouad Siniora ) به عنوان نخست وزیر لبنان منصوب شد . در 12 جولای 2006 ، شبه نظامیان گروه ستیزه جوی حزب الله با حمله به یک قرارگاه ارتش اسرائیل در نقطه ی مرزی با این کشور با کشتن 8 سرباز اسرائیلی و به اسارت گرفتن دو تن از آنان باعث به وجود آمدن جنگی 34 روزه شدند . این جنگ در 14 آگوست 2006 با اعلام آتش بس سازمان ملل خاتمه یافت ، در این جنگ ، شورشیان حزب الله حدود 12 هزار راکت و موشک به خاک اسرائیل پرتاب کردند . در جریان این جنگ 1150 لبنانی و 150 اسرائیلی که اکثرا سرباز بودند کشته شدند . این جنگ حدود 4 میلیارد دلار خسارت به اقتصاد لبنان وارد کرد ، می توان گفت این جنگ لبنان را چند ده سال به عقب بازگرداند . پس از پایان جنگ 15 هزار صلح بان سازمان ملل متحد در مرز بین لبنان و اسرائیل مستقر شدند . در نوامبر 2006 ، پیر جیمل ( Pierre Gemayel ) وزیر صنایع لبنان و یکی از اعضای حزب سیاسی مسیحی مارونی ترور شد تا پنجمین رهبر ضد سوری باشد که پس از ترور حریری به قتل رسیده اند . در 1 دسامبر 2006 دهها هزار نفر از هواداران شیخ حسن نصرالله ، در مرکز بیروت گرد هم آمدند و استعفای کابینه ی ضد سوری و طرفدار غرب لبنان را خواستار شدند . در ماه می 2007 حدود 60 نفر در جریان حمله ی ارتش لبنان به اردوگاه آورگان فلسطینی که به پایگاه گروه مسلح تروریستی منتسب به القاعده ی " فتح الاسلام " کشته شدند ، این اردوگاه در نزدیکی شهر طرابلس قرار دارد . در ژوئن 2007 یک عضو ضد سوری دیگر پارلمان لبنان به نام ، ولید ایدو ( Walid Eido ) نیز ترور شد . در سپتامبر 2007 یک نماینده ی دیگر ضد سوری پارلمان لبنان به نام ، آنتونی غانم ( Antony Ghanem ) ترور شد ، این پایان ترورها نبود ، در دسامبر 2007 ، ژنرال ارتش ، ژنرال فرانسیس الحاج ( Gen. Francois al Hajj ) نیز در یک بمب گذاری ترور شد ، پس از قتل او ژنرال میشل سلیمان ( Michel Suleiman ) فرماندهی ارتش لبنان را بر عهده گرفت . در 24 نوامبر 2007 دوره ی ریاست جمهوری امیل لحود به پایان رسید ، مذاکرات برای انتخاب رئیس جمهور در لبنان چندین بار یا شکست خورد و یا به تعویق افتاد تا کماکان لبنان بدن رئیس جمهور باقی بماند . در ژانویه ی 2008 کمیته ی وینوگراد که مسئول بررسی علل ناکامی اسرائیل در جنگ با حزب الله بود آنرا شکست بزرگ و جدی تلقی کرد و دولت ایهود اولمرت را به کم کاری و مصایقه در این مورد متهم کرد . کشمکش ها در لبنان پس از ترور فرمانده ی عملیات نظامی حزب الله ، عماد مغنیه ( Emad Mugniyah ) به اوج خود رسید ، او در فوریه ی 2008 مقابل منزلش در دمشق ترور شد ، او همچنین متهم به چند ده فقره عملیات تروریستی و خرابکارانه در طی دهه های 80 و 90 میلادی متهم بود و از سوی آمریکا تحت تعقیب بود و دولت آمریکا برای سر او 25 میلیون دلار جایزه گذاشته بود . شیخ حسن نصرالله ، سرکرده ی حزب الله ، اسرائیل را مسئول این ترور دانست و آنرا شروع جنگ با اسرائیل نامید ، اسرائیل هرگونه دخالت در این ترور را رد کرد . نژاد 95 % لبنانی ها عرب و 5 % نیز ارمنی می باشد . همچنین دین 60 % لبنانی ها ، مسلمان ( شیعه ، سنی ، دروزی ، اسماعیلی و علوی ) و 40 % نیز مسیحی هستند ( کاتولیک مارونی ، ارتدکس یونانی ، ارتدکس ارمنی ، کاتولیک سوری ، کلدانی ، آشوری و پروتستان ) . زبان رسمی لبنان ، عربی می باشد ، در کنار عربی ، فرانسوی ، انگلیسی و ارمنی نیز رایج است . واحد پول لبنان ، لیره با واحد جزء ( پیاستر ) نام دارد . از مهمترین صادرات لبنان می توان به ، جواهر آلات ، مواد شیمیایی غیرآلی ، مرکبات ، تنباکو و منسوجات اشاره کرد . لبنان از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب است .










لبنان دارای 8 منطقه می باشد :





1 - اکر ( Aakar )


2 - بعلبک هرمل ( Baalbek-Hermel )


3 - بقاء ( Beqaa )


4 - بیروت ( Beyrouth )


5 - لیبان شمالی ( Liban-Nord )


6 - لیبان جنوبی ( Liban Sud )


7 - مونت لیبان ( Mont-Liban )


8 - نبطیه ( Nabatiye )



نوشته شده توسط جهان شناس در 18:50 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور سوریه

جمهوری عربی سوریه ( Syrian Arab Republic ) کشوری است واقع در غرب آسیا ، منطقه ی خاورمیانه ، غرب عراق ، جنوب ترکیه ، شمال اردن و شرق لبنان ( غرب سوریه نیز در کنار دریای مدیترانه قرار دارد ) . پایتخت سوریه ، شهر دمشق ( Damascus ) با 1 میلیون و 620 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت سوریه 185.180 کیلومتر مربع و جمعیت آن 19 میلیون و 315 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای سوریه می توان به حلب 2 میلیون نفر ، حمص 800 هزار نفر ، لاذقیه 470 هزار نفر ، حما ء 367 هزار نفر اشاره کرد . به طور کلی سوریه دارای اقلیمی بیابانی و آب و هوایی گرم می باشد با تابستان هایی آفتابی ( بین ژوئن تا آگوست ) و زمستان هایی معتدل و بارانی ( بین دسامبر تا فوریه ) و آب و هوای مرطوب و مدیترانه ای در امتداد ساحل دریای مدیترانه می باشد . در پایتخت سوریه ، شهر دمشق به علت موقعیت کوهستانی و نسبتا مرتفع در زمستان ها هوا تقریبا سرد شده و گاهی نیز برف می بارد . بلندترین نقطه ی سوریه ، قله ی مونت هرمون ( Mount Hermon ) با 2814 متر ارتفاع در جنوب غرب سوریه در نقطه ی مرزی با لبنان قرار دارد . سوریه از جمله مناطق باستانی خاورمیانه به شمار می رود و برپایی تمدن در آن به دو هزار سال پیش از میلاد بر می گردد . مصریان باستان در 1500 سال پیش از میلاد سوریه را فتح کردند ، سپس این منطقه به دیت عبرانی ها ، آشوری ها ، کلدانی ها ، ایرانی ها و یونانی ها دست به دست گشت . از سال 64 پیش از میلاد تا سال 636 پس از میلاد که اعراب این منطقه را تصرف کردند ، سوریه تحت سلطه ی امپراطوری روم بود . اعراب به منظور توسعه ی امپراطوری خود ، منطقه ی سوریه را به مرکز تجاری و بازرگانی آن زمان ( شام ) تبدیل کردند . سوریه در سال 1260 میلادی مورد هجوم مغولان قرار گرفت ، در سال 1516 ترکان عثمانی بر سوریه مسلط شدند و سلطه ی عثمانی ها بر سوریه تا زمان جنگ جهانی اول در سال 1916 ادامه یافت . طی یک پیمان محرمانه بین فرانسه و بریتانیا در سال 1916 اختلاف این دو کشور بر سر مالکیت سوریه فیصله یافت و بریتانیا موافقت کرد ، سوریه به فرانسه برسد ، پس از آن سوریه به عنوان مستعمره ی فرانسه درآمد . اتحادیه ی ملل قیومیت سوریه را پس از جنگ جهانی اول به فرانسه واگذار کرد . فرانسه مجبور شد شورش های ناسیونالیستی مردم سوریه را فرو نشاند . در سال 1930 و ادامه ی شورش ها فرانسه ناچار شد ، سوریه را به عنوان جمهوری مستقل به رسمیت بشناسد . پس از تظاهرات ناسیونالیستی در سال 1939 کمسیونر ارشد فرانسه قانون اساسی سوریه را به حال تعلیق درآورد . در طول جنگ جهانی دوم سوریه پایگاه متحدین بود . دوباره در سال 1945 تظاهرات استقلال طلبانه ی مردم سوریه آغاز شد ، این بار این درگیری ها به خشونت کشیده و تبدیل به یک جنگ واقعی شد . سرانجام سوریه در 17 آوریل 1946 از فرانسه اعلام استقلال کرد . در سال 1948 ، سوریه با مصر در دوره ای که جمال عبدالناصر بر مصر حکومت می کرد ، متحد شده و جمهوری متحد عربی ( United Arab Republic ) را تشکیل دادند . به دنبال انقلابی در 29 سپتامبر 1961 در سوریه این کشور بار دیگر اعلام استقلال کرد . در جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967 ، اسرائیل به سرعت ارتش سوریه را در هم شکست . پیش از آتش بس سازمان ملل اسرائیلی ها بلندی های جولان ( Golan Heights ) در خاک سوریه را به تصرف خود درآوردند . در حمله ی اکتبر 1973 به اسرائیل ، سوریه به مصر پیوست و چهارمین جنگ اعراب و اسرائیل شکل گرفت ، در این جنگ اسرائیل مجددا قسمت های دیگری از خاک سوریه را نیز تصرف نمود . در سال 1974 و با وساطت هنری کیسینجر ( Henry Kissinger ) وزیر خارجه ی وقت ایالات متحده ی آمریکا کلیه ی متصرفات اسرائیل به جز بلندی های جولان به سوریه باز پس داده شد . در میانه ی دهه ی 70 میلادی سوریه بیش از 20 هزار نیرو به لبنان جهت کمک به مسلمانان در جنگ با مسیحیان در جریان جنگ های مسلحانه ی داخلی لبنان فرستاد ، در این جنگ مسیحیان نیز توسط اسرائیل حمایت می شدند . در جریان حمله ی اسرائیل به لبنان در سال 1982 ، سوریه مکررا نیروهای اسرائیلی را مورد حمله قرار می داد . در طی یک کودتای نظامی بدون خونریزی در نوامبر 1970 حافظ اسد از حزب سوسیالیست بعث قدرت را در دست گرفت . در سال 1990 حافظ اسد ( Hafiz Assad ) رئیس جمهور سوریه اجازه ی شرکت هیچ حزب مخالفی را در انتخابات نداد و در سوریه نوعی دیکتاتوری و حکومت موروثی بنا نهاد . در دسامبر 1991 حافظ اسد مجددا به عنوان تنها نامزد شرکت در انتخابات ( !!!! ) با 99.98 % آرا رئیس جمهور سوریه باقی ماند . در دسامبر 1999 مذاکره ی سوریه و اسرائیل برای بازپس دادن بلندی های جولان بی نتیجه خاتمه یافت . در 10 ژوئن 2000 ، حافظ اسد ، رئیس جمهور سوریه درگذشت . پسرش دکتر بشار اسد ( Dr. Bashar Assad ) که یک چشم پزشک است به عنوان رئیس جمهور سوریه جایگزین پدرش شد . در تابستان 2001 سوریه حدود 25 هزار سرباز خود را که در خاک لبنان مستقر کرده بود از لبنان خارج کرد ولی همچنان سربازان خود را در مرز با لبنان باقی گذاشت . آمریکا در ماه می 2002 تحریم هایی را علیه سوریه به اتهام حامی تروریسم بودن این کشور برقرار کرد . در 14 فوریه ی 2004 ، رفیق حریری ( Rafik Hariri ) رهبر مستقل و محبوب لبنان که به شدن مواضع ضد سوری داشت در بیروت و در یک انفجار تروریستی ، کشته شد ، بدین ترتیب انگشت اتهام دولت سوریه را به عنوان مسبب این جنایت نشانه رفت . در جولای 2006 جنگ اسرائیل و گروهک حزب الله به سرکردگی فردی به نام شیخ حسن نصر الله آغاز شد ، در این جنگ سوریه به کمک های مالی و تسلیحاتی به این گروهک متهم شد ، دمشق این اتهامات را رد کرد . در سپتامبر 2007 اسرائیل مواضعی را که مشکوک به تاسیسات اتمی بود در شمال سوریه هدف قرار دارد ، متعاقبا توسط تحلیلگران اطلاعاتی آمریکایی و اسرائیلی مشخص شد مواضع یاد شده رآکتور هسته ای بوده است ، گمان می رود کره ی شمالی و حتی ایران نیز در این زمینه دست اندرکار بوده باشند . سوریه ضمن محکومیت حمله ی اسرائیل در این زمینه اعلام کرد هیچ گونه فعالیت هسته ای در این تاسیسات انجام نمی شده است . پس از این حمله سوریه تمام تاسیسات هدف قرار گرفته را نابود کرد . در ژانویه ی 2008 عکس های ماهواره ای نشان داد که چند ساختمان مشابه در نقاط دیگر در دست ساخت می باشد . در 10 سپتامبر 2003 نیز ، ناجی العطری ( Naji al-Utri ) به سمت نخست وزیر سوریه منصوب شد . نژاد 90 % سوری ها ، عرب و 10 % نیز کرد و ارمنی هستند . دین 74 % مردم سوریه ، مسلمان سنی ، 16 % سایر مسلمانان ( علوی ، دروزی ) و 10 % نیز یهودی و مسیحی هستند . زبان عربی ، زبان رسمی سوریه است ، در کنار عربی ، زبانهای کردی ، ارمنی ، آرامی ، فرانسوی و تا حدودی انگلیسی نیز کاربرد دارد . واحد پول سوریه ، لیره با واحد جز ء ( پیاستر ) نام دارد . از مهمترین صادرات سوریه می توان به نفت خام ، فراورده های نفتی ، میوه و سبزیجات ، پنبه ، پوشاک ، گوشت و گندم اشاره کرد . سوریه از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب است .









کشور سوریه دارای 14 استان می باشد :




1 - الحسکه ( Al Hasakah )


2 - لاذقیه ( Al Ladhiqiyah )


3 - القونیتیره ( Al Qunaytirah )


4 - الرقاح ( Ar Roqqah )


5 - السویده ( Al Suwayda' )


6 - درعه ( Dar'a )


7 - دیر الزور ( Dayr al Zawr )


8 - دمشق ( Dimashq )


9 - حلب ( Halab )


10 - حما ء ( Hamah )


11 - حمص ( Hims )


12 - ایدلیب ( Idlib )


13 - ریف دمشق ( Rif Dimashq )


14 - طرطوس ( Tartus )





نوشته شده توسط جهان شناس در 18:50 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور عُمان

سلطان نشین عُمان ( Oman Sultanate of) ، کشوری است واقع در منطقه ی خاورمیانه و شبه جزیره ی عربستان ، کنار دریای عرب ، خلیج عمان و خلیج پارس ، بین یمن و امارات متحده ی عربی ، پایتخت این کشور شهر مسقط ( Muscat ) با 25 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت عمان 309.500 کیلومتر مربع و جمعیت آن 2 میلیون و 410 هزار نفر است . از شهرهای مهم عمان می توان : سیب 223 هزار نفر ، سلاله 156 هزار نفر ، بوشر 150 هزار نفر ، صحار 104 هزار نفر و عبری 76 هزار نفر را نام برد . عمان در سال 1951 به تشخیص بریتانیا از این کشور مستقل و تا سال 1970 با نام مسقط و عمان شناخته می شد . این کشور هیچ گونه حزب سیاسی ندارد . سلطان قابوس بن سعید از سال 1970 تاکنون در راس حکومت این کشور قرار گرفته است . 48 % نژاد این کشور را عرب عمانی و 31 % را هند و پاکستانی تشکیل می دهند ، همچنین دین رسمی عمانی ها با 87 % اسلام ( تقریبا تماما سنی ) است ، هندو 5 % و مسیحی هم 5 % باقی را شامل می شوند . زبان عربی زبان رسمی عمانی هاست ، در کنار عربی ، پارسی و اردو هم رواج دارد . واحد پول عمان ریال ، با واحد جزء ( بیضا ) نام دارد . از مهم ترین صادرات عمان ، نفت و گاز را می توان ذکر کرد . عمان از اعضای اتحادیه ی عرب و شورای همکاری خلیج پارس نیز می باشد .







کشور عُمان دارای 6 استان و 2 ناحیه ی خودگردان می باشد :






1 - الدخیلیه ( Al Dakhiliyah )

2 - البتیناء ( Al Batinah )

3 - الوصفا ( Al Wusfa )

4 - الشرقیه ( Al Sharqiyah )

5 - الظهیراء ( Al Zahirah )

6 - مسقط ( Musqat )

7 - مسندم ( Musandam ) *

8 - ظفر ( Zufar ) *


نوشته شده توسط جهان شناس در 18:49 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور اردن

پادشاهی اردن هاشمی ( JordanHashemite Kingdom of ) کشوری است واقع در خاورمیانه ، شمال غرب عربستان و شرق اسرائیل ، پایتخت این کشور شهر عَمان ( Amman ) با 1 میلیون نفر جمیعت می باشد . مساحت اردن 89.326 کیلومتر مربع و جمعیت آن 5 میلیون و 182 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای اردن می توان ، 350 هزار نفر ، اربد 208 هزار نفر ، سلط 187 هزار نفر و رصیفه 137 هزار نفر و مفرق 109 هزار نفر را نام برد . اردن به وسیله ی بریتانیا و زیر عنوان اتحاد ملل تحت قیومیت بریتانیا موسوم به ترنس جردن ( Transjordan ) اداره می شد . اردن در تاریخ 22 مارچ 1946 از انگلستان مستقل شد . در سال 1967 اسرائیل کرانه ی غربی رود اردن و شرق اورشلیم را تصرف کرد و پس از آن حدود 1 میلیون تن از ساکنان آن به اردن فرار کردند . در اردن نزدیک به 200 هزار نفر در کمپ آوارگان زندگی می کنند . ملک حسین بن طلال موفق شد در سال 1952 جایگزین پدر بزرگش در مقام پادشاهی شود ، احزاب سیاسی در سال 1993 در اردن به رسمیت شناخته شدند و در همین سال عبدالسلام مجالی به نخست وزیری منصوب شد . در سال 1999 ملک عبدالله دوم به پادشاهی رسید و در سال 2005 میلادی نیز معروف الخبیت نخست وزیر اردن شد . 98 % نژاد اردن عرب هستند ( اردنی 32 % ، فلسطینی 32 % و عراقی 14 % ) ، نژاد چرکس نیز 2 % جمیعت اردن را به خود اختصاص داده است . دین رسمی اردنی ها اسلام با 93 % است که همگی سنی هستند ، 4 % را نیز مسیحیان تشکیل می دهند . زبان رسمی مردم اردن عربی است . واحد پول اردن دینار با واحد جزء ( فلس ) می باشد . صادرات اردن را میوه و سبزیجات و فسفات تشکیل می دهد . اردن یکی از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب می باشد .





کشور اردن شامل 12 استان می شود :




1 - اجلون ( Ajlun )

2 - العقبه ( Al Aqabah )

3 - البلقاء ( Al Balqa )

4 - الکراک ( Al Karak )

5 - المفرق ( Al Mafraq )

6 - عَمان ( Amman )

7 - التفیلاح ( Al Tafilah )

8 - الزرقاء ( Al Zarqa )

9 - اربید ( Irbid )

10 - یرش ( Jarash )

11 - معان ( Ma'an )

12 - مداباء ( Madaba )


نوشته شده توسط جهان شناس در 18:48 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور یمن

جمهوری یمن (Republic of Yemen ) کشوری است واقع شده در جنوب شبه جزیره ی عربستان ، پایتخت این کشور شهر صنعا ( San'aa ) با 1 میلیون و 600 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت یمن 555.000 کیلومتر مربع و جمعیت آن 20 میلون و 043 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای یمن می توان به : عدن 510 هزار نفر ، تعز 450 هزار نفر ، حدیده 425 هزار نفر و مکلا 165 هزار نفر اشاره کرد . قسمت های شمالی و شرقی یمن دارای آب و هوایی گرم و خشک و غرب و جنوب این کشور دارای آب و هوایی گرم و مرطوب می باشد . منطقه ای که قبلا یمن شمالی یا جمهوری عربی یمن خوانده می شد ، به همراه صنعا ، پایتخت در سال 1918 از امپراطوری عثمانی اعلام استقلال کردند ، منطقه ای هم که قبلا یمن جنوبی یا جمهوری دموکراتیک خلق یمن به مرکزیت بندر عدن خوانده می شد ، در سال 1967 از انگلیس مستقل شدند . این دو منطقه در سال 1990 با یکدیگر متحد شده و یمن واحد را تشکیل دادند . سرتیپ ژنرال علی عبدالله صالح از کنگره ی عمومی خلق که قبلا رئیس جمهور یمن شمالی بود در سال 1990 رئیس جمهور یمن شد . در سال 1993 علی سلیم البیض از حزب سوسیالیست یمن پیش از ستیزه با رئیس جمهور به عدن بازگشت ، جنگ داخلی در سال 1994 ادامه پیدا کرد ، قیمت های جنوبی به هواخواهی از البیض اعلام استقلال کردند ولی نیروهای دولتی سریعا به مقابله برخاستند و قیام آنها سرکوب شد ، بدین ترتیب البیض از کشور فرار کرد . 100 % جمعیت یمن را مسلمانان تشکیل می دهند ( سنی 60 % ، شیعه 40 % ) ، از سال 1999 شورشیان تندرو شیعه در این کشور علیه دولت دست به عملیات های مسلحانه می زنند و کمانان درگیری های پراکنده ای بین شورشیان افراطی شیعه و دولت ادامه دارد . در جنوب غرب این کشور بندر استراتژیک عدن واقع شده ، در همین نقطه تنگه ی مهم باب المندب نیز وجود دارد که دریای سرخ را به خلیج عدن و سپس اقیانوس هند متصل می کند . یمن از اعضای اتحادیه ی عرب است . از صادرات یمن ، پنبه ، قهوه ، چرم و نفت خام را که به تازگی استخراج آن در این کشور گسترش یافته را می توان ذکر کرد .






یمن شامل 17 استان می باشد :




1 - ابیان ( Abyan )

2 - عدن ( Adan )

3 - البیضاء ( Al Bayda )

4 - الحدیثه ( Al Hudaydah )

5 - الجوف ( Al Jawf )

6 - المحراه ( Al Mahrah )

7 - المحویط ( Al Mahwit )

8 - الطاق ( Ataq )

9 - زمر ( Dhamar )

10 - هضرموت ( Hadhramawt )

11 - حجاز ( Hajjah )

12 - لعب ( l'ab )

13 - لحیج ( Lahij )

14 - معریب ( Ma'rib )

15 - سعده ( Sa'dah )

16 - صنعا ( San'a )

17 - تعیز ( Ta'izz )

 

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 18:47 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور چین

جمهوری خلق چین ( People's Republic of China ) کشوری است واقع در شرق آسیا به مرکزیت شهر بجینگ ( Bejing ) یا ( پکن ) ، این کشور با جمعیت 1 میلیارد و 300 میلیون نفری ، پرجمعیت ترین کشور دنیاست . چین سالها به صورت امپراطوری های پراکنده و متفرق یا به اصطلاح ایالتی اداره می شد ، به این صورت که هر منطقه یا ایالت توسط یک حاکم یا امپراطور به صورت خودگردان اداره می شد و فاقد یک حکومت مرکزی بود . پای استعمارگران اروپایی از قرن 16 میلادی به چین باز شد ، کشور پرتغال اولین ارتباط های اقتصادی و بازرگانی را در سال 1729 با چین آغاز کرد ، به تبع آن انگلیسی ها هم چند ماه بعد به مبادلات کالا با چین روی آوردند ، به طوری که در ازای کالاهای مختلف به چین مواد مخدر می فروختند ، که باعث اعتیاد روز افزون در بین مردم چین شد ، جنگ اول تریاک هم پیامد همین اتفاق بود ، آمریکا و ژاپن نیز دیگر مهمانان ناخوانده ی چین بودند ، به طوری که در حوالی قرن بیستم چین جولانگاه استعمارگران بود . در ادامه ی اعتراضات به وضع موجود گروهی موسوم به بوکسر ها علیه استعمارگران قیام کردند و توانستند تعداد قابل توجهی از بیگانگان را از کشور بیرون برانند ، سرانجام در سال 1911 میلادی اولین نظام جمهوری در چین به رهبری سون یات سن در چین به وجود آمد ، چین در جریان جنگ جهانی اول ( 1914 تا 1918 ) و جنگ جهانی دوم ( 1939 تا 1945 ) کشوری بی طرف بود . در سال 1949 حزب کمونیست چین به رهبری مائو زدونگ حکومت را در دست گرفت . در طی انقلاب فرهنگی که از سال 1966 تا سال 1976 به طول انجامید ، در همین زمان تعدادی از جوانان گروهی موسوم به گارد سرخ به منظور محو فرهنگ مائویی که به عقیده ی آنها فرهنگی ارتجاعی بود ، تشکلی دادند . در سال 1989 تعدادی از دانشجویان دموکراسی خواه در میدان تاینان من واقع در پکن که به وسیله ی ارتش محاصره شده بود تظاهرات کردند . دنگ ژیائو پینگ تا زمان مرگ مائو زدونگ در سال 1976 در عرصه ی سیاسی چین باقی ماند ، بعد از این واقعه او از سمت خویش استعفا داد . بدین ترتیب شرایط برای به قدرت رسیدن حزب کمیسیون نظامی مرکزی در سال 1989 فراهم شد . بنابراین جیانگ زمین به عنوان دبیر کل حزب ، رئیس جمهور چین شد . در سال 1988 نیز لی پنگ به عنوان نخست وزیر منصوب شد . جیانگ زمین از سال 1989 تا سال 2003 به مدت 14 سال ( دو تا 7 سال پیاپی ) رئیس جمهور چین بود ، در انتخابات سراسری ماه مارچ 2003 ، هو جین تائو به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد ، در همین زمان ون جیا بائو نیز نخست وزیر شد . اقتصاد چین به صورت شگفت انگیزی در حال رشد است . این کشور اولین تولید کننده ی زغال سنگ ، پنبه و سیمان در دنیاست همچنین سومین تولید کننده ی برنج در جهان نیز هست ، منسوجات ساخت چین هم بازارهای جهانی را قبضه کرده است .








جمهوری خلق چین دارای 29 ایالت و 4 منطقه ی خودگردان می باشد .



1 - آنهوی : هفی

2 - بجینگ ( پکن ) : بجینگ ( پکن )

3 - ججیانگ : هانگ جو

4 - جیلین : چانگچون

5 - جیانگ سو : نانجینگ

6 - جیانگشی : نانچانگ

7 - چونگ چینگ : چونگ چینگ

8 - چینگ های : شینینگ

9 - سیچو آن : چنگ دو

10 - شاندونگ : جینان

11 - شانسی : شیان

12 - شانشی : تای یوان

13 - شانگهای : شانگهای

14 - شین جیانگ اویگور : اورومچی

15 - فوجیان : فوجو

16 - گانسو : لان جو

17 - گوآنگ دونگ : گوانگجو ( کانتون )

18 - گوآنگشی جوآنگ : نان نینگ

19 - گوی جو : گوی یانگ

20 - لیائو نینگ : شنیانگ

21 - لینگ شیا هوی : یینچو آن

22 - مغولستان داخلی : هوه هوت

23 - هاینان : هایکو

24 - هبی : شیجیا جوانگ

25 - هنان : جنگ جو

26 - هوبی : ووهان

27 - هونان : چانگشا

28 - هیلونگ جیانگ : هاربین

29 - یون نان : سلاخخ مینگ


و مناطق خودگردان :



1 - تبت ( شیدزانگ ) : لاسا ( لهاسا )

2 - تایوان : تایپه *

3 - ماکائو : ماکائو

4 - هنگ کنگ : هنگ کنگ

 

 


* تایوان : این منطقه جز سازمان ملل متحد نیست ، بارها قطعنامه ی استقلال این منطقه به شورای امنیت رفته ولی هربار با وتوی چین مواجه شده ، چین این منطقه را جز لاینفک خاک خود می داند .

نوشته شده توسط جهان شناس در 18:46 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور هند

 جمهوری هند در جنوب قاره ی کهن آسیا واقع شده است ، در قرن شانزدهم میلادی به سبب بکر بودن سزمین هند ، فراوانی منابع و معادن زیزمینی و نیروی انسانی فراوان چشم طمع انگلستان به هند دوخته شد و به صورت مستعمره ی انگلیس در آمد ، و انگلیس تا سال 1947 ( روز استقلال هند 15 اگوست ( اوت ) 1947 ) مانند زالو خون این سرزمین را می مکید ، بعد از استقلال اولین نخست وزیر هند ، جواهر لعل نهرو بود که رهبر حزب کنگره را نیز عهده دار بود ، او در سال 1964 درگذشت . دخترش ایندیرا گاندی از سال 1966 تا سال 1984 که ترور شد سیاست هند را تحت تسلط خود داشت ، پسرش راجو گاندی پس از مادر از سال 1984 تا سال 1989 نخست وزیر هند بود ، او نیز در سال 1991 هنگام برگزاری انتخابات گنگره سرنوشت مادر را پیدا کرد و ترور شد ، هرچند در انتخابات کنگره پیروز شد اما حیف که دیگر زنده نبود . دکتر شانکار دایال شارما از حزب نخست وزیر فقید ( حزب
I ) در سال 1992 به ریاست جمهوری رسید . پی وی ناراسیمها رائو نیز در سال 1991 نخست وزیر هند شد . اکنون نیز ای پی جی عبدالکلام سمت رئیس جمهور و مانموهان سینگ نیز نخست وزیر هند می باشد . هند یکی از اعضای کشورهای مشترک المنافع می باشد ، در یک دهه ی اخیر اقتصاد هند پیشرفت حیرت انگیزی را داشته است . پنبه ، چای ، برنج و ادویه جات از مهمترین صادرات هند می باشد .

 



کشور هند دارای 25 ایالت و 7 اتحادیه ی منطقه ای می باشد ( مجموع 32 ) ، به شرح زیر : ( ایالت رو به روش مرکز ایالت )



1 - آسام :
دیس پور


2 - آرناچل پرداش : ایتانگر


3 - آندرا پرادش : حیدر آباد


4 - آندمان و نیکوبار : پورت بلر


5 - اوترانچال : درادون


6 - اوتر پرداش : لکهنو ( لوکنو )


7 - اوریسا : بوبانسور


8 - بنگال غربی : کلکته


9 - بیهار : پتنا


10 - پاندیچری : پاندیچری


11 - پنجاب : لودیانا


12 - تامیل نادو : مدرس


13 - تری پورا : گرتلا


14 - جامو و کشمیر : سری نگر


15 - جهار خاند : رانچی


16 - چندیگر : چندیگر


17 - چهاتیسگره : ری پور


18 - دادرانگر هاولی : سیلواسا


19 - راجستان : جی پور


20 - سیکیم : گنگ توک


21 - کرالا : تریواندروم


22 - کرناتاکا : بنگلور


23 - گوا : پاناچی


24 - گجرات : احمد آباد


25 - مادیا پرداش : بوپال


26 - ماهار شترا : بمبئی


27 - مانیپور : ایمپال


28 - مگالیا : شیلونگ


29 - میزورام : ایزاول


30 - ناگالند : کوهیما


31 - هریانا : دهلی



32 - هیماچال پرادش :
سیملا

 

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 18:43 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور افغانستان

جمهوری اسلامی افغانستان ( Afghanistan ) کشوری در منطقه ی جنوب غرب آسیا ، منطقه ی استراتژیک خاورمیانه ، کشوری استLandlocked ( محصور در خشکی ) به طوری که هیچ گونه مجاورتی با آبهای آزاد ندارد ، اولین تولید کننده ی مواد مخدر در دنیا که 90 % مواد مخدر مصرفی دنیا در این کشور تولید می شود ( 50 % از مواد مخدر افغانستان در ولایت جنوبی هلمند تولید می شود ) ، این کشور در زمره ی کشورهای کوهستانی شناخته می شود ، رشته کوههای هندوکش از سمت غرب به شرق افغانستان کشیده شده که عاقبت به فلات پامیر منتهی می شود ، کوههای شمال شرق افغانستان نیز که ولایت بدخشان در این منطقه قرار دارد به رشته کوههای هیمالایا متصل می شود . گروه عمده ی نژادی این کشور را پشتو ، تاجیک و ازبک تشکیل می دهد . حکومت سلطنتی طی کودتایی در سال 1973 از بین رفت . طی دومین کودتا در سال 1979 نظامی تک حزبی به نام حزب دموکراتیک افغانستان که تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیسیتی ( USSR ) بود برقرار شد ، شورشیانی به نام مجاهدین ( طالبان ) علیه کودتا دست به طغیان زدند ، در نتیجه ی این شورش ها 5 و نیم میلیون نفر آواره به سوی کشورهای ایران و پاکستان گریختند ، در سال 1989 شوروی نیروهای خود را از افغانستان خارج کرد ، اما کماکان جنگ و درگیری بین نیروهای دولتی و مجاهدین ادامه داشت ، دکتر نجیب الله احمدزای از سال 1986 تا سال معزول شدنش در سال 1992 به عنوان رئیس جمهور افغانستان برگزیده شد ، سرانجام در سال 1992 کابل پایتخت افغانستان به وسیله ی مجاهدین تسخیر شد ، به هنگام رئیس جمهور شدن برهان الدین ربانی ( رهبر گروه پارتیزانی جمعیت اسلامی ) نیز نبرد بین گروه وی و گروه رقیبش ( گلبدین حکمتیار ، نخست وزیر ) ادامه داشت ، در همین بین پیمان صلحی هنگام نخست وزیری گلبدین حکمتیار ( رهبر گروه پارتیزانی حزب اسلامی ) بین دو طرف در سال 1993 برقرار شد ، هرچند او و نیروهایش توانایی ورود به کابل و تصرف آنجا را نداشتند ، صلح دوام چندانی نداشت ، در سال 1994 جنگ از سر گرفته شد و پیکار شدیدی بین برهان الدین ربانی و نخست وزیر گلبدین حکمتیار و متحدش ژنرال عبدالرشید دوستم آغاز شد ، در همین اثنا ، شیر دره ی پنج شیر ، احمد شاه مسعود پیکاری سهمگین را با نیروهای طالبان شروع نموده بود و عاقبت هم جان خویش را در راه مبارزه با اسلام گرایی افراطی و بنیادگرایی به کشورش افغانستان هدیه کرد ، سرانجام در بین این درگیری ها در سال 2001 میلادی نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا و نیروهای ناتو به افغانستان یورش بردند و موفق شدند طالبان را که تا آن زمان به قسمت های زیادی از افغانستان از جمله کابل پایتخت تسلط داشتند عقب براند ، از آن پس حامد کرزای به عنوان رئیس جمهور افغانستان برگزیده شد ، هرچند طالبان اکنون هم حملات انتحاری و مسلحانه ای را به صورت جسته و گریخته در ولایات جنوبی و غربی افغانستان تدارک می بیند ولی نمی تواند چندان ضربه ای به دموکراسی نوپای افغانستان وارد کند . هرچند جنگ های خانمان سوز افغانستان اقتصاد این کشور را نابود کرد ولی از جمله منابع زیر زمینی می توان گاز طبیعی ، روی ، قلع و مس را نام برد همچنین از صادرات این کشور را می توان : میوه ، منسوجات ، فرش ، پشم ، چرم و پنبه را بیان کرد .

 

 



تعداد ولایات افغانستان 31 ولایت می باشد ، به شرح زیر ( ولایت و رو به روش مرکز ولایت ) :


1 - اُرزگان : ترین کوت
 
2 - بادغیس : قلعه نو
 
3 - بامیان : بامیان
 
4 - بَدخشان : فیض آباد
 
5 - بَغلان : پل خمری
 
6 - بلخ : مزار شریف
 
7 - پروان : چاریکار
 
8 - پکتیا : گردیز
 
9 - پکتیکا : زرین شران
 
10 - تخار : تالقان
 
11 - جوزجان : شبرغان
 
12 - خوست : خوست
 
13 - زابل : قلات
 
14 - سرپل : سرپل
 
15 - سمنگان : سمنگان ( ایبک )

16 - غزنی : غزنی
 
17 - غور : چَغچران
 
18 - فاریاب : میمنه
 
19 - فَراه : فَراه
 
20 - قُندوز : قُندوز
 
21 - قندهار : قندهار
 
22 - کابل : کابل
 
23 - کاپیسا : محمود راقی
 
24 - کُنر : اسد آباد
 
25 - لُغمان : مَهترلام
 
26 - لوگر : پل عِلم
 
27 - ننگرهار : جلال آباد
 
28 - نورستان : نورستان
 
29 - نیمروز : زرنج
 
30 - هرات : هرات
 
31 - هلمند ( هیرمند ) : لشکرگاه ( بَست )
 
 
 
نوشته شده توسط جهان شناس در 18:38 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور عربستان سعودی

 
پادشاهی عربستان سعودی ( Kingdom of Saudi Arabia ) واقع است در جنوب غرب آسیا ، خاور میانه ، شمال یمن و عمان ، غرب امارات ، قطر و بحرین ، جنوب کویت ، عراق و اردن ، خلیج پارس در شرق و دریای سرخ در غرب . پایتخت عربستان ، شهر ریاض ( Riyadh ) با 4 میلیون و 100 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت عربستان 2 میلیون و 149 هزار و 690 متر مربع و جمعیت آن 27 میلیون و 600 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای عربستان می توان به ، جده 2 میلیون و 801 هزار نفر ، مکه 1 میلیون و 295 هزار نفر ، مدینه 919 هزار نفر و دمام 745 هزار نفر اشاره کرد . عربستان دارای آب و هوایی بسیار خشک و زننده و اقلیمی بیابانی و آب و هوایی بسیار گرم و سوزان است . از عربستان یکی از بزرگترین صحراهای شنی دنیا به نام " ربع الخالی " ( Empty Quarter ) وجود دارد به این معنی که اگر شبه جزیره ی عربستان را به چهار بخش قسمت کنیم ، یک چهارم آنرا این بیابان شامل می شود . بلندترین نقطه ی عربستان ، جبل سودا ( Jabal Sawda ) با 3133 متر ارتفاع در جنوب غرب عربستان واقع شده است . عربستان سعودی خاستگاه اسلام است ، محمد ( Muhammad ) پیامبر مسلمانان این آیین را که اکنون دومین دین در جهان به لحاظ تعداد پیروان در جهان دارد تبلیغ کرد و گسترش داد . مسلمانان تاریخ مهاجرت محمد از مکه به مدینه در 622 میلادی را به عنوان مبدا تقویم خود قرار داده اند که به آن تاریخ هجری ( Hegira ) می گویند . تا سال 1517 عربستان توسط حکام محلی و به صورت پراکنده اداره می شد . در سال 1517 عربستان ضمیمه ی امپراطوری عثمانی شد و در میانه ی قرن 18 میلادی به تغصیف عثمانی عربستان به چندین منطقه ی شاهزاده نشین مجزا تقسیم شد . در سال 1745 میلادی فردی به نام محمد بن عبد الوهاب شعار تطهیر و اصلاح اسلام را مطرح نمود و آیین وهابیت را در شبه جزیره ی عربستان رواج داد . در سال 1811 میلادی رهبران وهابی ، پیروان خود را به جهاد " پیکار مقدس " با سایر فرقه های اسلامی ترغیب می کردند و اعلام می نمودند که جهادیون مشمول اجر و پاداش معنوی خواهند شد . در سال 1818 میلادی افکار وهابی توسط عثمانی ها و مصری ها به خارج از شبه جزیره ی عربستان نیز کشیده شد . پادشاهی عربستان سعودی توسط عبدالعزیز بن عبدالرحمان آل سعود ، ملقب به " ابن سعود " ( 1882 تا 1953 ) که از نسل اعراب وهابی بود ، بنیان گذاری شد . او در سال 1901 ریاض را اشغال نمود و خود را رهبر جنیش ملی گرای عرب نام نهاد . ملک ابن سعود در سال 1906 بر نجد ( Nejd ) تسلط یافت و در سالهای 1924 و 1925 حجاز ( Hejaz ) را فتح کرد . در سال 1932 نجد و حجاز در قلمرو پادشاهی عربستان سعودی ادغام شد . او در عربستان یک حکومت مطلقه ی پادشاهی که بر پایه ی شریعت اسلام بنیان گذاری شده بود ، برپا کرد ، ملک ابن سعود همچنین منطقه ی عسیر ( Asir ) را نیز ضمیمه ی پادشاهی عربستان سعودی کرد . نفت در سال 1936 در منطقه ی شبه جزیره ی عربستان کشف شد و سود سرشاری را نصیب اعراب بدوی کرد ، طی جنگ جهانی دوم ، عربستان اعلام بی طرفی کرد . عربستان در سال 1945 به اتحادیه ی عرب پیوست و بین سالهای 1948 و 1949 در جنگ علیه اسرائیل شرکت جست . عربستان سعودی هنوز موجودیت اسرائیل را به رسمیت نشناخته است . در سال 1953 ابن سعود مُرد و پسر ارشدش ، سعود جانشین او شد . دوران حکومت سعود مقارن با حکومت جمال عبدالناصر ملی گرای رادیکال عرب در مصر بود که خصومت روابط بین عربستان و مصر را به همراه داشت . در سال 1964 حکومت سعود که رنجور و بیمار شده بود ساقط شد و نخست وزیر ، فیصل جایگزین او شد ، فیصل اگرچه به طور لفظی از مصر حمایت می کرد ، ولی در جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967 هیچ کمک نظامی به مصر نکرد . در سال 1975 فیصل توسط یکی از خویشاوندانش به قتل رسید ، برادرش ، خالد جانشین او شد . خالد حمایت هایی را در جیان مذاکره ی مصر با اسرائیل بر سر باز پس دادن صحرای سینا به مصر انجام داد . خالد در سال 1982 بر اثر حمله ی قلبی مُرد و برادر ناتنی اش ، فهد بن عبدالعزیز جانشین او شد . فهد برادر ناتنی اش ، عبدالله را به ولیعهدی برگزید . عربستان سعودی و سایر دولت های عربی حاشیه ی خلیح پارس از احتمال فتح عراق توسط ایران و از اینکه هدف بعدی ایران قرار بگیرند به شدت وحشت داشتند ، بنابراین از هیچ کمکی اعم از نظامی و تسلیحاتی به رژیم صدام در دهه ی 80 میلادی مضایقه نکردند . در اوایل سال 1996 ملک فهد به دنیال بیماری و ناتوانی جسمی صلاحیت شاهزاده عبدالله را برای جانشینی تایید کرد . در سال 2000 عربستان سعودی به منظور افزایش بهای نفت ، اوپک را برای کاهش تولید نفت تحت فشار گذاشت . پس از حملات تروریستی یازده سپتامبر مشخص شد 15 تن از 19 نفر ربایندگان هواپیما و دست اندرکاران این جنایت از اتباع عربستان سعودی هستند ، پس از آن عربستان سعودی به حمایت از گروههای اسلام گرای افراطی و ضد آمریکایی متهم شد . در 12 می 2003 در یک انفجار در غرب ریاض ، 34 تن از جمله 8 تبعه ی آمریکا کشته شدند ، کنگره ی آمریکا بار دیگر با انتقاد از عربستان این کشور را به کمک مالی به سازمان های تروریستی متهم کرد . چندین حمله ی تروریستی دیگر علیه غربیان در بین سالهای 2003 و 2004 در عربستان روی داد . در آگوست 2005 ، ملک فهد بن عبدالعزیز مُرد و برادر ناتنی اش شاهزاده عبدالله ، با نام ملک عبدالله پادشاه عربستان سعودی شد . در 1 آگوست 2005 نیز سلطان بن عبدالعزیز آل سعود به عنوان ولیعهد انتخاب شد . نژاد 90 % عربستانی ها ، عرب و 10 % آفریقایی آسیایی است . همچنین دین 100 % مردم عربستان مسلمان سنی است . زبان رسمی عربستان ، عربی است . واحد پول عربستان ، ریال با واحد جزء هلاله نام دارد . از مهمترین صادرات عربستان می توان به نفت و فراورده های نفتی اشاره کرد . عربستان از اعضای اتحادیه ی عرب و اوپک ( OPEC ) می باشد .











* آیا می دانستید زنان عربستان تنها زنانی در دنیا هستند که حق رای ندارند ؟!




عربستان مشتمل بر 13 استان می باشد :



1 - ابها (
Al Bahah )


2 - الحدود الشمالیه (
Al Hudud ash Shamaliyah )


3 - الجوف (
Al Jawf )


4 - المدینه (
Al Madinah )


5 - القیصومه (
Al Qasim )


6 - الریاض (
Al Riyadh )


7 - الشرقیه (
Ash Sharqiyah )


8 - عسیر (
'Asir )


9 - حائل (
Ha'il )


10 - جیزان (
Jizan )


11 - مکه (
Makkah )


12 - نجران (
Najran )


13 - تبوک (
Tabuk )






نوشته شده توسط جهان شناس در 18:34 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور کویت

دولت کویت ( State of Kuwait ) واقع است در خاورمیانه ، شمال شرق عربستان سعودی ، انتهای شمالی خلیج پارس و جنوب عراق . پایتخت کویت ، شهر کویت ( Al Kuwait ) با 1 میلیون و 250 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت کویت 17.820 کیلومتر مربع و جمعیت آن 2 میلیون و 505 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای کویت می توان به ، السالمیه 130 هزار نفر ، قلیب الشیوخ 102 هزار نفر ، حولی 83 هزار نفر و ابرق خیطان 63 هزار نفر اشاره کرد . از نظر اقلیمی کویت دارای اقلیمی خشک و کویری است و دارای تابستان هایی طولانی و داغ و زمستان هایی کوتاه و سرد می باشد ، این کشور ، کشوری پست و صاف است . بلند ترین نقطه ی کویت ، منطقه ای بی نام با 306 متر ارتقاع در جنوب غرب کویت و هم مرز با عربستان سعودی واقع شده است . کویت فعلی در حدود 3 هزار سال پیش از میلاد یکی از شهرهای میان دو رود ( بین النهرین ) به شمار می رفته است . از هزاره ی اول پیش از میلاد تا قرن 18 میلادی اطلاع دقیقی از کویت در دست نیست ، حتی باستان شناسان نیز اطلاعات زیادی در این دوران از کویت ندارند . ولی گمان می رود در قرن 18 ،" قبیله ی انیزه " ( Anizah Tribe ) در منطقه ی کویت فعلی و شمال عربستان پدید آمده باشند . در سال 1756 به صورت یک شیخ نشین خود مختار درآمد ، عبدالرحیم الصباح اولین شیخ کویت شد ، نسل او تا امروز کویت را اداره می کنند . طی قرون 18 و 19 میلادی شیخ نشینی در زیر سایه ی امپراطوری عثمانی در کویت ادامه یافت . کویت در سال 1897 و با گسترش نفوذ بریتانیا در خاورمیانه به صورت تحت الحمایه ی این کشور درآمد . در سال 1961 بریتانیا به تحت الحمایگی کویت خاتمه داد ، و در 19 ژوئن 1961 کویت از بریتانیا اعلام استقلال کرد . نفت در سال 1930 در منطقه ی کویت کشف شد و پس از آن مشخص شد ، 20 % کل دخائر نفتی جهان در کویت واقع شده است . در سال 1946 کویت به دومین صادرکننده ی نفت در جهان تبدیل شد ، بدین ترتیب فصل تازه ای از مفت خوری و شکم بارگی شیوخ عرب بدوی آغاز گشت ، بدین ترتیب شیوخی که تا پیش از این پیشرفته ترین وسیله ی حمل و نقلشان خر و شتر بود ، به یک باره سوار مرسدس بنز و بی ام و شدند . در سال 1966 شیخ صباح نامزد امیری کویت شد و دو سال بعد در سال 1968 جایگزین جابر آل احمد الصباح شد . در جولای 1990 ، صدام حسین رئیس جمهور وقت عراق ، که کویت را متهم به سقوط قیمت نفت کرده بود به شدت از این کشور انتقاد کرد . پس از آن اعراب سعی کردند با وساطت مساله را فیصله دهند ، ولی موفق به انجام این کار نشدند ، زیرا در 2 آگوست 1990 صدام با حمله ی برق آسا به کویت این کشور را در کمتر از 24 ساعت اشغال نمود ، و در این کشور یک حکومت طرفدار عراق برپا کرد و کنترل منابع زیرزمینی سرشار کویت را در دست گرفت . ائتلاف اعراب و کشورهای غربی ، ارتش عراق را ظرف مدت 4 روز ( 23 تا 27 فوریه ی 1991 ) از کویت بیرون راندند ، بدیت ترتیب جنگ خلیج پارس پایان یافت . پس از پایان جنگ ، امیر کویت که به عربستان گریخته بود در اواسط مارچ 1991 به کشورش بازگشت . آمریکا در آگوست 1992 ، 2400 سرباز به ظاهر برای تمرین های نظامی به منطقه گسیل داشت ولی هدف از این اقدام آمریکا دیکته کردن قدرت خود به عراق و زهرچشم گرفتن از این کشور بود . در اکتبر 1994 پس از یک دوران آرام یکساله ، نیروهای عراقی مجددا در اطراف مرز با کویت به تمرین های نظامی مبادرت ورزیدند و همین نگرانی ها به حمله ی مجدد نظامی عراق به کویت را بیشتر کرد ، بلافاصله پس از آن کویت از آمریکا و بریتانیا خواست نیروها و تجهیزاتشان را در منطقه مستقر کنند . در سال 1991 امیر کویت لایحه ای به پارلمان داد که به موجب آن برای زنان برای شرکت در انتخابات حق رای قائل شده بود ولی این لایحه در پارلمان شکست خود و قانون منع شرکت زنان در انتخابات کماکان باقی ماند . در سال 2003 در انتخابات پارلمان ، سنت گراها به اتفاق آرا صاحت اکثریت پارلمان کویت شدند . در ماه می 2005 میلادی قانون منع شرکت زنان در انتخابات را باطل نموده و زنان مجاز به شرکت در انتخابات شدند و حتی یک زن هم موفق به راهیابی در کابینه شد . اولین بار زنان کویتی در آوریل 2006 موفق به رای دادن شدند . تا فقط زنان عربستان سعودی به عنوان تنها زنانی در دنیا باشند که حق رای ندارند . در ژانویه ی 2006 امیر شیخ جابر درگذشت و پسر عموی او در 29 ژانویه ی 2006 ، صباح آل احمد آل جابر الصباح جایگزین او شد . شیخ نواف ( Sheikh Nawaf ) ، برادر او نیز به عنوان ولیعهد و برادر زاده ی شیخ نواف ، شیخ ناصر ( Sheikh Nasser ) نیز در 9 فوریه ی 2006 نخست وزیر کویت شدند . نژاد 45 % کویتی ها ، کویتی ، 35 % سایر اعراب ، 9 % آسیای جنوبی و 4 % ایرانی هستند . دین 85 % مردم کویت مسلمان ( شامل 70 % سنی و 30 % شیعه ) و 15 % نیز شامل مسیحی و هندو می شود . زبان رسمی کویت ، عربی است ، انگلیسی نیز رایج می باشد . واحد پول کویت ، دینار با واحد جزء ( فلس ) نام دارد . صادرات کویت را نفت و فراورده های نفتی و کود تشکیل می دهند . کویت از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب است .

 






کویت دارای 6 بخش می باشد :




1 - الاحمدی ( Al Ahmadi )


2 - الاعظیمه ( Al Asimah )


3 - الفروانیه ( Al Farwaniyah )


4 - الجراع ( Al Jara' )


5 - حولی ( Hawalli )


6 - مبارک الکبیر ( Mubarak Al Kabir )

نوشته شده توسط جهان شناس در 18:33 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور بحرین

پادشاهی بحرین ( Kingdom of Bahrain ) کشوری است به صورت مجمع الجزایری واقع در قاره ی آسیا ، خاورمیانه ، خلیج پارس ، شرق عربستان سعودی و شمال غرب قطر . پایتخت بحرین ، شهر منامه ( Manama ) با 150 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت بحرین 665 کیلومتر مربع و جمعیت آن 708 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای بحرین می توان به ، محرق 92 هزار نفر ، الرفاع 80 هزار نفر و حماد 53 هزار نفر اشاره کرد . بحرین دارای اقلیمی خشک و بیابانی و مرطوب می باشد ، دارای تابستان هایی بسیار گرم و آزار دهنده و زمستان هایی مطبوع می باشد . بحرین کشوری پست می باشد ، به طوری که بلندترین نقطه ی آن " جبل الدخان " ( Jabal al Dukhan ) واقع در مرکز این کشور تنها 122 متر از سطح دریا بالاتر است . بحرین در دوران قدیم ، دیلمون ( Dilmun ) نام داشته است . بحرین در هزاره ی سوم پیش از میلاد از مهمترین مراکز تجاری روزگار خود به شمار می رفته است . این جزیره در قرن 4 میلادی توسط ایرانیان اداره می شد که در این قرق توسط اعراب اشغال شد ، اعراب تا سال 1541 میلادی بحرین را در اختیار داشتند . در این سال پرتغالی ها به بحرین حمله کرده و آنرا تصرف کردند . ایرانیان بار دیگر در سال 1602 میلادی ادعای مالکیت آنرا مطرح کردند ، از قرن هجدهم رفته رفته حاکمیت ایران بر این جزیره محدود شد و یکی از شیوخ عرب بر این جزیره مسلط شد ، در سال 1783 احمد بن محمد آل خلیفه کنترل بحرین را در دست گرفت ، و کماکان نیز افرادی از نسل او " آل خلیفه " در این جزیره حکومت می کنند . بحرین در سال 1820 به صورت تحت الحمایه ی بریتانیا درآمد و سرانجام در 15 آگوست 1971 از بریتانیا اعلام استقلال کرد . اگرچه در سال 1930 نفت در سواحل بحرین کشف شد ولی بحرین در مقایسه با دیگر کشورهای حاشیه ی خلیج پارس دارای کمترین ذخائر نفتی می باشد ، همچنین انتظار می رود بحرین اولین کشوری از کشورهای حاشیه ی خلیج پارس باشد که ذخائر نفتی اش پایان می یابد . شیخ عیسی بن سلمان آل خلیفه در سال 1961 امیر بحرین شد . شیخ عیسی ضمن تنوع بخشیدن به اقتصاد بحرین این کشور را به عنوان یکی از مراکز مالی عمده ی حاشیه ی خلیج پارس معرفی کرد . خدمات پزشکی و تحصیل در بحرین کاملا رایگان است ، همچنین با رسیدن هر فرد به سن کهولت یک مستمری و پانسیون مکفی نیز برای او در نظر گرفته می شود . ناسازگاری شیعیان و سنی ها در بحرین به یکی از مسائل لاینحل این کشور تبدیل شده است ، اقلیت سنی که خانواده ی امیر بحرین ( آل خلیفه ) نیز به آن تعلق دارد تقریبا تمام قدرت و ثروت را در بحرین در اختیار خود دارند . مسلمانان شیعه نیز برای به دست آوردن قدرت گهگاهی دست به فعالیت هایی می زنند ، در سال 1994 در همین زمینه خشونت های محدودی نیز در این امیرنشین به وقوع پیوست که حاصل آن تعدادی کشته و مجروح بود . بحرین یکی از مهمترین متحدان غرب است ، این کشور به عنوان پایگاه هوایی غربی ها در طول جنگ خلیج پارس در سال 1991 و جنگ عراق در سال 2003 بارها مورد استفاده قرار می گرفت . در حال حاضر نیز سواحل بحرین محل استقرار ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در خلیج پارس است . امیر شیخ عیسی بن سلمان آل خلیفه در سال 1999 درگذشت و پسرش شاهزاده شیخ حمد بن عیسی آل خلیفه در 6 مارچ 1999 در بحرین به عنوان امیر جدید بحرین جایگزین پدرش شد . با به قدرت رسیدن شیخ حمد فصل تازه ای از دموکراسی در بحرین رقم خورد ، سانسور از بین رفتن و قوانین خشن و بی رحمانه لغو گردید ، تبعیدی ها به میهن بازگشتند ، بیدون ( Bidoon ) های بی تابعیت دارای تابعیت بحرینی شدند . در فوریه ی 2001 رفراندومی در بحرین برگزار شد و در آن به زنان حق رای داده شد ، پس از آن بحرینی ها تبدیل حکومت پادشاهی سنتی به حکومت پارلمانی مطابق با قانون اساسی را خواستار شدند . در اکتبر 2002 اولین انتخابات پارلمانی در بحرین برگزار شد . در سال 2006 ، آمریکا و بحرین یک قرارداد تجارت آزاد با یکدیگر امضا کردند . در سال 1971 ، نیز شیخ خلیفه بن سلمان آل خلیفه به عنوان نخست وزیر بحرین منصوب شد . نژاد 62 % بحرینی ها ، بحرینی و 38 % غیر بحرینی است . همچنین دین 81 % بحرینی ها مسلمان ( 41 % شیعه ، 40 % سنی ) و 9 % مسیحی است . زبان رسمی بحرین ، عربی است ، در کنار عربی ، پارسی ، انگلیسی و اردو نیز رایج می باشد . واحد پول بحرین ، دینار با واحد جزء ( فلس ) نام دارد . از مهمترین صادرات بحرین می توان به نفت و فراورده های نفتی ، آلومینوم و منسوجات اشاره کرد . بحرین از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب است .



* آیا می دانستید بحرین به معنی ( دو دریا ) می باشد ؟




* آیا می دانستید بزرگترین جامعه ی سیاسی شیعه ی بحرین ، الوفاق ( Al Wifaq ) نام دارد که در انتخابات پارلمانی بحرین بیشترین کرسی پارلمان را به خود اختصاص داد ؟










بحرین مشتمل بر 5 منطقه می باشد :




1 - اسامه ( Asamah )


2 - جنوبیه ( Janubiyah )


3 - محرق ( Muharraq )


4 - شمالیه ( Shamaliyah )


5 - وسط ( Wasat )


 
نوشته شده توسط جهان شناس در 18:31 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور قطر

دولت قطر ( State of Qatar ) کشوری است واقع در قاره ی آسیا ، منطقه ی خاورمیانه ، شبه جزیره ای کوچک واقع در حاشیه ی جنوبی خلیج پارس ، شرق شبه جزیره ی عربستان ، جنوب شرق بحرین . پایتخت قطر ، شهر دوحه ( Doha ) با 550 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت قطر 11.437 کیلومتر مربع و جمعیت آن 907 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای قطر می توان به ، الریان 275 هزار نفر ، الوکره 20 هزار نفر و ام سلال 16 هزار نفر اشاره کرد . از نظر اقلیمی قطر دارای پوشش بیابانی ، خشک و لم یزرع می باشد و دارای آب و هوایی بسیار گرم و مرطوب در تابستان ها و آب و هوایی نه چندان گرم و دلپذیر در زمستان می باشد . قطر یک کشور پست و صاف بوده و بیابان های آنرا شن و ریگ می پوشاند . بلندترین نقطه ی قطر ، قرین ابو البول ( Quraun Abu al Bawl ) با 103 متر ارتفاع از سطح دریا قرار دارد . قطر سابقا به وسیله ی شیوخ بحرین اداره می شده است ، ولی در سال 1867 درگیری ها بین مردم و حکمرانان باعث متزلزل شدن پایه های سلطه ی بحرین بر قطر شد . بریتانیا به منظور نگاهداشت صلح و جلوگیری از ادامه ی شورش ها با تحت کنترل درآوردن اوضاع ، بریتانیا یکی از اهالی بومی قطر را به نام ، محمد بن ثانی آل ثانی به سمت امیر قطر منصوب کرد . خاندان " آل ثانی " کماکان نیز اداره ی امور را در قطر بر عهده دارند و حکومت در این جزیره مورثی است . در سال 1893 عثمانی ها به قطر یورش بردند ولی با مقاومت قطری ها رو به رو شده و عقب نشینی کردند ، ناگفته نماند کمک های مالی و تسلیحاتی بریتانیا به قطر نیز از عوامل مهم در ناکامی عثمانی ها در اشغال قطر بود . در سال 1916 ، امیر قطر با تحت الحمایه ی بریتانیا شدن کشورش موافقت کرد . در سال 1940 نفت در سواحل قطر کشف شد و ثروت های سرشاری را در طی دهه های 50 و 60 میلادی نصیب این امیرنشین کرد . به طوری که اکنون 80 % صادرات قطر وابسته به نفت و مشتقات و فراورده های نفتی است و در حال حاضر مردم قطر به ازای جمعیت دارای بیشترین میزان درآمد در میان مردم کشورهای جهان هستند . در 3 سپتامبر 1971 قطر از بریتانیا اعلام استقلال کرد . در سال 1991 و در جریان جنگ خلیج پارس ، قطر به نیروهای بین المللی اجازه داد از خاک قطر به عنوان پایگاه استفاده کنند . در عرصه ی سیاست خارجی قطر از دو جهت با دو کشور همجوار مشکلات مرزی دارد ، یکی مسائل مربوط به نواحی جنوبی قطر و هم مرز با عربستان و دیگری اختلاف با بحرین بر سر مالکیت جزایر هوار ( Hawar Islands ) می باشد . در سال 1994 ، قطر با آمریکا یک پیمان دفاعی امضا نمود تا سومین کشوری از کشورهای حاشیه ی خلیج پارس باشد که با آمریکا معاهده ی دفاعی امضا کرده است . در ژوئن 1995 شاهزاده حمد بن خلیفه آل ثانی با معزول کردن پدرش از قدرت جایگزین او شد . اولین اقدام او پس از به قدرت رسیدن اصلاحات اقتصادی بود ، او همچنین بسیاری از اختیارات را که در زمان پدرش مختص امیر بود به دیگران واگذار کرد و بدین ترتیب نوعی تقسیم قدرت در نظام سیاسی حاکم بر قطر ایجاد شد . او همچنین به اصلاحات اجتماعی نیز مبادرت ورزید و ضمن لغو بسیاری از سانسور ها و محدودیت ها ، در سال 1999 نیز با قائل شدن حق رای برای زنان برای شرکت در انتخابات موافقت کرد . قطر پایگاه پربیننده ترین و محبوب ترین شبکه ی تلویزیونی ماهواره ای عرب زبان در جهان یعنی ، الجزیره ( Al Jazeera ) می باشد . اولین قانون اساسی در 9 ژوئن 2005 در قطر به تصویب رسید ، پارلمان قطر دارای 45 کرسی می باشد که 30 کرسی آن در انتخابات پارلمانی مشخص می شود و 158 کرسی آن مستقیما توسط امیر قطر انتخاب می شود . در آوریل 2007 ، نخست وزیر قطر ، شیخ عبدالله بن خلیفه آل ثانی از سمت خود استعفا داد و امیر قطر بلافاصله ، حمد بن جاسم بن جابر آل ثانی را به سمت نخست وزیر منصوب کرد . نژاد 40 % قطری ها ، عرب ، 18 % هندی ، 18 % پاکستانی و 10 % ایرانی می باشند . همچنین دین 77 % مردم قطر مسلمان ( اکثرا سنی ) و 8 % مسیحی است . زبان رسمی قطر ، عربی می باشد . واحد پول قطر ، ریال با واحد جزء ( درهم ) نام دارد . از مهمترین صادرات قطر می توان به نفت و فراورده های نفتی ، آمونیاک ، کود ، مواد پتروشیمی ، فولاد و سیمان اشاره کرد . قطر از اعضای کشورهای اتحادیه ی عرب است .






قطر شامل 10 منطقه می باشد :



1 - الدوحه ( Al Dawhah )


2 - القواریه ( Al Ghuwayriyah )


3 - الجمیلیه ( Al Jumayliyah )


4 - الخور ( Al Khawr )


5 - الوکره ( Al Wakrah )


6 - الریان ( Al Rayyan )


7 - جریان البتینه ( Jarayan Al Batinah )


8 - مدینه الشمال ( Madinat ash Shamal )


9 - ام سعید ( Umm Sa'id )


10 - ام سلال ( Umm Salal )



 
نوشته شده توسط جهان شناس در 18:30 |  لینک ثابت   • 

جمعه هشتم آذر 1387

کشور امارات متحده ی عربی

دولت امارات متحده ی عربی ( State of United Arab Emirates ) واقع است در قاره ی آسیا ، منطقه ی خاورمیانه ، حاشیه ی جنوبی خلیج پارس ، جنوب شرق عربستان و شمال غرب عمان . پایتخت امارات ، شهر ابوظبی ( Abu Dhabi ) با 555 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت امارات 83.600 کیلومتر مربع و جمعیت آن 4 میلیون و 444 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای امارات می توان به دوبی 1 میلیون و 172 هزار نفر ، شارجه 520 هزار نفر ، العین 350 هزار نفر ، عجمان 225 هزار نفر و راس الخیمه 102 هزار نفر می باشد . از نظر اقلیمی امارات متحده ی عربی دارای اقلیمی گرم و خشک و بیابانی می باشد ، سرتاسر این کشور را بیابان های لم یزرع شن و ماسه ای در بر گرفته است . امارات یک کشور پست و صاف می باشد ، به طوری که بلندترین نقطه این کشور " جبل یبیر " ( Jabal Yibir ) فقط 1527 متر از سطح دریا بالاتر است . این منطقه پیش از این زیستگاه و محل زندگی دریانوردان و اقوام حاشیه ی بین النهرین بوده است ، ولی اهالی این منطقه در قرن 7 میلادی اسلام آوردند . پس از آن احزاب مخالف " قرمطی ها " ( Carmathians ) در این ناحیه یک شیخ نشین قدرتمند برقرار کردند و ارتش آنها حتی مکه را نیز به تصرف درآورد . پس از اضمحلال این شیخ نشین ، بیشتر مردم آن به اعمالی نظیر دزدی دریایی و راهزنی مبادرت ورزیدند ، این کار باعث شد که تجار و بازرگانان سلطان نشین عمانی و مسقطی بارها مورد دستبرد دزدان دریایی اماراتی قرار گیرند . این شرایط باعث شد که بریتانیا برای مداخله و مقابله با ناامنی در سال 1820 وارد عمل شود . بریتانیا موفق شد تا سال 1853 کلیه ی دزدان دریایی را از منطقه بیرون براند و از آن پس به بعد امنیتی نسبی برای تجار و بازرگانان و کشتی هایشان فراهم شد . پس از آن امارات به صورت تحت الحمایه ی بریتانیا درآمد و توسط این کشور به صورت 9 منطقه ی مجزا با نام ، تروشل استیتز ( Trucial States ) درآمد . سرانجام در 2 دسامبر 1971 این منطقه ی تروشل استیتز و 9 منطقه ی آن با نام فدراسیون ( امیر نشینان متحد عرب ) ، امارات متحده ی عربی ( United Arab Emirates ) از بریتانیا اعلام استقلال کردند . دو کشور بحرین و عمان نیز که از دو منطقه ی دیگر تروشل استیتز بودند حاضر به پیوستن به این فدراسیون نشدند و تعداد امیر نشینان متحد به 7 کاهش یافت ، این دو کشور چند سال بعد مستقلا از بریتانیا اعلام استقلال کردند . امارات در سال 1994 یک پیمان دفاعی با آمریکا و در سال 1995 پیمان دفاعی دیگری با فرانسه به امضا رساند . پس از حوادث تروریستی 11 سپتامبر 2001 امارات یکی از مهمترین مراکز مالی گروه تروریستی القاعده را که برای انتقال پول به هواپیما ربا ها از آن استفاده شد ، شناسایی کرد ( دو تن از هواپیما ربا ها تبعه ی امارات بودند ) امارات ضمن همکاری با آمریکا در این زمینه کلیه این حساب ها را مسدود نمود . در نوامبر 2004 بنیان گذار امارات متحده ی عربی ، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان درگذشت و در 3 نوامبر 2004 ، پسرش حاکم ابوظبی ، " شیخ خلیفه بن زاید آل نهیان " به عنوان امیر امارات جایگزین پدرش شد . در ژانویه ی 2006 نیز نخست وزیر ، شیخ مکتوم بن راشد آل مکتوم درگذشت و پسرش ، امیر دوبی ، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم در 5 ژانویه ی 2006 نخست وزیر امارات متحده ی عربی شد . نژاد 19 % اماراتی ها ، اماراتی ، 23 % سایر اعراب و ایرانی ، 50 % آسیای جنوبی ، و 8 % نیز سایر تبعیدی ها ( اعم از غربی و آسیای شرقی ) می باشند . دین 96 % مردم امارات ، مسلمان ( 80 % سنی ، 16 % شیعه ) و 4 % نیز مسیحی و هندو هستند . زبان رسمی امارات ، عربی می باشد ، پارسی ، انگلیسی ، هندی و اردو نیز رایج است . واحد پول امارات ، درهم با واحد جزء ( فلس ) نام دارد . از مهمترین صادرات امارات می توان به نفت خام که 45 % صادرات امارات را تشکیل می دهند اشاره کرد ، از دیگر صادرات امارات می توان گاز طبیعی ، صادرات مجدد * ، ماهی دودی و خرما را نام برد . امارات متحده ی عربی از اعضای کشورهای شورای همکاری خلیج پارس و اتحادیه ی عرب است .









* صادرات مجدد ( Reexports ) به این معنی است که ، یک کشور واسطه ای برای انتقال کالا به کشور ثالث باشد ، به طور مثال ایران و آمریکا با هم روابط تجاری ندارند ، کالاهای آمریکایی به امارات صادر می شود و واسطه های اماراتی با قیمت بیشتری این کالاها را به ایران می فروشند ، دلال های اماراتی از این قضیه هرساله سود سرشاری به جیب می زنند و به نوعی از آب گل آلود ماهی می گیرند .





امارات مشتمل بر 7 امیر نشین می باشد :





1 - ابوظبی ( Abu Dhabi )


2 - عجمان ( 'Ajman )


3 - الفجیره ( Al Fujayrah )


4 - شارجه ( Sharjah )


5 - دوبی ( Dubai )


6 - راس الخیمه ( Ra's al Khaymah )


7 - ام القواین ( Umm al Qawayn )



نوشته شده توسط جهان شناس در 18:28 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

اسکاتلند ، ایرلند شمالی و ویلز

اسکاتلند ( Scotland ) که بخشی از قلمرو پادشاهی بریتانیا محسوب می شود در شمال جزیره ی بریتانیا واقع شده است ، پایتخت اسکاتلند ، شهر ادینبورگ ( Edinburgh ) با 550 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت اسکاتلند 78.772 کیلومتر مربع و جمعیت آن 5 میلیون و 500 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای اسکاتلند می توان به گلاسگو 1 میلیون و 300 هزار نفر ، ابردین 887 هزار نفر و اینورنس 420 هزار نفر اشاره کرد . اسکاتلند که در شمال جزیره ی بریتانیا واقع شده ، یک سوم از مساحت این جزیره را شاغال نموده است ، در شرق آن دریای شمال و در غرب اقیانوس اطلس شمالی قرار دارد . اسکاتلند به سه ناحیه ی طبیعی تقسیم می شود ، مناطق کوهستانی ، مناطق پست مرکزی که دو سوم جمعیت اسکاتلند در این منطقه مستقرند و مناطق مرتفع جنوبی . در مناطق کوهستانی ساحل غربی اسکاتلند ، دریاچه های طبیعی و فیورد هایی متعددی وجود دارند ، همچنین در شمال غرب و غرب اسکاتلند ، جزایر هبرید خارجی و داخلی ( Outer and Inner Hebrides ) وجود دارد ، در سواحل شمالی اسکاتلند نیز ، جزایر اورکنی ( Orkney Islands ) و جزایر شتلند ( Shetland Islands ) واقع شده اند . اولین ساکنان اسکاتلند را سلت ها و پیکت ها تشکیل می دادند ، بین 82 تا 208 میلادی رومی ها اسکاتلند را اشغال نمودند و آنرا ، کالدونیا ( Caledonia ) نامیدند . حکومت رومی ها بر اسکاتلند بسیار کوتاه و مقطعی بود . اقوام سلتیک و اسکات در 500 میلادی از ایرلند به اسکاتلند مهاجرت نموده و در سواحل غربی این منطقه مستقر شدند . کنت مک آلپین ( Kenneth McAlpin ) پادشاه اسکات ها در 843 میلادی با سرنگون کردن پادشاه پیکت ها بر تخت پادشاهی جلوس کرد . بدین وسیله اقوام مختلف اسکات و پیکت تحت لوای پادشاهی ای که بعدا ، دال ریادا ( Dal Riada ) نامیده شد ، با یکدیگر متحد گشتند . در قرن 11 میلادی پادشاهی اسکاتلند تا قلمرو کنونی اش گسترش یافت . نفوذ انگلیس در اسکاتلند با ازدواج مالکوم سوم ( Malcolm III ) پادشاه اسکاتلند طی سالهای 1057 تا 1093 با پرنسس انگلیسی آغاز شد . انگلیس طی قرون 12 و 13 اشتیاق شدیدی برای تصاحب اسکاتلند از خود نشان داد ، در سال 1296 ، ادوارد اول ( Edward I ) پادشاه انگلستان به اسکاتلند حمله و این منطقه را اشغال کرد ، در ادامه پس از چندین سال ، روبرت و بروس و تن از استقلال طلبان در اسکاتلند شورش هایی را به منظور رهایی از اشغال انگلستان سامان دادند ، عاقبت هم روبرت پیروز و در سال 1306 با عنوان روبرت اول ( Robert I ) رسما در اسکاتلند تاج گذاری کرد . پس از چندین سال جنگ بین اسکاتلند و انگلیس که از سال 1314 با عنوان ، " نبرد بانوکبورن " ( Battle of Bannockburn ) آغاز شد ، سرانجام انگلیس شکست خورد و در سال 1328 سرانجام استقلال اسکاتلند را به رسمیت شناخت . در قرن 16 میلادی ، جان نوکس ( John Knox ) در اسکاتلند با برقراری اصلاحاتی ، کلیسای پرسبیترین ( Presbyterian Church ) را جایگزین مکتب کاتولیک ( Catholicism ) با عنوان مذهب رسمی کشور کرد . در سال 1567 ، ماری ( Mary ) ملکه ی اسکات ها که یک کاتولیک بود ، مجبور به کناره گیری از قدرت شد و چندی بعد توسط الیزابت اول ( Elizabeth I ) دستگیر و اعدام شد . پسر ماری ، جیمز ششم ( James VI ) تحت افکار مذهبی پروتستان رشد یافت و در سال 1603 جایگزین الیزابت اول شده و با نام جیمز اول ( James I ) پادشاه انگلیس شد ، بدین ترتیب جیمز اول هم حاکم انگلیس و هم حاکم اسکاتلند بود ، با این حال دو کشور هنوز جدا از یکدیگر بودند . در سال 1707 پس از یک قرن آشفتگی ، اسکاتلند ، انگلیس و ویلز به صورت یک اتحادیه با یکدیگر متحد شده و ، " بریتانیای بزرگ " ( Great Britain ) را شکل دادند . شورای مشورتی به نام ( House of Hanover ) در سال 1714 جایگزین استوارت لاینج ( Stuart Lineage ) شد . که باعث یک شورش وسیع در میان اسکات ها و طرفداران خاندان پیشین سلطنتی بریتانیا یعنی استوارت ها شد. پس از آن یاکوبیت ها ( Jacobites ) یا طرفداران جیمز اول دو بار یکی در سال 1715 و یکی در سال 1745 شورش هایی در سطح بریتانیا برپا کردند . پس از وقوع انقلاب صنعتی ، اسکاتلند از بزرگ ترین تولید کنندگان منسوجات در اروپا لقب گرفت . همچنین صنایع کشتی سازی ، معادن زغال سنگ ، آهن و فولاد نیز در این کشور گسترش یافت . در اواخر قرن بیستم اسکاتلند بر روی صنایع الکترونیک و صنایع فناوری پیشرفته متمرکز شد . همچنین در دریای شمال نیز معادن مهم نفت و گاز کشف شد و به شکوفایی هرچه بیشتر اقتصاد اسکاتلند کمک شایانی کرد . در یک رفراندوم که در سپتامبر 1997 در اسکاتلند برگزار شد 74 % اسکاتلندی ها خواستار تشکیل یک پارلمان مجزا و مستقل در اسکاتلند شدند ، در 2 جولای 1999 اولین پارلمان در سه منطقه ی تحت تملک انگلیس یعنی ، اسکاتلند ، ایرلند شمالی و ویلز در اسکاتلند با موافقت تونی بلیر ( Tony Blair ) و ملکه الیزابت دوم شروع به کار کرد . در انتخابات پارلمانی اسکاتلند ، حزب کارگر با برتری مقابل حزب ناسونالیست اسکاتلند ( SNP ) که حامی استقلال این منطقه از بریتانیا بود بسیاری از کرسی های پارلمان اسکاتلند را از آن خود کرد . ولی در انتخابات پارلمانی که در ماه می 2007 حزب ناسیونالیست اسکاتلند ( SNP ) با اختلاف اندکی مقابل حزب کارگر به پیروزی رسید و از 127 کرسی پارلمان ، 47 کرسی را از آن خود کرد ، سهم حزب کارگر نیز 46 کرسی بود . در انتخابات پارلمانی پیشین حزب ناسیونالیست اسکاتلند فقط 25 کرسی پارلمان را به خود اختصاص داده بود . در سال 2001 میلادی ، جک مک کُنل ( Jack McConnell ) به عنوان نخست وزیر اسکاتلند منصوب شد . نژاد اسکاتلندی ها را اکثرا ، سلت و اسکات تشکیل می دهند ، همچنین ادیان رایج در اسکاتلند نیز ، کاتولیک ،انگلیکان ، باپتیست و متدیست می باشد . زبان رسمی اسکاتلند ، انگلیسی است ، لهجه ی گالیک اسکاتلندی نیز رایج می باشد . واحد پول اسکاتلند ، پوند استرلینگ با واحد جزء ( پنی ) نام دارد . از مهمترین صادرات اسکاتلند می توان به محصولات کشاورزی و دامی و همچنین منسوجات و پوشاک و لوازم الکترونیکی اشاره کرد .











اسکاتلند بخشی از قلمرو پادشاهی بریتانیا می باشد و فاقد تقسیمات کشوری است .











-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ایرلند شمالی ( Northern Ireland ) واقع است در غرب جزیره ی بریتانیا ، قسمت شمالی جزیره ی ایرلند ، تنگه ی نورت از شمال و شمال شرق بین ایرلند شمالی و اسکاتلند واقع شده است ، در شرق نیز دریای ایرلند و جزیره ی مَن قرار دارد . پایتخت ایرلند شمالی ، شهر بلفاست ( Belfast ) با حدود 500 هزار تن جمعیت می باشد . مساحت ایرلند شمالی 14.121 کیلومتر مربع و جمعیت آن 1 میلیون و 700 هزار نفر است . مهمترین شهر ایرلند شمالی ، لندن دری ( Londonderry ) با 220 هزار نفر می باشد ، از دیگر شهرهای ایرلند شمالی می توان به آنتریم ، آرماگ ، داون ، فرمانگ و تیرون اشاره کرد . ایرلند شمالی قبلا ، اولیستر ( Ulster ) نیز نامیده می شده است . اولیستر در دوره ی الیزابت اول ( 1558 تا 1603 ) بخشی از سرزمین ایرلند کاتولیک بود . پس از توقف سه شورش بزرگ ایرلندی ها ، پادشاهی بریتانیا به تلافی آن اسکات های پرسبیترین را در این منتقل و در آنجا مستقر ساخت . دیگر شورش وحشیانه ای که بین سالهای 1641 تا 1651 در منطقه ی ایرلند رخ داد توسط الیور کرامول ( Oliver Cromwell ) سرکوب شد . نتیجه ی آن مهاجرت برخی از انگلیسی های انگلیکان و اسکان آنها در اولیستر بود . پس آیند این اقدام نیز محبوبیت پروتستان ها ، ضعف کاتولیک ها و در نتیجه تشویق انگلستان برای مهاجرت دادن هرچه بیشتر پروتستان ها به ایرلند شمالی بود . ایرلند شمالی همچنان تا سال 1886 و قیام هایی در ایرلند جنوبی به رهبری ، ویلیام گولداستون ( William Goldstone ) از ایرلند جنوبی جدا نشده بود . همچنین پروتستان های شمال از سلطه ی اکثریت کاتولیک جنوب بیم داشتند به همین دلیل از همکاری با انقلابیون ایرلند جنوبی خودداری کردند . به علاوه صنعت نیز در قسمت شمالی متمرکز شده بود و به نوعی بازار وابسته ی بریتانیا به شمار می رفت . در زمان جنگ جهانی اول وقوع یکی جنگ داخلی ، منطقه ی ایرلند را تهدید می کرد . ایرلند شمالی اگرچه یک نهاد سیاسی کاملا مستقل به شمار نمی رفت ولی در سال 1920 دارای خودگردانی داخلی شد . ایرلند جنوبی در 6 دسامبر 1921 از بریتانیا اعلام استقلال کرد ، و همین موضوع باعث شد نا آرامی هایی نیز در ایرلند شمالی برای کسب استقلال کامل از بریتانیا رخ دهد . در سال 1921 بریتانیا با برقراری یک پارلمان نیمه خودمختار در بلفاست و فرمانداری که توسط پادشاهی بریتانیا انتخاب می شود و یک نخست وزیر با 8 وزیر کابینه با 12 عضو از ایرلند شمالی در مجلس عوام بریتانیا در لندن سعی در خاموش کردن اعتراضات داشت . وقتی که جمهوری ایرلند ( ایرلند جنوبی ) در سال 1922 قدرت را در همسایه ی جنوبی ایرالند شمالی کسب کرد ، روابط بین دو ایرلند رو به بهبودی نهاد ، اگرچه ارتش جمهوری خواهان ایرلند ( Irish Republican Army ) موسوم به ( IRA ) در ایرلند شمالی ادامه ی درگیری ها بر سر پایان تفکیک ایرلند را ممنوع اعلام کرد . در بین سالهای 1966 تا 1969 شورش ها و آشوب ها ، خیابانهای شهر لندن دری در ایرلند شمالی در دربر گرفت . این جنگ های خیابانی بین پروتستان ها و کاتولیک ها درگرفت . این درگیری ها به وسیله ی افراطیون ناسیونالیست پروتستان که از به قدرت رسیدن کاتولیک ها و به دست آوردن حکومت محلی توسط آنان تحریک شده و بر شدت آن افزوده می شد . در سال 1970 بریتانیا نیز برای خاموش کردن آتش نا آرامی ها وارد عمل شد ولی ارتش بریتانیا برای خاتمه دادن به خشونت ها شکست خورد . در اکتبر 1977 جایزه ی صلح نوبل به ، مایرید کوریگان و بتی ویلیامز دو تن از پیشگامان صلح در ایرلند شمالی اهدا شد . این در حالی بود که درگیری ها به طور متناوب در جریان بود ، در 27 آگوست 1979 بر اثر یک بمب گذاری که توسط گروه ( IRA ) ترتیب داده شده بود ، لُرد مونت باتن ، از مقامات ایرلند جنوبی کشته شد و آتش تنش ها شلعه ورتر شد . کشتارها و ترور ها در ایرلند شمالی بین سالهای 1969 تا 1998 بیش از 3200 کشته بر جای گذاشت . در سال 1985 پیمان صلح انگلیسی ایرلندی برای برقرار مجدد صلح در ایرلند شمالی به امضا رسید . در سال 1997 ایرلند شمالی گام های اساسی را جهت پایان دادن به درگیری های فرقه ای در این کشور برداشت ، در اولین گفتگوی رسمی صلح در 6 اکتبر 1997 با شرکت هشت گروه و حزب عمده ی سیاسی ایرلند شمالی حدود 3 سال مذاکرات ادامه یافت . هرچند این گفتگوها توسط دو گروه کوچک پروتستان افراطی مثل اتحادیه ی دموکراتیک لان پیسلی مورد تحریم قرار گرفت . برای اولین بار سین فین ( Sinn Fien ) یکی از شاخه های سیاسی متعلق به حزب ( IRA ) موفق شد دو کرسی پارلمان بریتانیا را تصاحب کند که سهم گری آدامز ، رئیس سین فین و معاونش مارتین مک گوینس بود . در 10 آوریل 1998 پس از 19 ماه گفتگوی فشرده ، سرانجام پیمان ، جمعه ی نیک ( Good Friday Agreement ) بین احزاب مختلف ایرلند شمالی امضا و نشان ملی این کشور نیز معرفی شد . در 8 آوریل 2002 بارزسان سلاح سازمان ملل ، اعلام کردند که سلاح های گروه ( IRA ) فراتر از حد مجاز برای گروههای سیاسی می باشد و خواستار خلع سلاح گروه ( IRA ) شد . در 14 اکتبر 2002 دولت بریتانیا مجددا با به تعلیق درآوردن خودمختاری ایرلند شمالی مجددا نقش مستقیم خود را بر این منطقه ادامه داد . در دسامبر 2004 سرقت 50 میلیون دلار از یک بانک در ایرلند شمالی به گروه ( IRA ) منتسب شد . در یک جنایت وحشیانه ، در ژانویه ی 2005 یکی از اسقف های کلیسای کاتولیک بلفاست به نام ، " روبرت مک کارتنی " ( Robert McCartney ) توسط گروه ( IRA ) به قتل رسید . بدین ترتیب مشروعیت این گروه به عنوان یک حزب سیاسی زیر سوال رفت و جایگاه گروه ( IRA ) را لکه دار کرد . در 28 جولای 2005 ، گروه ( IRA ) اعلام کرد : به دوره ی جدیدی وارد شده است که قصد دارد خشنونت ها را کنار بگذارد ، سلاح ها را کنار بگذارد و منحصرا به دنبال اهداف سیاسی حرکت کند . در اواخر سپتامبر 2005 ، ارتش جمهوری خواه ایرلند ( IRA ) اعلام کرد قول خواهد داد زود را خلع سلاح کند ، هچند برخی از گروههای پروتستان در صداقت ( IRA ) ابراز تردید کردند . در فوریه ی 2006 ، آژانس نظارت بر گروههای شبه نظامی ایرلند شمالی اعلام کرد ، ( IRA ) به وعده ی خود عمل نکرده است و همچنان به فعالیت های نظامی خود ادامه می دهد . اندکی بعد انتخابات پارلمانی در ماه مارچ 2007 در ایرلند شمالی برگزار شد ، گری آدامز ، رهبر گروه سین فین و لان پایسلی رئیس حزب اتحادیه ی دموکراتیک رو در رو با یکدیگر ملاقات کرده پیمان تقسیم قدرت را با یکدیگر منعقد کردند . سپس ، پیسلی به عنوان رهبر و مک گوینس به عنوان کفیل دولت و قوه ی مجریه انتخاب شده و بدین ترتیب به نقش مستقیم دولت بریتانیا در امور ایرلند شمالی خاتمه داده شد . نژاد اکثریت ایرلند شمالی ؛ ایرلندی ، می باشد از دیگر گروههای نژادی نیز می توان به بریتانیایی و آلستری اشاره کرد ، از جمله ادیان رایج در ایرلند شمالی نیز ، پرسبیترین ، کلیسای ایرلند ، کاتولیک و متدیست را می توان نام برد . زبان رسمی در ایرلند شمالی ، انگلیسی است . واحد پول نیز ، پوند استرلینگ با واحد جزء ( پنی ) نام دارد . از مهمترین صادرات ایرلند شمالی نیز ، فراورده های دریایی و شیلات و محصولات کشاورزی را می توان نام برد .










ایرلند شمالی بخشی از قلمرو پادشاهی بریتانیا می باشد و فاقد تقسیمات کشوری است .










---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ویلز ( Wales ) واقع است در غرب جزیره ی بریتانیا و جنوب دریای ایرلند . پایتخت ویلز ، شهر کاردیف ( Cardiff ) با 680 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت ویلز 20.768 کیلومتر مربع و جمعیت آن 3 میلیون نفر است . از مهمترین شهرهای ویلز می توان به سوانزی ، نیوپورت ، پمبروک ، ابریستویت و هالی هد اشاره کرد . شمال و مرکز ویلز را رشته کوههای کامبرین ( Cambrian Mountains ) فرا گرفته ، بقیه ی نقاط نیز عموما تپه ای می باشد . بلندترین نقطه ی ویلز ، قله ی مونت اسنودون ( Mount Snowdon ) با 1090 متر ارتفاع در شمال ویلز واقع شده است . در ابتدا ویلز زیستگاه مردم سلت بوده ، رومی ها با حمله به بریتانیا از قرن 1 تا 5 میلادی ویلز را در اختیار خود داشتند . سپس آنگل ها ، ساکسون ها و جوت ها به جزیره ی بریتانیا یورش بردند ولی دستشان به ویلز نرسید ، در آغاز قرن 8 میلادی قبایل مختلف ویلز با همسایگان شرقی خود آنگلو ساکسون ها وارد جنگ شدند ولی ویلزی ها که قبایل جنگجویی به شمار می آمدند قادر بودند حمله ی دشمنان را خنثی کنند . در سال 1066 میلادی ، ویلیام فاتح بریتانیا را مقهور قدرت خود ساخت ، ارتش نرماندی او در سال 1093 به ویلز حمله برد و در آنرا اشغال نمود . در سال 1282 انگلیس کاملا ویلز را به تصرف درآورد . و در سال 1284 ، اساس نامه ی رودلان ( Statute of Rhuddlan ) حکومت انگلیس را بر ویلز رسمی اعلام کرد . در سال 1301 ادوارد اول ویلز را به پسرش واگذار کرد ، او بعدا به عنوان ادوارد دوم پادشاه بریتانیا شد . در سال 1400 میلادی شاهزاده ی ویلز ، اوون گلندوور ( Owen Glendower ) شورشی را علیه انگلیس رهبری کرد ، او چهار سال بعد از قدرت منفصل شد . هرچند در سال 1410 قیام او سرکوب شد . در سال 1485 هنری هفتم ( Henry VII ) پادشاه انگلیس شد ، او اولین ویلزی بود که در تاریخ پادشاهی انگلیس به این سمت می رسید . پسر او ، هنری هشتم ( Henry VIII ) انگلیس و ویلز را به وسیله ی اتحادیه ی عمل ( Act of Union ) در سال 1536 به یکدیگر پیوند داد . انقلاب صنعتی اقتصاد سنتی ویلز را که مبتنی بر کشاورزی و چوبانی بود را تهدید می کرد . در قرن بیستم ، اقتصاد ویلز بر پایه ی تولید زغال سنگ بنا نهاده شد . پس از جنگ جهانی اول قیمت زغال سنگ افت و سقوط چشمگیری داشت ، همین مساله موجب کسادی اقتصاد و بیکاری گسترده در ویلز شد . طی سالهای اخیر تجدید حیات زبان و فرهنگ ویلزی در میان مردم ویلز ، قدرت و هویت فرهنگ مردم ویلز را اثبات کرده است . با برگزاری یک رفراندوم در 18 سپتامبر 1997 و رای اتباع ویلز به تشکیل یک مجمع ملی در این منطقه ، در سال 1999 تونی بلیر ( Tony Blair ) از اعطای خودمختاری به ویلز حمایت کرد ، در 1 جولای 1999 مجمع ملی نیز در ویلز گشایش یافت و اولین حکومت خودمختار ویلز پس از 600 سال در این ناحیه به وجود آمد . در سال 2000 ، رودری مورگان ( Rhodri Morgan ) به عنوان رئیس مجمع ملی ویلز انتخاب شد . اکثریت نژاد ویلز را ، ویلزی تشکیل می دهند ، ادیان رایج در ویلز نیز کالوینیست متدیست ، کلیسای ویلز ، انگلیکان و کاتولیک می باشد . زبانهای رسمی ویلز ، انگلیسی و ویلزی است . واحد پول ویلز نیز ، پوند استرلینگ با واحد جزء ( پنی ) نام دارد . از مهمترین صادران ویلز نیز می توان به ماهی ، فراورده های کشاورزی و دامی و احشام اشاره کرد .











ویلز بخشی از قلمرو پادشاهی بریتانیا محسوب شده و فاقد تقسیمات کشوری است .




نوشته شده توسط جهان شناس در 21:19 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

کشور انگلستان

 
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر ( United Kingdom of Gread Britain ) یا انگلستان ( England ) جزیره ای است واقع در اروپای غربی و اقیانوس اطلس شمالی و شمال غرب فرانسه . دریای شمال در شرق ، دریای مانش در جنوب و دریای ایرلند و جزیره ی ایرلند در غرب . پایتخت انگلیس ، شهر لندن ( London ) با 7 میلیون و 500 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت انگلیس 244.820 کیلومتر مربع و جمعیت آن 60 میلیون و 776 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای انگلستان می توان به ، بیرمنگام 977 هزار نفر ، لیدز 715 هزار نفر ، شفیلد 513 هزار نفر ، لیورپول 462 هزار نفر ، منچستر 390 هزار نفر و برادفورد 268 هزار نفر اشاره کرد . پادشاهی بریتانیا به انضمام انگلند ، شامل ، ویلز ، اسکاتلند و ایرلند شمالی نیز می شود . انگلستان دارای آب و هوایی معتدل و مرطوب می باشد که از مناطق پر باران نیز محسوب می گردد ، بیش از نیمی از روز در انگلیس آسمان پوشیده از ابر است . انگلستان کشوری پست می باشد ، پست ترین نقطه ی این کشور ، د فنز ( The Fens ) نام دارد که 4 - ( 4 متر از سطح دریا پایین تر است ) و در شرق انگلستان واقع شده است ، بلند ترین نقطه ی انگلیس نیز ، بن نویس ( Ben Nevis ) نام دارد که دارای 1343 متر ارتفاع و در شمال انگلستان جای گرفته است . منطقه ی باستانی ، استون هنج ( Stonehenge ) و سایر نشانه های فرهنگ پیش از تاریخ بریتانیا ، ساکنان اولیه ی این جزیره را به خاطر می آورد که در آغاز سلتیک ها ساکنان عمده ی جزیره را تشکیل می دادند . حمله ی رومی ها در اول پیش از میلاد به بریتانیا ، اولین ارتباط دیگر کشورهای اروپا با این جزیره بود . پس از اینکه در قرن پنجم میلادی آخرین لژیون های رومی بریتانیا را ترک کردند ، این کشور بار دیگر مورد هجوم آنگل ها ، ساکسون ها ، جوت ها و اسکاندیناویایی ها قرار گرفت . این حملات تاثیر چندانی بر سلتیک ها و مردمان ویلزی و اسکاتلندی نداشت ، پس از آن هفت پادشاهی بزرگ آنگلو ساکسون تاسیس شدند و برایتن های ( Britons ) اصلی کنترل ویلز و اسکاتلند را در دست گرفتند . در قرن 10 میلادی سرانجام کشور تحت حکومت پادشاهان وسکس ( Wessex ) یا یکدیگر متحد گشت . پس از مرگ ادوارد در سال 1066 میلادی درگیری و شورش برای جانشینی او بریتانیا را دچار هرج و مرج ساخت ، دوک نرماندی ، ویلیام ( William ) در این هنگام به بریتانیا یورش برد و در سال 1066 در جنگی به نام " نبرد هاستینگز " ( Battle of Hastings ) ، هرولد دوم ( Harold II ) آخرین پادشاه وسکس را شکست داد . فاتح نرمن ، قوانین فرانسه ی نرمن و فئودالیسم را در انگلیس رواج داد . سلطنت هنری دوم ( Henry II ) اولین نفر از خاندان پلانتاژنت ( Plantagents ) از سال 1154 میلادی آغاز شد . هنری دوم سیاست تمرکز گرایی قدرت را به اجرا گذاشت و برای نجیب زادگان و اشرافیان اهمیت زیادی قائل بود . در سال 1272 ادوارد اول ( Edward I ) در انگلستان به قدرت رسید ، ادوارد اول به فتح ایرلند ادامه داد و انقیاد ویلز را به حکومت مرکزی کاهش داد ، پس از ادوارد اول ، پسرش ادوارد دوم ( Edward II ) به حکومت رسید ، ادوارد دوم در سال 1314 به اسکاتلند لشکرکشی کرد ولی در نبرد بانوکبورن ( Battle of Bannockburn ) از اسکاتلندی ها شکست خورد . از اواخر قرن 13 و اوایل قرن 14 میلادی مجلس عوام در بریتانیا گسترش یافت و همین عامل موجب توسعه ی این کشور گردید . ادوارد سوم ( Edward III ) که ادعای حکومت بر فرانسه را داشت ، آغازگر جنگ های خونین یکصد ساله بین بریتانیا و فرانسه بود ، این جنگ ها بیش از یکصد سال از سال 1338 تا 1453 میلادی ادامه داشت . پایان این جنگ با فقر و نارضایتی های گسترده ی مردم بریتانیا همراه بود که با جنگ های پراکنده همراه بود ، در این میان امراضی مانند طاعون و وبا نیز در انگستان شیوع پیدا کرد ، بروز جنگ ها و اپیدمی شدن بیماری های واگیر باعث کاهش جمعیت بریتانیا به یک سوم جمعیت سابق شد . جنگ های گلهای سرخ ( Wars of Roses ) جنگ های داخلی و سیاسی بود که از سال 1455 تا 1485 طی سی سال آشفتگی شدید سیاسی را در بریتانیا به همراه داشت ، این جنگ بین مجلس های یورک و لانکاستر به وقوع پیوست که سرانجام به برتری هنری تودور ( Henry Tudor ) که بعدها با نام هنری هشتم ( Henry VIII ) پس از پیروزی در جنگ بوسوورث فیلد ( Bosworth Field ) پادشاه انگلستان شد ، انجامید . در مدت سلطنت هنری هشتم ( بین 1509 تا 1547 ) کلیسای انگلیس ادعای استقلال از کلیسای کاتولیک را نمود . در دوره ی ادوارد ششم ( Edward VI ) و ماری ( Mary ) به سبب تعصب مفرط دینی این دو نفر ، کشور به نوعی دچار فنتیسیزم مذهبی شد ، این روند در دوران حکمرانی دختر هنری ، الیزابت اول ( Elizabeth I ) تا حدودی تعدیل گشت . در سال 1558 و به دنبال شدت یافتن رقابت های استعماری بین بریتانیا و اسپانیا ، نیروی دریایی اسپانیا ، ناوگانی را در زمان فیلیپ دوم ( Philip II ) پادشاه اسپانیا به جنگ بریتانیا فرستاد ، این ناوگان شکست سنگینی را متحمل شد و سپس در اثر طوفان دریایی نابود شد . طی دوران حکومت الیزابت اول ، انگلستان به یک قدرت جهانی مبدل گشت . جانشین الیزابت ، استوارت ( Stuart ) به همراه جیمز ششم ( James VI ) پادشاه اسکاتلند تحت عنوان ، جیمز اول ( James I ) به هم پیوسته و با هم متحد شدند . در دوران استوارت ها بریتانیا رو به قهقرا رفت ، به علت فساد دربار این کشور با بدهی های سنگین مواجه شد و برای جبران آن از مردم مالیات های سنگین دریافت می کرد . پس از استوارت ها ، چارلز اول ( Charles I ) پادشاه بریتانیا شد ، او از همان ابتدا با پارلمان مشکل داشت و در سال 1642 این اختلافات به اوج خود رسید و انقلابیونی نظیر اولیور کرامول ( Oliver Cromwell ) دست به طغیان برداشتند ، چارلز اول در سال 1949 شکست خورده و دستگیر و اعدام شد ، در همین زمان نظام سلطنتی ملغی اعلان ونظام جمهوری برقرار شد و کرامول در مسند قدرت نشست ، او نیز به مانند چارلز اول با پارلمان بریتانیا اختلاف داشت ، بدین ترتیب پارلمان را منحل کرد . در سال 1660 حکومت کرامول ساقط و مجددا در بریتانیا نظام سلطنتی حاکم گشت و چارلز دوم ( Charles II ) به عنوان پادشاه انگلستان معرفی شد . درگیری بین پادشاه و پارلمان کماکان نیز ادامه یافت ، عاقبت چارلز دوم مجبور به مصالحه شد . برادر چارلز دوم ، جیمز دوم ( James II ) هیچکدام از شایستگی های برادرش را نداشت و به دنبال انقلاب سال 1688 از قدرت کنار رفت . پس از او ، دخترش ماری و شوهرش ، ویلیام ( William ) حکومت را در انگلستان در دست گرفتند . در دوره ی سلطنت ملکه آن ( Queen Anne ) بین سالهای 1702 تا 1714 بریتانیا توسط دوک مارلبرو ( Duke of Marlborogh ) صاحب پیروزی هایی مقابل فرانسه در بلنهایم ( Blenheim ) ، اودنارده ( Oudenarde ) و مالپلاک ( Malplaquet ) در جنگ های متوالی با اسپانیا شد . انگلیس و اسکاتلند در سال 1707 و طی پیمان ( Act of Union ) به هم پیوستند . سپس جورج اول ( George I ) به پادشاهی بریتانیا رسید ، دوره ی جورج اول مصادف با جنگ های مستعمراتی با فرانسه و بسط و گسترش یافتن مستعمرات امپراطوری بریتانیا در سراسر جهان ، اعم از آمریکای شمالی و شبه قاره ی هند بود . این پیشرفت ها و توسعه ی قلمرو با شورش ها و طغیان هایی در مستعمرات آمریکایی بریتانیا از جمله خود آمریکا همراه بود که طی آن در سال 1774 آمریکا از بریتانیا اعلام استقلال کرد . درگیری های بریتانیا و فرانسه مجددا در سال 1793 در طی جنگ های ناپلئونیک ( Napoleonic Wars ) از سر گرفته شد ، این جنگ ها در سال 1815 در واترلو ( Waterloo ) خاتمه یافت . عصر ویکتوریا ، پس از حاکمیت ملکه ویکتوریا ( Queen Victoria ) به این دوره اطلاق شد ، دوران ملکه ویکتوریا که بیش از 64 سال ( از سال 1837 تا سال 1901 ) بر بریتانیا حکومت می کرد ، از دوران طلایی تاریخ بریتانیا به شمار می رود . ملکه ویکتوریا اصلاحات دموکراتینیققا در سرلوحه ی ساختار دولتی خود قرار داد ، او همچنین در سال 1839 ، اصلاحاتی را تحت عنوان ، اصلاحات بیل ( Reform Bill ) در بریتانیا به مورد اجرا گذاشت . دو جنگ مهم بریتانیا در دوره ی ملکه ویکتوریا ، جنگ کریمه ( Crimean War ) از سال 1854 تا 1856 با روسیه و جنگ بوئر ( Boer War ) بین سالهای 1899 تا 1902 در جنوب آفریقا بوده است . در این دوره مستعمرات بریتانیا در قاره ی آفریقا به طور چشمگیری افزایش یافت . پس از ملکه ویکتوریا ، ادوارد هفتم ( Edward VII ) از سال 1901 تا 1910 پادشاه بریتانیا شد . دوران ادوارد هفتم مصادف با آشفتگی و پریشانی در داخل و خارج از بریتانیا بود که حاصل بی کفایتی شاه و درباریان بود . در سال 1910 جورج پنجم ( George V ) در بریتانیا به قدرت رسید ، بریتانیا پس از حمله ی آلمان به بلژیک وارد جنگ جهانی اول شد . کابینه ی ائتلافی بریتانیا به رهبری هربرت اسکوئیت ( Herbert Asquith ) و سپس در سال 1916 توسط سیاستمدار ویلزی ، دیوید لوید جورج ( David Lloyd George ) و پس از جنگ جهانی اول در سال 1926 تشکیل شد . در دسامبر 1921 ، ایرلند از بریتانیا این کشور اعلام استقلال کرد . در 20 ژانویه ی 1936 ، ادوارد هشتم ( Edward VIII ) پس از مرگ پدرش بر تخت پادشاهی تکیه زد ، او پس از 11 ماه در 11 دسامبر 1939 به علت مشکلات خانوادگی استعفا نمود و برادرش ، جورج ششم ( George VI ) جایگزین او شد . تلاش های نخست وزیر بریتانیا ، نویل چمبرلین ( Neville Chamberlain ) برای جلوگیری از رشد تهدید نازیسم و جنگی دیگر بی فایده ماند و آلمان ها در اول سپتامبر 1939 به لهستان یورش بردند ، بدین ترتیب بریتانیا در 3 سپتامبر 1939 به عنوان یکی از متفقین وارد جنگ جهانی دوم شد ، در بهار 1940 ، چمبرلین از سمتش استعفا داد و یک محافظه کار به نام ، وینستون چرچیل ( Winston Churchill ) نخست وزیری بریتانیا را در جنگ جهانی دوم بر عهده گرفت . چرچیل نیز در 8 می 1945 از سمت خود استعفا داد . در جولای همان سال حزب کارگر اکثریت کرسی های پارلمان را به دست آورد و کلمنت آتلی ( Clement R. Attlee ) نخست وزیر بریانیا شد . در سال 1951 چرچیل مجددا نخست وزیر انگلستان شد و رهبری دولت را در حزب محافظه کار بر عهده گرفت . جورج ششم در 6 فوریه ی 1952 درگذشت و دخترش ، الیزابت دوم ( Elizabeth II ) به عنوان ملکه ی بریتانیا منصوب شد . چرچیل در سال 1957 به علت بیماری استعفا داد و هارولد مک میلان ( Harold Macmillan ) و سر آلک داگلاس ( Sir Alec Douglas ) به عنوان جانشینان او انتخاب شدند . در سال 1964 هارولد ویلسون ( Harold Wilson ) رهبر حزب کارگر به پیروزی رسید و حزب کارگر مجددا در سال 1970 با نخست وزیری ادوارد هت ( Edeard Heath ) قدرت را در دست گرفت . خانم مارگارت تچر ( Margaret Thatcher ) در 3 می 1979 به عنوان اولین نخست وزیر زن بریتانیا از حزبش ، حزب محافظه کار که با به دست آوردن 339 کرسی از پارلمان ، حائز اکثریت پارلمان بریتانیا شد ، انتخاب گردید . در 2 آوریل 1982 آرژانتین با 11 هزار نیرو به جزایر تحت تصرف بریتانیا ، جزایر فالکلند حمله برد ، بریتانیا نیز به سرعت وارد عمل شد ، آرژانتین که به این جزایر " مالویناس " ( Malvinas ) می گوید ، ادعای مالکیت این جزایر را مطرح می کند ، جزایر فالکلند از سال 1832 تحت کنترل بریتانیا بوده است ، این جنگ پس از 6 هفته در 14 ژوئن 1982 با شکست و عقب نشینی نیروهای آرژانتین خاتمه یافت . اگرچه بریتانیا با پاره ای مشکلات اقتصادی و ستیزه در زمینه ی سیاست خارجی مواجه بود ولی تچر برای سومین دوره نخست وزیر بریتانیا شد ، پس از آن محبوبیت تچر به طرز ملموسی کاهش پیدا کرد و همین زمینه را برای استعفای او فراهم کرد ، تچر در نوامبر 1987 استعفا داد و هم حزبی او ، جان میور ( John Major ) از حزب محافظه کار به نخست وزیری بریتانیا رسید . پس از 18 سال با به قدرت رسیدن حزب کارگر به رهبری ، " تونی بلیر " ( Tony Blair ) در ماه می 1997 حکومت محافظه کاران بر بریتانیا خاتمه یافت ، او با بیل کلینتون رئیس جمهور سابق آمریکا به سبب جوانی اش در هنگام تصدی پست نخست وزیری ، علاقه به شرکت و مصاحبه های تلویزیونی و میانه روی مقایسه می شود . بلیر به اصلاحاتی در زمینه ی قانون اساسی بریتانیا اقدام کرد ، بیلر همچنین دو پارلمان جدا در ویلز و اسکاتلند در سال 1999 تشکیل داد ، بریتانیا همچنین در جولای 1997 در مورد موقعیت مستعمراتی هنگ کنگ نیز از خود نرمش نشان داد . در اکتبر 1997 نیز بلیر با رهبر سین فین به نام گری آدامز ( Garry Adams ) ملاقات نمود ، پس از 76 سال این اولین ملاقات نخست وزیر بریتانیا با رهبر سین فین های ایرلند شمالی بود . در پایان ، در سال 1998 پیمان صلحی نیز به نام پیمان جمعه ی نیک ( Good Friday Agreement ) بین دو طرف به امضا رسید که بلیر قول داد صلح را بین کاتولیک ها و پروتستان ها در ایرلند شمالی برقرار کند . در دسامبر 1998 بریتانیا با آمریکا در زمینه ی حمله ی هوایی به عراق پس از اخراج بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی توسط صدام ، همکاری کرد . در بهار 1999 بریتانیا رهبری نیروهای ناتو را در عملیات کوزوو بر عهده گرفت ، نتیجه ی آن صرفنظر کردن ، اسلوبودان میلوسویچ ( Slobodan Milosevic ) رئیس جمهور یوگسلاوی از این منطقه بود . در فوریه ی 2001 بیماری های پا و دهان در میان احشام بریتانیا به شدت شیوع پیدا کرد و بیشتر کشورها خرید گوشت قرمز را از بریتانیا ممنوع اعلام کردند ، این قضیه به کشتار چندین هزار راس ، گاو ، خوک و بز انجامید تا از مبتلا شدن سایر احشام به این بیماری جلوگیری شود . در ژوئن 2001 تونی بلیر برای دومین دوره نخست وزیر بریتانیا شد و حزب او ، یعنی حزب کارگر 413 کرسی از کرسی های پارلمان را از آن خود کرد . بریتانیا پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر به یکی از متحدان وفادار آمریکا بدل شد . نیروهای بریتانیایی در جنگ افغانستان در اکتبر 2001 با آمریکا همراه شدند . بلیر همچنین در جنگ عراق که در مارچ 2003 آغاز شد نیز با آمریکا مشارکت نمود . در ماه مارچ 2003 بر اساس یک نظرسنجی در روزنامه ی تایمز ( Times ) چاپ لندن ، تنها 19 % از پرسش شوندگان بریتانیایی با مداخله ی نظامی مستقیم بریتانیا بدون فرمان سازمان ملل موافقت کردند . بریتانیا در 20 مارچ 2003 با بیش از 45 هزار نیرو وارد جنگ عراق شد ، جنگ عراق باعث استعفای سه تن از وزیران کابینه ی بلیر شد . جنگ عراق باعث کاهش شدید محبوبیت بلیر در میان بریتانیایی ها شد . در انتخابات 5 می 2005 حزب کارگر با برتری بسیار خفیف ، کمرنگ و ضعیف بر دیگر احزاب ، تنها 36 % کرسی های پارلمان را به خود اختصاص داد ، احزاب محافظه کار و لیبرال دموکرات به ترتیب 33 % و 22 % کرسی های پارلمان را از آن خود کردند و بدین تریتب بلیر برای دور سوم نخست وزیر بریتانیا شد . از همین موقع نیز زمزمه هایی مبنی بر جانشینی گوردون براون ، وزیر خزانه داری بریتانیا به جای بلیر به گوش می رسید . در 7 جولای 2005 میلادی چهار انفجار تروریستی در متروی لندن و یکی در ایستگاه اتوبوس ، زنگ خطری برای جلوگیری از گسترش بنیاد گرایی اسلامی در جهان بود . در این حملات تروریستی 52 نفر کشته و بیش از 700 نفر زخمی شدند ، چهار مرد اسلامگرا که سه تن از آنها متولد بریتانیا بودند به عنوان عوامل انتخاری انفجارها معرفی شدند . پس از این حادثه ی تروریستی بلیر بار دیگر بر مبارزه با افراط گرایی اسلامی تاکید کرد و آنرا ایدئولوژی شرارت نامید ، بسیاری از کشورهای جهان حملات تروریستی به مترو لندن را محکوم کردند . در آوریل 2006 رسوایی دولت بلیر در سال 1999 به دنبال آزادی 1023 مجرم خارجی که در میان آنها قاتلان و متجاوزان به عنف نیز به چشم می خوردند در عوض اخراج آنها و دیپورت کردن آنها به کشور مطبوعشان خشم محافل بریتانیایی را برانگیخت . در آگوست 2006 پلیس لندن طرح حملات های تروریستی گسترده بر علیه چندین هواپیمای بریتانیا به مقصد آمریکا را کشف و خنثی نمود ، در این میان چندین تبعه ی پاکستانی نیز به عنوان منظون بازداشت شدند . در فوریه ی 2007 بلیر اعلام کرد تعداد 1600 تن از 7100 نیروی مستقر در جنوب عراق ، طی چند ماه آینده این کشور را ترک خواهند کرد . در 27 ژوئن 2007 تونی بلیر از قدرت کناره گرفت و گوردون براون ( Gordon Brown ) هم حزبی او از حزب کارگر جانشین وی شد . هنوز دو روز از آغاز دوره ی نخست وزیری براون نگذشته بود که پلیس لندن یک اتومبیل بمب گذاری شده را در غرب لندن کشف و خنثی کرد . پلیس لندن در 30 ژوئن چندین اسلامگرا را به ظن شرکت در این عملیات تروریستی دستگیر کرد . در جولای 2007 ، چهار مرد مسلمان به جرم تلاش برای بمب گذاری در سیستم ترانزیت فرودگاه گلاسگو در 21 جولای 2005 به زندان محکوم شدند . نژاد 92 % بریتانیایی ها سفید ( شامل : 83 % انگلیسی ، 8 % اسکاتلندی ، 5 % ویلزی و 3 % ایرلند شمالی ) ، 2 % سیاه ، 1 % هندی ، 1 % پاکستانی و 1 % نیز دورگه می باشد . همچنین دین 71 % مردم انگلیس ، مسیحی ( شامل : انگلیکان ، کاتولیک ، پرسبیترین و متدیست ) ، 2 % مسلمان و 1 % نیز هندو می باشد . زبان رسمی انگلستان ، انگلیسی است ، زبان های گالیک ، ویلزی و منکس نیز رایج می باشد . واحد پول بریتانیا ، پوند استرلین با واحد جزء ( پنی ) نام دارد . از مهمترین صادرات بریتانیا می توان به سوخت ، مواد شیمیایی ، خوار و بار و مواد غذایی و آشامیدنی و تنباکو اشاره کرد .



پرچم سلطنتی :









پرچم ملی :







انگلستان شامل 34 ناحیه می باشد :




1 - بدفورد شایر (
Bedfordshire )


2 - باکینگهام شایر (
Buckinghamshire )


3 - کمبریج شایر (
Cambridgeshire )


4 - چشایر (
Cheshire )


5 - کورنوال و جزایر سیلی (
Cornwall and Isles of Scilly )


6 - کامبریا (
Cumbria )


7 - دربی شایر (
Derbyshire )


8 - دیوون (
Devon )


9 - دورست (
Dorset )


10 - دورهام (
Durham )


11 - ایست ساسکس (
East Sussex )


12 - ایسکس (
Essex )


13 - گلوکستر شایر (
Gloucestershire )


14 - همشایر (
Hampshire )


15 - هرتفورد شایر (
Hertfordshire )


16 - کنت (
Kent )


17 - لانکا شایر (
Lancashire )


18 - لیکستر شایر (
Liecestershire )


19 - لینکلن شایر (
Lincolnshire )


20 - نورفولک (
Norfolk )


21 - نورت یورک شایر (
North Yorkshire )


22 - نورت همپتن شایر (
Northamptonshire )


23 - نورتامبرلند (
Northumberland )


24 - ناتینگام شایر (
Nottinghamshire )


25 - آکسفورد شایر (
Oxfordshire )


26 - شروپ شایر (
Shropshire )


27 - سومرست (
Somerset )


28 - استافرود شایر (
Staffordshire )


29 - سافولک (
Suffolk )


30 - سوری (
Surrey )


31 - وارویک شایر (
Warwickshire )


32 - وست ایسکس (
West Essex )


33 - ویلت شایر (
Wiltshire )


34 - وورکستر شایر (
Worcestershire )





 
نوشته شده توسط جهان شناس در 21:18 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

کشور آلمان

جمهوری فدرال آلمان در مرکز اروپا واقع شده است ، در سال 1871 با مضمحل شدن پروس ، همه ی ایالت این کشور به صورت آلمان واحد در آمد ، بعد از جنگ جهانی دوم و شکست این کشور آلمان توسط کشورهای متفق ( آمریکا ، انگلیس ، فرانسه ، شوروی ) اشغال شده و به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شد ، . در سال 1948 شوروی تمام راههای ریلی و شوسه ی منتهی به برلین را مسدود کرد ، و غرب برلین به ناچار مجبور شد تا آذوقه و تدارکات خود را از طریق حمل و نقل هوایی تامین کند ، این روند تا سال 1949 ادامه داشت ، در سال 1949 قسمت غربی به تشکیلات دولت فدرال آلمان پیوست و از آن پس به بعد آلمان غربی نام گرفت . یک جمهوری دموکراتیک که پایتخت آن شهر بُن (
Bonn ) بود . منطقه ی شرقی نیز که همسایه ی شوروی بود جمهوری دموکراتیک آلمان شد و آلمان شرقی نام گرفت . در سال 1961 دیوار برلین بنا نهاده شد ، به این منظور که اهالی آلمان شرقی به داخل خاک آلمان غربی نگریزند ، اریش هونکر دبیر کل حزب واحد سوسیالیست آلمان بود ، در حالیکه در شرق آلمان به دلیل واقع شدن کنار مرزهاس شوروی حزب کمونیست فعالیت می کرد ، در سال 1971 هوکنر به سبب اعتراضات داخلی از سمتش استعفا داد ، و تظاهرات های دموکراسی خواهانه ی مردم آلمان تا زمان به بار نشستنش در سال 1989 ادامه داشت ، در همین سال بود که دیوار برلین توسط مردم ویران شد ، و در سال 1990 دو آلمان بار دیگر به هم پیوست و آلمان واحد را تشکیل داد . دکتر هلموت کهل در سال 1982 صدراعظم شد ، در اول ژوییه ی سال 1994 رومن هرزوگ از کاندیداهای حزب کهل ( CDU ) توسط مجلس به سمت رئیس جمهور انتخال شد . هلموت کهل در 27 اکتبر 1998 گرهارد شرودر جانشین او شد ، در انتخابات برای انتخاب صدر اعظم در سال 2005 میلادی نیز خانم آنگلا مرکل جای شرودر را در سمت صدراعظم گرفت . در سال 2004 نیز انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد که هورست کوهلر با اکثریت آرا رئیس جمهور آلمان شد ، علاوه بر اینکه سمت رئیس جمهوری در آلمان مقامی تشریفاتی است و صدراعظم تصمیم گیرنده ی نهایی است . اقتصاد آلمان از قوی ترین اقتصادهای قاره ی سبز است . صادرات آلمان ، اتومبیل ، ماشین آلات صنعتی و کشاورزی ، مواد شیمیایی و فرآورده های کشاورزی است .








کشور آلمان دارای 16 ایالت است ، به شرح زیر : ( ایالت رو به روش مرکز ایالت )



1 - بادن - وورتمبرگ : اشتوتگارت

2 - بایرن ( باواریا ) : مونشن ( مونیخ )

3 - براندنبورگ : پوتسدام
4 - برلین : برلین
5 - برمن : برمن
6 - تورینگن : ارفورت
7 - راین لاند - فالتس : ماینز
8 - زار ( سار ) : زاربروکن ( ساربروکن )
9 - زاکسن : درسدن
10 - زاکسن آنهالت : ماگدبورگ
11 - شلسویگ - هولشاین : کیل
12 - مکلنبورگ - فورپومرن : شورین
13 - نورد راین - وست فالن : دوسلدورف
14 - نیدر زاکسن : هانوور ( هانوفر )
15 - هامبورگ :هامبورگ

16 - هسن ( هسه ) : ویسبادن


نوشته شده توسط جهان شناس در 21:14 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

کشور هلند

پادشاهی هلند ( Kingdom of Netherlands ) کشوری است واقع در شمال غرب اروپا ، پایتخت آن شهر آمستردام ( Amsterdam ) با جمعیت 1 میلیون نفر می باشد . مساحت هلند 41.526 کیلومتر مربع و جمعیت آن 16 میلیون و 300 هزار نفر است . از مهمترین شهر های هلند ، روتردام 990 هزار نفر ، لاهه 610 هزار نفر ، اوترخت 366 هزار نفر ، آیندهوون 302 هزار نفر به شمار می رود . در قرن شانزدهم هلند زیر تسلط فرانسه بود ، ولی از قرن هفدهم به بعد هلند خود به یک استعمارگر تبدیل شد ، از مهمترین مستعمره ی هلند اندونزی بود که به " هند هلند " معروف بود ، در آمریکای جنوبی از مستعمرات هلند ، کشور سورینام بود ، همچنین در دریای کارائیب نیز جزایری مانند آنتیل ، آروبا و گیلبرتار تحت تصرف هلند بود . در حین جنگ جهانی دوم در سال 1940 هلند به اشغال ارتش هیتلر درآمد ، این اشغال تا سال 1945 ادامه داشت که با پیروزی متفقین از بین رفت . ملکه بئاتریکس ویلهلمینا آرمگارد در سال 1980 در راس سلطنت قرار گرفت ، در سال 1982 نیز رودولف لوبرز از حزب دموکرتیک مسیحی نخست وزیر هلند شد ، در سال 2002 نیز یان پتر بالکننده نخست وزیر شد . هلند از اعضای شورای اروپا ، اتحادیه ی اروپا و ناتو می باشد . صادرات هلند را نیز تولیدات کشاورزی ، مواد شیمیایی ، گاز طبیعی ، لوازم برقی و تولیدات موتوری تشکیل می دهد .





کشور هلند دارای 12 ایالت می باشد :



1 - درنت ( Drenthe )

2 - فلوولند ( Flevoland )

3 - فریس لند ( Friesland )

4 - گلدرلند ( Gelderland )

5 - گرونینگن ( Groningen )

6 - لیمبورگ ( Limburg )

7 - نورد برابانت ( Noord-Brabant )

8 - نورد هلند ( Noord-Holland )

9 - اووری سل ( Overijssel )

10 - اوترخت ( Utrecht )

11 - زیلند ( Zeeland )

12 - زوید هلند ( Zuid-Holland )




نوشته شده توسط جهان شناس در 21:12 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

کشور روسیه

فدراسیون روسیه ( Russia Federation ) کشوری است واقع در قاره های آسیا و اروپا ( به علت وسعت زیاد ) ، شرق کشورهایی همچون ، نروژ ، فنلاند ، استونی ، لاتویا ، لیتوانی ، بلاروس و اوکراین ، شمال آذربایجان ، گرجستان ، قزاقستان ، مغولستان ، چین و کره ی شمالی . اقیانوس آرام شمالی و آسیای شمالی در شرق ، اقیانوس منجمد شمالی در شمال ، دریای خزر در جنوب غرب و دو دریای سیاه و بالتیک نیز در غرب روسیه قرار دارند . پایتخت روسیه ، شهر مسکو ( Moscow ) با 10 میلیون و 672 هزار نفر می باشد . مساحت روسیه 17 میلیون و 075 هزار و 200 کیلومتر مربع و جمعیت آن 144 میلیون و 500 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای روسیه می توان به ، سنت پترزبورگ 4 میلیون و 670 هزار نفر ، نووسیبیریسک 1 میلیون و 428 هزار نفر ، نیژنی نوو گورود 1 میلیون و 312 هزار نفر ، یکاترینبورگ 1 میلیون و 293 هزار نفر و سامارا 1 میلیون و 158 هزار نفر اشاره کرد . شرایط آب و هوایی روسیه به علت وسعت خاک این کشور در اقصی نقاط روسیه متفاوت است ، در شمال روسیه و سیبری به علت همجواری با قطب ، آب و هوا نیمه قطبی است و پوشش گیاهی توندرا ، پوشش گیاهی غالب است ، در غرب روسیه و مجاور دریای سیاه ، آب و هوای گرمتر از سایر نواحی و نیمه مرطوب و آب و هوای جنوب و جنوب شرق روسیه نیز سرد و خشک است . عقاید رایج بر آن است که تبار وایکینگ روریک ( Viking Rurik ) پس از مهاجرت به روسیه ی فعلی در سال 862 میلادی اولین دودمان روس را در حوالی نوو گورود تاسیس نموده است . سپس طی قرون 10 و 11 میلادی ، قبایل مختلف با گسترش مسیحیت با یکدیگر متحد شدند . طی قرن 11 میلادی " ولادیمیر " مهیندوک کیف قدرت را در سراسر روسیه از آن خود کرد . در سال 1240 بر اثر حمله ی مغولان به کیف این شهر ویران و قلمرو روسیه به قطعات کوچکتر که دوک ها بر آن حکومت می کردند تقسیم شد . زمانی کیف از مهمترین قلمرو دوک نشین ها به شمار می رفت ولی به زودی مسکو به عنوان مهیندوک نشین برتر شناخته شد ، زیرا مسکو مرکز تجاری روسیه در آن زمان بود. در اواخر قرن 15 میلادی دوک ایوان سوم ( Ivan III ) موفق شد نوو گورود و تور را از یوغ مغولان رهایی بخشد ، پس از آن بسیاری از مناطق تحت تسلط مغولان در روسیه توسط روس ها باز ستانده شد . یکی از دوک های مخوف آن زمان یعنی ، ایوان پنجم ( Ivan IV ) که بین سالهای 1533 تا 1584 در روسیه حکومت می کرد ، حکومت تزاری در روسیه برپا کرد و خود را اولین تزار روسیه معرفی نمود و دولت روسه را تشکیل داد . با این وجود روسیه همچنان در دوران قرون وسطی باقی ماند ، تا اینکه در سال 1689 پتر کبیر ( Peter the Great ) در روسیه به قدرت رسید ، پتر کبیر از جمله به اصلاحاتی دست زد که مهمترین آنها " غرب گرایی " بود . از دیگر اقدامات او شکست دادن پادشاه سوئد ، چارلز دوازدهم ( Charles XII ) در نبرد پولتاوا ( Battle of Poltava ) بود که در سال 1709 میلادی به وقوع پیوست ، این پیروزی قلمرو روسیه را در غرب بسط و گسترش داد . کاترین کبیر ( Catherine the Great ) دیگر تزار روسیه نیز راه پتر را در غرب گرایی و گسترش قلمرو و خاک روسیه ادامه داد ، از مهمترین اقدامات او تصاحب کردن شبه جزیره ی کریمه و بخش هایی از لهستان بود . در سال 1801 آلکساندر اول ( Alexander I ) تزار روسیه شد ، در این زمان تلاش ناپلئون برای مطیع ساختن الکساندر اول بیهوده واقع شد و در نتیجه جنگ میان روسیه و فرانسه بین سالهای 1812 و 1813 ارتش ناپلئون در سرمای استخوان سوز روسیه گرفتار شد و شکست خورد ، حاصل آن الصاق فنلاند و منطقه ی بسارابیا در سالهای 1809 و 1812 به قلمرو روسیه بود . آلکساندر دوم ( Alexander II ) در سال 1855 به پادشاهی رسید ، او مرز های شرقی روسیه را تا اقیانوس آرام و آسیای مرکزی گسترش داد . در زمان نیکولاس دوم ( Nicolas II ) در سال 1894 به علت حجمه ی حملات انقلابی در داخل کشور روسیه رو به زوال رفت ، شاید یکی از دلایل شکست ارتش روسیه در برابر ارتش ژاپن در سال 1905 نیز همین عامل بود . شاید یکی از اقدامات مفید نیکولاس دوم ، تشکیل یک مجلس ملی ، تحت عنوان " دوما ( Duma ) " بود . جنگ اول جهانی ، فساد و بی کفایتی تزارهای روس را بیش از پیش هویدا ساخت ، به علت تجمع ثروت در لایه های بالایی حکومت و فقر گسترده ی مردم که اکثرا از طبقه ی کارگر و کشاورز بودند و خوشگذارنی مفرط تزارهای روس ، شرایط برای حضور کمونیست ها و سوسیالیست ها که با تبلیغات و شعار های خود از قبیل برابری فقیر در مقابل غنی ، تقسیم ثروت و سایر شعائر که حاکی از دفاع از حقوق کارگران و سایر مردم عامه بود و در میان مردم هوادارانی یافت ، فراهم شد . کمونیست ها و هواداران آنها در اوایل سال 1917 میلادی در پتروگراد نیروهای دولتی را در هم شکستند و در ماه مارچ 1917 پادگان پتروگراد که تعداد زیادی سرباز در آنجا مستقر بودند نیز به انقلابیون پیوستند ، پیشرفت و موفقیت کمونیست ها در روسیه روز به روز گسترش می یافت تا اینکه در 15 مارچ 1917 نیکولاس دوم مجبور به کناره گیری از قدرت شد ، در 16 جولای 1918 نیکولاس دوم و خانواده اش توسط انقلابیون دستگیر و کشته شدند . در ماه آگوست 1917 در روسیه دولت موفق تشکیل شد و شاهزاده لووف به عنوان پادشاه و فرد میانه رویی به نام " الکساندر کرنسکی " ( Alexander Kerensky ) به عنوان نخست وزیر انتخاب شدند ، در این میان افراد دایکال و تندرو کمونیست یا همان بلشوییک ها ( شاخه ای از حزب سوسیال دموکراتیک کارگر ) جایی نداشتند ، بدین ترتیب در 7 نوامبر 1917 بلشوییک ها با انقلابی که به نام " انقلاب بلشوییکی " ( Bolshevik Revolution ) معروف شد ، دولت موقت یا دولت کرنسنیققا سرنگون و رهبران انقلاب " لئون تروتسکی " ( Leon Trotsky ) و " ولادیمیر لنین " ( Vladimir Lenin ) به ترتیب به عنوان کمسیر عالی شورای خلق و نخست وزیر انتخاب شدند . پیمان تحقیر آمیز " برست - لیتووسک " ( Brest-Litovsk ) در 3 مارچ 1918 جنگ با آلمان را در خلال جنگ جهانی اول به پایان رساند . با این حال جنگ های داخلی و مداخله ی خارجی کنترل کمونیزم بر روسیه را تا سال 1920 به تاخیر انداخت ، یک جنگ مختصر نیز در همین اوضاع نا به سامان روسیه در سال 1920 به وقوع پیوست و نتیجه ی آن شکست روس ها بود .




استقرار اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیست ( USSR ) :



حکومت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیست در 30 دسامبر 1922 تشکیل شد و در طول حدود 67 سال قسمتی از تاریخ روسیه را ساخت که با فراز و نشیب های بسیاری همراه بود . لنین مدت زیادی مزه ی قدرت را نچشید ، او در 21 ژانویه ی 1924 درگذشت . بدین ترتیب درگیری ها بین جوزف استالین ( Joseph Stalin ) ، دبیر کل حزب کمونیست و تروتسکی شدت یافت . نفوذ استالین پیروزی او را به همراه داشت ، تروتسکی در سال 1929 از شوروی تبعید شد ، او در 21 آگوست 1940 توسط عناصر وابسته به استالین در مکزینیققییییتی به قتل رسید . استااین در اواخر دهه ی 30 میلادی به تطهیر و پاکسازی هایی دست زد ، از جمله از بین بردن سران احزاب و افسران ارشد نظامی . استالین در 6 می 1941 نخست وزیری را ادامه داد . دوران حکومت استالین " استالینیزم " ، دوران رفتارهای غیر انسانی و سوسیالیزم همراه با قوانین سخت و بی رحمانه ی اژدهایی تعریف می شود ، استالین ملیون ها نفر را که از قوانین استالین مبنی بر اشتراکی و دولتی کردن مزارع سرپیچی کرده بودند به اردوگاه های کار اجباری می فرستاد ، همچنین او بسیاری از گروههای اقلیت نژادی از قبیل یهودیان و اوکراینی ها را نیز به بهانه های مختلف آزار می داد . مورخ روس ، روی مدودوف ( Roy Medvedov ) تخمین می زند ، 20 میلیون نفر از مخالفان اشتراکی کردن مزارع ، بر اثر گرسنگی ، شکنجه ، اعدام و شرایط نگهداری غیر انسانی در اردوگاههای کار اجباری استالین ، کشته شدند . سیاست خارجی شوروی بر پایه ی دوستی با آلمان و عداوت و دشمنی با بریتانیا و فرانسه استوار بود . پس از به قدرت رسیدن هیتلر در سال 1933 ، شوروی به یکی از کشورهای ضد فاشیستی و طرفدار اتحاد ملل تبدیل شد . استالین به ناچار در 24 آگوست 1939 با آلمان نازی پیمان عدم تجاوز امضا کرد و چندی بعد شوروی برای حمله به لهستان به آلمان نازی پیوست . در ابتدا عایدات زیادی نصیب شوروی شد ، شوروی در ابتدا اوکراین و بلاروس را اشغال نمود ، سپس در جنگ با فنلاند در بین سالهای 1939 و 1940 منطقه ی کارلیان ( Karelian ) را تصرف کرد و در 31 مارچ 1940 حکومت کمونیستی در آنجا تشکیل داد ، در 2 آگوست 1940 مناطق بسارابیا و بوکووینا را در رومانی اشغال نمود و دولت کمونیستی در آنجا بر سر کار آورد . در ژوئن 1940 نیز با حمله به مناطق حاشیه ی بالتیک ، استونی ، لاتویا و لیتوانی را اشغال و حکومت های کمونیستی محلی را در آنجا ایجاد کرد . همکاری شوروی و آلمان نازی در 22 ژوئن 1941 و پیمان شکنی آلمان ها و حمله ی نازی ها به شوروی خاتمه یافت . در این هنگام بیش از 800 هزار کیلومتر مربع از خاک شوروی توسط نازی ها به تصرف درآمد . سپس شوروی از جانب آمریکا و بریتانیا سلاح دریافت و توانست نفوذ آلمان ها را متوقف نماید . تجدید حیات استالین گراد از نوامبر 1942 تا فوریه ی 1943 نشان از برگشت شوروی به جنگ بود . در ژانویه ی 1945 آخرین نیروهای متجاوز آلمانی از شوروی عقب نشینی کردند . در آوریل 1945 ، شوروی به تلافی خیانت نازی ها ، پیمان عدم تجاوزی را که با هم پیمان آلمان یعنی ژاپن امضا کرده بود شکست و متحدین نیز پیروزی های زیادی را در جبهه ی منطقه ی پاسیفیک جنگ جهانی دوم به دست آوردند ، شوروی در 8 آگوست 1945 بر علیه ژاپن اعلام جنگ کرد و به سرعت منچوری ، کارافوتو و جزایر کوریل را اشغال نمود . پس از جنگ جهانی دوم ، شوروی ، آمریکا ، بریتانیا و فرانسه ، با تقسیم برلین ، آلمان را به چهار منطقه ی اشغالی قسمت کردند . روابط شوروی با قدرت های غربی پس از پاره ای اختلافات مرزی چگونگی حکومت بر آلمان و محاصره ی برلین در سال 1948 خیلی زود شکرآب شد ، شوروی ادعای مالکیت کامل بر دولت های کمونیستی اروپای شرقی را داشت و مدعی بود حکومت شوروی بر لهستان در شمال تا آلبانی در جنوب بر اساس موافقت چرچیل در کنفرانس های تهران و یالتا و پوتسدام و همچنین پیمان ورشو ، مسلم و محرز است . شوروی کلیه ی اروپای شرقی را سهم خود می دانست و به قول چرچیل شوروی به دور خود یک " پرده ی آهنین " ( Iron Curtain ) کشیده بود . همین عامل زمینه ساز آغاز دوران جنگ سرد بود و دو ابر قدرت یعنی آمریکا و شوروی را رو در روی هم قرار داد . استالین در 6 مارچ 1953 درگدشت . پس از مرگ استالین قدرت در کرملین به دست ، نیکیتا خروشچوف ( Nikita S. Khrushchev ) که بین سالهای 1958 تا 1964 دبیر کل حزب کمونیست بود ، افتاد . خروشچوف نظام های اروپای شرقی را رسمی ساخت و " شورای همکاری اقتصادی متقابل " موسوم به کامکُن ( Comecon ) و همچنین سازمان پیمان ورشو را برابر حفظ وزنه ی تعادل در مقابل ناتو به وجود آورد . شوروی در سال 1953 تاسیسات مربوط به بمب های هیدروژنی و در سال 1957 صنایع موشک های بالستیک قاره پیما را تکمیل کرد و گسترش داد . همچنین شوروی در سال 1957 اولین ماهواره را موسوم به ، اسپوتنیک 1 ( Sputnik I ) به فضا فرستاد . زوال خروشچوف با تصمیم وی برای قرار دادن سامانه ی موشک های هسته ای روسیه در خاک کوبا آغاز شد ، آمریکا نیز به شدت واکنش نشان داده و خواستار برچیدن این تاسیسات شد . خروشچوف در 15 اکتبر 1964 مجبور به استعفا شد و لئونید برژنف ( Leonid I. Brezhnev ) به عنوان اولین دبیر حزب و آلکسی کُسیگین ( Aleksei N. salamoygin ) به عنوان نخست وزیر انتخاب شد . رئیس جمهور آمریکا ، جیمی کارتر و برژنف در 18 ژوئن 1979 پیمان موشکی " سالت 2 " ( SALT II ) را در وین امضا کردند که هدف آن محدود ساختن زراد خانه های تولید موشک های بالستیک در شوروی و آمریکا بود . سنای آمریکا به علت حمله ی شوروی در 27 دسامبر 1979 به افغانستان از تصویب پیمان سالت 2 خودداری کرد . در 10 نوامبر 1982 لئونید برژنف درگدشت و یوری آندروپوف ( Yuri V. Andropov ) رئیس سابق سازمان مخوف کا.گ.ب ( K.G.B ) جایگزین او شد ، هر چند او نیز دو سال بعد درگذشت . در فوریه ی 1984 ، کنستانتین چرننکو ( Konstantin U. Chernenko ) که 72 ساله بود جانشین آندروپوف شد ، او نیز خیلی زود در 10 مارچ 1985 درگذشت و تنها 13 ماه در راس قدرت بود . او برای جانشینی اش ، میخائیل گورباچف ( Mikhail S. Gorbachev ) را انتخاب کرد . گورباچف نسل جدیدی از رهبری شوروی را رقم زد ، رهبری گورباچف هیچ شباهتی با دیگر اسلافش نداشت . گورباچف با ایجاد فضای باز سیاسی و پاره ای اصلاحات اقتصادی که آنها را " گلاسنوست " ( Glasnost ) یا آشکاری و شفافیت و " پرستوریکا " ( Perestorika ) یا بازسازی نامید در دستور کار خود قرار داد . او روابط گرمتری با غرب برقرار کرد و به اشغال افغانستان پایان داد . سیاست های انقلابی گورباچف باعث پایان جنگ سرد شد ، گورباچف در سال 1990 برنده ی جایزه ی صلح نوبل به خاطر تلاش هایش در جهت پایان جنگ سرد و 45 سال خصومت بین شرق و غرب شد . شوروی پس از حادثه ی 24 آوریل 1986 و انفجار در نیروگاه هسته ای چرنوبیل شدیدا مورد انتقاد قرار گرفت ، شوروی هیچگونه اطلاعاتی درباره ی نحوه ی بروز این حادثه منتشر نکرد .




اضمحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیست ( USSR ) :



گورباچف قول برقراری اصلاحات همه جانبه را داد و اعلام کرد به زودی سیاست سخت و سهمگینی را علیه ی گروههای رادیکال و افراطی اتخاذ خواهد کرد . بوریس یلتسین به همراه جمعی دیگر از ناراضیان و مخالفان سیاسی در سال 1990 ار حزب کمونیست استعفا کردند . در اینجا بود که رقابت بین یلتسین و گورباچف شدت گرفت . گورباچف ضمن انحلال تمام جمهوری های کمونیستی شوروی پیشنهاد تشکیل " دولت های مستقل مشترک المنافع " ( Commonwealth Independent States ) یا ( CIS ) را مطرح کرد . روسیه به همراه ده جمهوری شوروی در 21 دسامبر 1991 به این سازمان پیوستند . در 25 دسامبر 1991 گورباچف استعفا کرد و بدین ترتیب اتحاد جماهیر شوروی به تاریخ پیوست . پس از آن یلتسین ، رهبر مخالفان به قدرت رسید و در روسیه نظام جمهوری برقرار کرد و خود نیز رئیس جمهور روسیه شد . در اوایل سال 1992 روسیه یک سری از اصلاحات اقتصادی را در دستور کار خود قرار داد . رئیس جمهور ، جمهوری جنوبی چچن در سال 1994 اعلام کرد این جمهوری در صدد کسب استقلال از روسیه می باشد . بدین ترتیب در دسامبر 1994 نیروهای روسی با بستن مرزهای چچن ، سرکوبی عناصر جدایی طلب را آغاز کردند . در ماه می 1997 پس از دو سال جنگ به پایان رسید و پیمان صلحی به امضا رسید که به موجب آن از ادعای استقلال مجدد چین جلوگیری می شد . در ماه مارچ 1998 یلتسین کابینه ی خود را منحل و سرگئی کرینکو ( Sergei salamuiyenko ) وزیر سوخت و انرژی را جایگزین ویکتور چرنومردین ( Victor Chernomyrdin ) به عنوان نخست وزیر روسیه کرد . به دنبال وقوع آشفتگی های اقتصادی و بحران مالی در روسیه ، یلتسین مجددا کرینکو را برکنار و چرنومردین را جانشین او کرد . در 11 سپتامبر 1998 دومای روسیه چرنومردین را رد و یفگنی پریماکوف ( Yevgeny Primakov ) وزیر خارجه ی سابق را برای احراز پست نخست وزیری پیشنهاد کرد . این رفتارهای یلتسین که حاکی از نا شکیبایی و دمدمی مزاج بودن او بود او را تا در مظان اتهام قرار دادن و استیضاح در پارلمان نیز پیش برد . ولی طرح اتهام او به زودی شکست خورد و او بار دیگر به قدرت بازگشت . یلتسین باز هم به سیاست های هوسبازانه و دمدمی مزاجانه ی خود ادامه داد ، او با برکنار کردن پریماکوف ، وزیر کشور روسیه ، سرگئی استپاشین ( Sergei Stepashin ) را جایگزین او کرد . ولی دوباره سه ماه بعد استپاشین را نیز برکنار و در 9 آگوست 1999 ، ولادیمیر پوتین ( Vladimir Putin ) را به جای او انتخاب کرد . پوتین ، این مامور سابق K.G.B بعدا در سال 2000 جانشین یلتسین شد . در 31 دسامبر 1999 یلتسین به طور کاملا غیر منتظره استعفا کرد و در 26 مارچ 2000 ولادیمیر ولادیمیروویچ پوتین با کسب 53 % از آرا انتخابات به عنوان رئیس جمهور روسیه انتخاب شد . پوتین در 7 می 2000 رسما کار خود را به عنوان رئیس جمهور روسیه آغاز کرد . پوتین با متمرکز کردن قدرت در مسکو و تلاش برای کاهش قدرت و نفوذ فرمانداران منطقه ایو بازرگانان ثروتمند سعی در حفقط تعادل و توازن در اقتصاد روسیه را داشت . پوتین به هیج وجه خصوصیات یلتسین در جا به جایی های فراوان در رده های بالای مملکتی را نداشت و همین باعث ثبات سیاسی روسیه شد . در آگوست 2000 در جریان سانحه برای زیر دریایی هسته ای " کورسک " ( Kursk ) حدود 118 ملوان روسی کشته شدند . در سال 2001 روسیه به آمریکا در مورد هرگونه رد پیمان ضد موشکهای بالستیک در سال 1972 به آمریکا هشدار داد ، آمریکا نیز در مورد احترام به این پیمان به روسیه اطمینان خاطر داد . در آوریل 2003 سرگئی یوشنکوف ( Sergei Yushenkov ) سومین نفر از منتقدان کرملین بود که به طرز مرموزی به قتل رسید . پوتین در ماه مارچ 2004 مجددا با 70 % آرا برای چهار سال دیگر رئیس جمهور روسیه باقی ماند . در روز 1 تا 3 ستامبر 2004 شورشیان چچن در شهر بسلان در نزدیکی چچن ، با اشغال یک مدرسه بیش از 1100 تن از دانش آموزان ، آموزگاران و اولیا دانش آموزان را به گروگان گرفتند ، در این حادثه ی خونین بیش از 156 تن که اکثریت آنان را کودکان تشکیل می دادند ، کشته شدند . سرکرده ی شورشیان چچن ، شمیل باسایف ( Shamil Basayev ) مسئولیت این جنایت را را بر عهده گرفت . این حادثه عزم پوتین را برای مبارزه با افراط گرایی و رادیکالیسم بیش از پیش افزایش داد . بسیاری از کشورهای جهان تاثر عمیق خود را از این جنایت اعلام کردند . در سپتامبر 2004 روسیه پروتکل کیوتو و تغییرات آب و هوایی را امضا کرد . آلکساندر لیتوینینکو ( Alexander Litvinenko ) مامور سابق K.G.B که از منتقدان سرسخت کرملین بود به علت اثران ناشی از مواد رادیو اکتیویته در نوامبر 2006 درگذشت ، او در بستر مرگ در بیمارستانی در لندن ، پوتین را به دست اندرکاری در قتل خود متهم کرد . در جولای 2007 ، شهر سوچی روسیه ، بندری در کنار دریای سیاه واقع در غرب این کشور به عنوان میزبان بازیهای المبیک زمستانی سال 2014 انتخاب شد . در سپتامبر 2007 پوتین ، ویکتور زوبکوف ( Victor Zubkov ) را به عنوان کاندید برای پست نخست وزیری انتخاب کرد ، دوما نیز با این انتخاب موافقت کرد . در انتخابات پارلمانی روسیه که در اکتبر 2007 برگزار شد ، حزب پوتین به نام " روسیه ی متحد " ( United Russia ) یا کسب 64 % بیش از نیمی از کرسی های پارلمان را از آن خود کرد . دیگر حزب اپوزیسیون ، حزب کمونیست نیز تنها 11 % کرسی ها را به خود اختصاص داد . گروهها و احزاب مخالف اعلام کردند در این انتخابات تقلب شده است ، ناظران اروپایی نیز بر عدم شفافیت انتخابات تاکید ورزیدند . گری کاسپاروف ( Garry Kasparov ) یکی دیگر از مخالفان کرملین ، این انتخابات را غیر شفاف ترین و کثیف ترین انتخابات در تاریخ روسیه ی مدرن نامید . در دسامبر 2007 ، پوتین نامزدی ، دیمیتری مدودوف ( Dmitri Medvedov ) را برای انتخابات ریاست جمهوری ماه مارچ 2008 تائید کرد . مدودوف کفیل سابق نخست وزیر و رئیس شرکت گاز پروم ( Gazprom ) روسیه است ، او بر خلاف پوتین هیچ گونه سابقه ی کار در نهادهای اطلاعاتی و امنیتی را ندارد . مدودوف اعلام کرد در صورتی که رئیس جمهور شود ، پوتین را به عنوان نخست وزیرش انتخاب خواهد کرد . در انتخابات 2 مارچ 2008 ، دیمیتری مدودوف با کسب 70 % آرا ، مهمترین رقیبش ، گنادی زیوگانوف ( Gennady Zyuganov ) رهبر حزب کمونیست فدراسیون روسیه را که تنها 17 % آرا را کسب کرد پشت سر گذاشت و به عنوان رئیس جمهوری بعدی روسیه معرفی شد * . نژاد 79 % مردم روسیه ، روس ، 3 % تاتار ، 2 % اوکراینی ، 1 % باشقیر و 1 % چاووش می باشد . همچنین دین 10 تا 15 % روس ها نیز ، ارتدکس روسی ، 10 تا 15 % مسلمان و 2 % نیز سایر مسیحیان هستند ، بقیه نیز عمدتا بی دین می باشند . زبان روسی ، زبان رسمی روسیه است . واحد پول روسیه ، روبل با واحد جزء ( کوپک ) نام دارد . از مهمترین صادرات روسیه می توان به نفت و فراورده های نفتی ، گاز طبیعی ، چوب و تولیدات چوبی و مبلمان ، فلزات ، مواد شیمیایی و شراب اشاره کرد .




* دیمیتری مدودوف در روز 7 می 2008 رسما کار خود را به عنوان رئیس جمهور روسیه آغاز خواهد کرد .











روسیه دارای 21 جمهوری می باشد :



1 - آدی گیا : میکوپ

2 - آلتای : گورنو آلتایسک

3 - باشکورتوستان : اوفا ( یوفا )

4 - بوریاتیا : یولان یوده

5 - چچن : گروزنی

6 - چوواشیا : چبوکساری

7 - داغستان : مخاچ قلعه ( ماخاچکالا )

8 - اینگوش : ماگاس

9 - کاباردینو بالکاریا : نالچیک

10 - کالمیکیا : الیستا

11 - قره چایوو چرکسیا : چرکسک

12 - کارلیا : پتروزاوودسک

13 - خاکاسیا : آباکان

14 - کومی : سیکتیوکار

15 - ماری ال : یاشکار اولا

16 - موردوویا : سارانسک

17 - اوستیای شمالی : ولادی قفقاز

18 - ساخا : یاکوتسک

19 - تاتارستان : قازان

20 - تیووا : قزل

21 - اودمورتیا : ایژوسک







روسیه مشتمل بر 46 استان ( Oblast ) می باشد :




1 - آمور ( Amur )

2 - آرخانگلسک ( Arkhangel'sk )

3 - آستاراخان ( Astarakhan )

4 - بلگورود ( Belgorod )

5 - بریانسک ( Bryansk )

6 - چلیابینسک ( Chelyabinsk )

7 - ایرکوتسک ( Irkutsk )

8 - ایوانووو ( Ivanovo )

9 - کالینین گراد ( Kaliningrad )

10 - کالوگا ( Kaluga )

11 - کمرووو ( Kemerovo )

12 - کروف ( Kyrov )

13 - کُستروما ( salamotroma )

14 - کورگان ( Kurgan )

15 - کورسک ( Kursk )

16 - لنین گراد ( Leningrad )

17 - لیپتسک ( Lipetsk )

18 - ماگادان ( Magadan )

19 - مسکو ( Moscow )

20 - مورمانسک ( Murmansk )

21 - نیژنی نوگورود ( Nizhniy Novgorod )

22 - نوگورود ( Novgorod )

23 - نووسیبیرسک ( Novosibirsk )

24 - اومسک ( Omsk )

25 - اورنبورگ ( Orenburg )

26 - اورل ( Orel )

27 - پنزا ( Penza )

28 - پسکوف ( Pskov )

29 - روستوف ( Rostov )

30 - ریازان ( Ryazan )

31 - ساخالین ( Sakhalin )

32 - سامارا ( Samara )

33 - ساراتوف ( Saratov )

34 - اسمولنسک ( Smolensk )

35 - اسورد لوسک ( Sverdlovsk )

36 - تامبوف ( Tambov )

37 - تومسک ( Tomsk )

38 - تولا ( Tula )

39 - تور ( Tver )

40 - تیومن ( Tyumen )

41 - اولیانوسک ( Ul'yanovsk )

42 - ولادیمیر ( Vladimir )

43 - ولگو گراد ( Volgograd )

44 - ولوگدا ( Vologda )

45 - ورونژ ( Voronezh )

46 - یاروسلاو ( Yaroslav' )




نوشته شده توسط جهان شناس در 20:42 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه هفتم آذر 1387

گرینلند

گرینلند ( Greenland ) واقع است در شمالگان ، بین اروپا و آمریکای شمالی ، شمال شرق کانادا ، غرب ایسلند و جزیره ی یان ماین و جنوب اقیانوس منجمد شمالی ، تنگه ی دانمارک ( Denmark Strait ) در جنوب شرق و تنگه ی دیویس ( Davis Strait ) در جنوب غرب ، خلیج بافین ( Baffin Bay ) در غرب و اقیانوس اطلس شمالی در جنوب . پایتخت گرینلند ، شهر نوک ( Nuuk ) یا گودتاب ( Godthab ) با 15 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت این سرزمین یخ زده ، 2 میلیون و 166 هزار و 086 گیلومتر مربع و جمعیت آن 56 هزار و 500 نفر می باشد . از مهمترین شهرهای گرینلند می توان به توله ، سیسیمیوت ، نانورتولیک و تاسیلاک اشاره کرد . پوشش گیاهی در گرینلند قطبی و نیمه قطبی است و این سرزمین دارای آب و هوایی بسیار سرد می باشد ، بلندترین نقطه ی گرینلند ، گونبیورن ( Gunnbjorn ) با 3700 متر ارتفاع در جنوب شرق گرینلند واقع شده است . عقیده بر این است گرینلند تا قبل از 4 هزار سال پیش از میلاد خالی از سکنه بوده است و اینویت ها ( Inuit ) بین 4 هزار تا هزار میلادی از آمریکای شمالی به این سرزمین مهاجرت نموده و در غرب و جنوب غرب گرینلند مستقر شده اند . بین سالهای 985 و 986 میلادی گرینلند به صورت مستعمره ی اریک پادشاه دانمارک درآمد . مهاجران نروژی در اواخر قرن 14 میلادی به این سرزمین مهاجرت کردند و در قرن 15 اکثریت آنها در نتیجه ی اقلیم بسیار سرد منطقه یا از بین رفتند تا به جای دیگری نقل مکان کردند . در سال 1721 گرینلند مجددا مورد ادعای پادشاهی دانمارک قرار گرفت . در جریان جنگ جهانی دوم گرینلند به صورت تحت الحمایه ی آمریکا درآمد ولی همچنان در کنترل پادشاهی دانمارک باقی ماند . یک پیمان قطعی در سال 1951 در مورد گرینلند به امضا رسید که مسئولیت دفاع مشترک از گرینلند مشترکا توسط دانمارک و ناتو قرار گرفت . کار ساخت یکی از بزرگترین پایگاههای نیروی هوایی آمریکا در یکی از دور دست ترین مناطق گرینلند در منطقه ی توله ( Thule ) در شمال غرب گرینلند واقع شده است در سال 1953 به پایان رسید . در همین سال اصلاحیه ای در قانون اساسی دانمارک تصویب شد و به موجب آن گرینلند به قلمرو سرزمینی دانمارک تبدیل شد . همچنین گرینلند دارای دو نماینده در مجلس عوام دانمارک شد . در 1 می 1979 گرینلند دارای یک پارلمان محلی شد . در آوریل 2005 ، سورن مولر ( Soren Moller ) از جانب پادشاهی دانمارک به عنوان کمسیونر عالی گرینلند منصوب شد ، در 14 دسامبر 2002 نیز ، هانس انوکسن ( Hans Enoksen ) به سمت نخست وزیر گرینلند برگزیده شد . نژاد 88 % مردم گرینلند ، گرینلندی ( اینویت شرقی و سفیدپوستان متولد گرینلند ) و 12 % نیز دانمارکی و نروژی هستند . دین اکثریت گرینلندی ها ، پروتستان لوتری می باشد . زبان گرینلندی ، دانمارکی و انگلیسی زبانهای رایج در گرینلند می باشد . واحد پول گرینلند ، کرون با واحد جزء ( اور ) نام دارد . از مهمترین صادرات گرینلند ماهی و میگو می باشد .










* آیا می دانستید 81 % از مساحت گرینلند پوشیده از یخ می باشد و فقط یک ششم آن بدون یخ و قابل سکنی است ؟


* آیا می دانستید گرینلند پس از قطب جنوب دومین سرزمین بزرگ یخ زده ی دنیا است ؟


* آیا می دانستید گرینلند با توجه به وسعت و گستردگی به چهار منطقه ی زمانی تقسیم بندی شده است ؟







فردی در حال جمع آوری یخ جهت مصارف آشامیدنی ، توله ، گرینلند :





رخت های آویزان در مزرعه ای در یاکوبشاون ، گرینلند ( بیشتر خانه ها در گرینلند از چوب ، کلوخ و سنگ ساخته شده اند ) :





نمایی از تعدادی خانه ، نوک ، گرینلند :









گرینلند شامل 3 ناحیه می باشد :



1 - آوانا ( Avannaa ) یا نوردگرونلند ( Nordgronland ) => گرینلند شمالی یا ناحیه ی توله

2 - تونو ( Tunu ) یا اوشتگرونلند ( Ostgronland ) => گرینلند شرقی

3 - کیتا ( Kitaa ) یا وشتگرونلند ( Vestgronland ) => گرینلند غربی




نوشته شده توسط جهان شناس در 20:40 |  لینک ثابت   • 
مطالب جدیدتر
مطالب قدیمی‌تر
 
Free counter and web stats Web Analytics