:: بزرگترین وبلاگ جهان شناسی ::

اطلاعات کامل در مورد تمام کشورهای جهان

تاریخ السالوادور :

السالوادور ( el salvador ) در معنی لغوی اسپانیایی شده ی واژه " the savior " می باشد که به معنی " نجات دهنده " است که گمان می رود فاتحان اسپانیایی بر آن نهاده باشند .

بومیان پیپیل ( Pipil ) که نوادگان آزتک ها بودند در 11 میلادی به منطقه کنونی السالوادور مهاجرت کردند . در سال 1525 پدرو دی آلوارو ( Pedro de Alvaro ) دریانورد اسپانیایی السالوادور را فتح کرد . از آن پس تا زمان استقلال ، السالوادور تحت استعمار اسپانیا باقی ماند .

عکس : چهره منتسب به پدرو دی آلوارو ، دریانورد اسپانیایی که چند منطقه آمریکای مرکزی از جمله السالوادور را کشف کرد :

السالوادور به همراه تعدادی دیگر از کشورهای آمریکای مرکزی در 15 سپتامبر 1821 از اسپانیا اعلام استقلال کردند . با تشکیل فدراسیون دولت های آمریکای مرکزی ، السالوادور نیز به این فدراسیون پیوست ولی این فدراسیون عمر کوتاهی داشت و در سال 1838 منحل گشت . السالوادور تا دهه ها بعد از استقلال شاهد انقلابات بی شمار و نزاع و درگیری با سایر جمهوری های آمریکای مرکزی و کشورهای همسایه اش بود .

از سال 1931 تا سال 1979 در السالوادور کودتاهای مختلف صورت گرفت و طی این سالها السالوادور زیر چکمه ی استبداد نظامیان رفت . در سال 1969 و پس از آنکه ملاک و زمین داران هندوراسی چندین هزار کارگر السالوادوری را اخراج کردند ، السالوادور به هندوراس یورش برد و این کشور را اشغال نمود . اشغال هندوراس چهار روز بیشتر طول نکشید و این دو کشور پس یک مسابقه فوتبال جنگ را کنار گذاشته و مصالحه کردند ، از این رو جنگ چهار روزه به " جنگ فوتبال " معروف شد .

السالوادور و 12 سال جنگ های داخلی :

در دهه 70 میلادی نارضایتی های عمومی با نابرابری های اجتماعی سرباز کرد . فساد دستگاه دولتی و اقدامات سرکوبگرانه ی آن منجر به تشکیل گروههای چریکی و پارتیزانی و قیام های مسلحانه علیه دولت شد . از سال 1961 دولت به دست حزب دست راستی آشتی ملی ( PCN ) افتاد ، از سال 1980 گروه های چپی مختلفی در السالوادور به وحود آمدند که علیه حکومت نظامی دست نشانده آمریکا در السالوادور مبارزه می کردند ، در سال 1980 و با ائتلاف 4 سازمان چپی السالوادور ، جبهه آزادی بخش ملی فارابوندو مارتی یا ( FMLN ) تشکیل شد ، این گروه که دارای عقاید مارکسیتی بودند تا بیش از یک دهه حملات چریکی مسلحانه را علیه دولت سازماندهی کردند . در این میان ایالات متحده آمریکا از دیکتاتوری نظامی حاکم بر السالوادور پشتیبانی می نمود . بین سالهای 1979 تا 1981 دستکم 30 هزار نفر عمدتاً از اعضا و هواداران جبهه آزادی بخش ملی فارابوندو مارتی توسط جوخه های مرگ حکومت دست راستی السالوادور که توسط نظامیان حمایت می شدند ، به قتل رسیدند . 

خوزه ناپولئون دوارته ( Jose Napoleon Duarte ) که یک غیرنظامی میانه رو بود از سال 1984 تا سال 1989 به ریاست جمهوری السالوادور رسید . دوارته پیشنهاداتی برای پایان دادن به جنگ های داخلی کشور ارائه داد ولی عملاً از پایان دادن به جنگ ها ناتوان ماند .

عکس : تلی از جنازه ها ، یکی از خیابان های سان سالوادور در دوره ( 1980 تا 1992 ) جنگ های داخلی السالوادور و سیاه ترین دوران تاریخ این کشور ، جوخه های مرگ پس از شکنجه و قتل مخالفان و حتی خانواده و کودکان آنها ، جنازه را در خیابان رها می کردند :

در سال 1989 ، آلفردو کریستیانی ( Alfredo Cristiani ) از حزب اتحاد جمهوری خواه ملی گرای راست ( ARENA ) به عنوان رئیس جمهور السالوادور انتخاب شد . او توانست با تلاش و درایت بسیار کشور را از بحران و جنگ داخلی دوازده ساله رهایی بخشد . در 16 ژانویه 1992 دولت با شورشیان معاهده صلح امضاء نمود ، 12 سال نبرد خونین که بیش از 75 هزار کشته بر جای گذاشت خاتمه یافت و شورشیان مسلح جبهه آزادی بخش ملی فارابوندو مارتی ( FMLN ) با کنار گذاشتن سلاح با عنوان حزب سیاسی وارد عرصه سیاست السالوادور شدند . 

السالوادور از چندین بلایای طبیعی آسیب می بیند :

در سال 1998 طوفان میچ السالوادور را در هم کوبید ، حاصل این طوفان 200 کشته و 30 هزار بی خانمان بود . در دو زلزله مهیب که یکی در 13 ژانویه 2001 و دیگری درست یک ماه بعد یعنی 13 فوریه 2001 به ترتیب یا قدرت 7.6 و 6.6 ریشتر در السالوادور به وقوع پیوست دستکم 1500 تن کشته و بیش از 10 هزار نفر نیز زخمی شدند . این دو زمین لرزه باعث تخریب و یا آسیب دیدن 20 % منازل مسکونی این کشور شد . اما این آخرین بلای طبیعی السالوادور نبود ، تابستان 2001 یک دوره خشکسالی بی سابقه در السالوادور باعث نابودی بیش از 80 % مزارع و اراضی کشاورزی این کشور شد .

تحولات سیاسی اخیر در السالوادور :

در سال 2004 میلادی آنتونیو ساکا ( Antonio Saca ) از حزب اتحاد جمهوری خواه ملی گرای راست موسوم به ( ARENA ) پیروز انتخابات ریاست جمهوری گردید و به عنوان رئیس جمهور السالوادور برگزیده شد . ساکا که پشتیبانی کاخ سفید را پشت سر خود داشت در مارچ 2006 پیمان تجارت آزاد ( CAFTA ) را با آمریکا منعقد نمود . 

در آخرین انتخابات ریاست جمهوری که در 15 مارچ 2009 در السالوادور برگزار شد ، مائوریسیو فونز ( Mauricio Funes ) خبرنگار سابق تلویزیونی و عضو حزب چپ گرای مارکسیست ، جبهه آزادی بخش ملی فارابوندو مارتی یا ( FMLN ) به عنوان رئیس جمهور جدید السالوادور برگزیده شد . فونز از 1 ژوئن 2009 کار خود را به عنوان رئیس جمهور السالوادور آغاز کرد و به دو دهه حاکمیت محافظه کاران ( ARENA ) بر کشور خاتمه دهد .

عکس : مائوریسیو فونز ، رئیس جمهور جدید و چپ گرای السالوادور :

نژاد 90 % مردم السالوادور مستیزو ، 9 % سفید و 1 % آمریندین می باشد . همچنین دین 57 % السالوادوری ها کاتولیک ، 21 % پروتستان ، 1 % شاهدان یهوه و 1 % نیز مورون هستند . اسپانیایی زبان رسمی در السالوادور به شمار می رود ولی زبان ناهوا نیز که از زبان های آمریندین می باشد بسیار رایج و متداول است . واحد پول السالوادور دلار آمریکا با واحد جزء سنت نام دارد * . از مهمترین صادرات السالوادور می توان به شیلات ، قهوه ، شکر ، پارچه و پوشاک ، طلا ، اتانول ، مواد شیمیایی ، الکتریسیته ، آهن و فولاد اشاره کرد .

* تا سال 2001 واحد پول السالوادور کولون با واحد جزء سنتاوو بود ولی در پی آشفتگی های اقتصادی در کشور ، از سال 2001 واحد پول کشور به دلار آمریکا تغییر کرد .

* آیا می دانستید السالوادور تنها کشور آمریکای مرکزی است که با دریای کارائیب خط ساحلی ندارد ؟

عکس : ساحل زیبای لا لیبرتاد در کنار اقیانوس آرام شمالی ، لا لیبرتاد ، السالوادور :

عکس : صحنه بسیار زیبای غروب خورشید بر فراز ساحل بندرگاه آکاخولتا ، السالوادور :

عکس : دامنه زیبای قله سرو ال پیتال ( Cerro El Pital ) بلندترین قله السالوادور که در مرز این کشور با هندوراس واقع شده است :

السالوادور دارای 14 بخش می باشد :

1 - آهواچاپان ( Ahuachapan )

2 - کاباناس ( Cabanas )

3 - چالاتنانگو ( Chalatenango )

4 - کوسکاتلان ( Cuscatlan )

5 - لا لیبرتاد ( La Libertad )

6 - لا پاز (  La Paz )

7 - لا یونیون ( La Union )

8 - مورازان ( Morazan )

9 - سان میگوئل ( San Miguel )

10 - سان سالوادور ( San Salvador )

11 - سان وینسنته ( San Vincente )

12 - سانتا آنا ( Santa Ana )

13 - سونسوناته ( Sonsonate )

14 - یوسولوتان ( Usulutan )

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:9 |  لینک ثابت   • 

جمهوری پاناما ( Republic of Panama ) کشوری است واقع در انتهای آمریکای مرکزی ، جنوب کاستاریکا ، شمال کلمبیا ، بین اقیانوس آرام در غرب و دریای کارائیب در شرق . پایتخت پاناما ، شهر پاناما سیتی ( Panama City ) با حدود 440 هزار نفر می باشد . مساحت پاناما 78.200 کیلومتر مربع و جمعیت آن 3 میلیون و 360 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای پاناما می توان به سان میگلیتو 300 هزار نفر ، داوید 80 هزار نفر ، آرایخان 65 هزار نفر ، کولون 45 هزار نفر و لاچوررا 55 هزار نفر اشاره کرد . پاناما دارای آب و هوایی گرمسیری ، گرم ، مرطوب و ابری در بیشتر مواقع سال ، هفت ماه پر بارش از می تا ژانویه و پنج ماه نسبتاً کم بارش از ژانویه تا می . پاناما دارای اقلیمی کوهستانی در غرب ، مناطق تپه ای پست و کم ارتفاع در مرکز و شرق و جنگل های وسیع در منطقه حاصلخیز حاشیه دریای کارائیب می باشد . بلندترین نقطه پاناما ولکان بارو ( Volcan Baru ) با 3475 متر ارتفاع می باشد که در غرب پاناما واقع شده است .

پاناما در ابتدا در سال 1502 توسط کریستوف کلمب و سپس در سال 1513 توسط بالبوا کشف شد و سپس تحت استعمار اسپانیا درآمد ، پاناما در دوران مستعمرگی مهمترین نقطه کشتیرانی از جنوب به سمت آمریکای مرکزی بود . در سال 1821 و با شورش چندین کشور مستعمره ی اسپانیا علیه استعمار اسپانیا و اعلام استقلال آنها ، پاناما تحت اتحادیه ای به اتفاق کلمبیا ، اکوادور و ونزوئلا ، جمهوری گران کلمبیا ( Republic of Gran Colombia ) با کلمبیای بزرگ را تشکیل دادند . این اتحادیه عمر چندانی نداشت و نه سال بعد در سال 1930 عملاً منحل گشت ، پس از آن پاناما به صورت قسمتی از منطقه تحت تسلط کلمبیا درآمد . بین سالهای 1850 تا 1900 سالهای آشفته و نا آرامی برای پاناما بود ، طی این پنجاه سال ، 40 مورد تعویض فرمانداری کل ، 50 مورد شورش های گسترده خیابانی ، 5 مورد تلاش برای تجزیه طلبی و جدایی از کلمبیا و 13 مورد مداخله نظامی آمریکا خود شاهدی بر این مدعاست . سرانجام در روز 3 نوامبر 1903 و با حمایت های آمریکا ، پاناما از کلمبیا اعلام استقلال کرد .

طرح اولیه احداث کانال پاناما :

ایده اولیه ایجاد یک کانال در کشور پاناما به قرن 16 بر می گردد و اولین تلاش برای ساخت این کانال به سال 1880 و به وسیله فرانسوی ها باز می گردد ، پس از شکست این پروژه که به کشته شدن 21 هزار و 900 نفر انجامید پروژه نهایی توسط آمریکایی ها ادامه یافت ، ساخت این کانال در سال 1904 و توسط مهندسان ارتش آمریکا آغاز و پس از ده سال در سال 1914 مراحل ساخت این پروژه تکمیل گشت . شاید پروژه ساخت کانال پاناما را بتوان پرتلفات ترین پروژه ی ساخت و ساز قرن یا حتی تاریخ نامید ، جایی که برای ساخت این کانال 77 کیلومتری مجموعاً 27 هزار و 500 نفر ( اعم از فرانسوی و آمریکایی طی دو دوره ) جان خود را از دست دادند ، هدف از ساخت این کانال به نوعی میان بر زدن برای کوتاه شدن راه میان اقیانوس اطلس و آرام بود تا کشتی ها مجبور نباشند قاره آمریکا را دور زده تا به مقصد برسند . پیش از استقلال پاناما از کلمبیا ، آمریکا در سال 1890 پیشنهاد ساخت گلوگاه باریکی را در منطقه فعلی کانال پاناما مطرح نموده و از کلمبیا حق احداث درخواست کرد که این طرح با مخالفت کلمبیا همراه شد . پس از استقلال پاناما از کلمبیا آمریکا حق احداث کانال و کنترل دائمی بر آن را به دست آورد . در ابتدا آمریکا مبلغ 10 میلیون دلار به پاناما پرداخت و سپس توافق کرد که هرساله 250 هزار دلار بپردازد ، این مبلغ به صورت تصاعدی رشد یافت و در سال 1933 به 430 هزار دلار و در سال 1955 به 1 میلیون و 930 هزار دلار رسید . در عوض آمریکا نیز این امکان را یافت که عرض ده کیلومتری نوار گلوگاه کانال را در اختیار گرفته و همچنین اجازه دخالت در امور داخلی و خارجی پاناما را نیز پیدا کرد . در 7 سپتامبر 1977 تفاهم نامه ای میان جیمی کارتر ( Jimmy Carter ) رئیس جمهور وقت آمریکا و ژنرال عمر توریخوس هررا ( Gen. Omar Torrijos Herrera ) منعقد شد که از مهمترین مفاد آن کنترل تدریجی پاناما بر کانال ، تخلیه نیروهای آمریکایی و تعطیلی پایگاه های نظامی آمریکا در پاناما و تضمین حق بی طرفی کانال پاناما بود .

عکس : کانال پاناما :

ژنرال مانوئل آنتونیو نوریگا ؛ از یک دیکتاتور مستبد و عامل CIA تا یک قاچاقچی مواد مخدر و عامل KGB :

مائوئل آنتونیو نوریگا ( Manuel Antonio Noriega ) از از دهه 50 تا 80 میلادی مستقیماً با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا CIA همکاری تنگاتنگ داشت عملاً از آگوست 1983 نقش خود را به عنوان دو فاکتو * ( غیر رسمی ) ژنرال ارشد و حاکم نظامی غیر رسمی پاناما آغاز کرد . نوریگا در سال 1984 سخاوتمندانه اجازه برگزاری انتخابات ریاست جهموری را صادر کرد ، جایی تمامی قدرت اجرایی در دست نوریگا بود و رئیس جمهور مقامی کاملاً تشریفاتی و بی اثر به شمار می رفت . این انتخابات در 11 اکتبر 1984 برگزار شد و نیکولاس آردیتو بارلتا ( Nicolas Ardito Barletta ) به عنوان رئیس جمهور پاناما که به نوعی دست نشانده نوریگا بود انتخاب شد . این در حالی بود که نوریگا همزمان به عنوان عامل CIA و رئیس پلیس مخفی فعالیت می کرد . یک سال بعد نوریگا ، معاون بارلتا ، اریک آرتورو دلواله ( Eric Arturo Delvalle ) را جانشین بارلتا به عنوان رئیس جمهور پاناما کرد . همزمان آمریکا نیز با کشف اسنادی به خیانت نوریگا به عنوان جاسوس دوجانبه پی برد ، جایی که آمریکا دانست که نوریگا با کمونیست ها در کوبا همکاری داشته و سهم عمده ای در رساندن اسلحه و مهمات برای شورشیان ساندینیست ، مارکسیست - لنینیست در نیکاراگوآ در دهه ی 70 میلادی داشته است . در سال 1988 نوریگا در آمریکا به قاچاق مواد مخدر متهم شده و تحت پیگرد قرار گرفت . در همین اثنا نوریگا مجمع ملی را مجبور ساخت که مانوئل سولیس پالما ( Manuel Solis Palma ) را به عنوان رئیس جمهور جایگزین دالواله کند . با ادامه کشمش ها بین آمریکا و پاناما ، در دسامبر 1989 مجمع ملی پاناما نوریگا را رهبر ارشد کشور نامید و بین آمریکا و پاناما حالت مخاصمه و جنگ اعلام کرد . به دستور جورج بوش پدر در دسامبر 1989 ، 24 هزار نظامی آمریکایی با حمله به پاناما ، پاناما سیتی را اشغال کردند و بلافاصله حکومت نوریگا سرنگون شد ، پس از کشته شدن یک نظامی آمریکایی در پاناما تلاش ها برای بازداشت نوریگا آغاز شد . نوریگا در سوم ژانویه 1990 بازداشت شده و به میامی ، فلوریدا در آمریکا منتقل شد ، جایی که پیشتر به قاچاق مواد مخدر متهم شده بود . در جلسه محاکمه نوریگا که در 16 سپتامبر 1992 در دادگاه فدرال ایالتی فلوریدا برگزار شد ، جرم مانوئل آنتونیو نوریگا به اتهام قاچاق مواد مخدر محرز گشت و به 40 سال زندان محکوم شد ، در سال 1999 ، دادگاه برای نوریگا تخفیف قائل شده و حبس او را از 40 سال به 30 سال کاهش داد .

عکس : مانوئل نوریگا ، دیکتاتور دو فکتوی سابق پاناما :

اولین انتخابات پس از دیکتاتور :

اولین انتخابات پس از خلع نوریگا از قدرت در ماه می 1990 در پاناما برگزار شد و گیرمو اندارا ( Guillermo Endara ) به عنوان رئیس جمهور پاناما انتخاب شد . در 31 دسامبر 1999 ، آمریکا مسئولیت کنترل کانال پاناما را مجدداً به این کشور واگذارکرد ، ضمناً شورشیان کلمبیایی و نیروهای شبه نظامی رشته تاخت و تازهای دوره ای را در مناطق جنوبی پاناما صورت می دهند که نگرانی های امنیتی را سبب شده است ، همچنین پاناما با قاچاق گسترده مواد مخدر و اسلحه نیز دست به گریبان است .

در انتخابات ریاست جمهوری ماه می 2004 ، مارتین توریخوس هررا ( Martin Torrijos Herrera ) پسر دیکتاتور پیشین ، عمر توریخوس با کسب بیش از 47 % آرا پیروز انتخابات شد و در سپتامبر رسماً کار خود را به عنوان رئیس جمهور پاناما آغاز کرد . در سال 2006 مردم پاناما با گسترش کانال پاناما موافقت کردند ، این طرح که پیش بینی می شود تا سال 2014 تا 2015 به اتمام برسد موجب دو برابر شدن گنجایش کانال می شود .

انتخابات ریاست جمهوری 3 می 2009 در پاناما :

انتخابات ریاست جمهوری در 3 می 2009 در پاناما برگزار شد ، از پیش از شروع انتخابات فعالیت های پر رنگ دو کاندیدا حکایت از رقابت تنگاتنگ بین این دو برای کسب مقام ریاست جمهوری بود . یک طرف ، یکی از ثرومندترین مردان پاناما و میلیونر معروف ، ریکاردو مارتینلی بروکال ( Ricardo Martinelli Berrocal ) کاندیدای راست میانه از حزب تغییرات دموکراتیک و در طرف دیگر خانم بالبینا دل کارمن هررا آرائز ( Balbina Del Carmen Herrera Araúz ) از حزب دموکراتیک انقلابی قرار داشتند . در این انتخابات ریکاردو مارتینلی با کسب 60 % آراء موفق شد رقیب خود ، خانم بالبینا هررا را شکست دهد ، خانم هررا تنها توانست 36 % آراء را از آن خود کند .

عکس : ریکاردو مارتینلی ، رئیس جمهور پاناما ( مارتینلی کار خود را به عنوان رئیس جمهور پاناما از ۱ جولای ۲۰۰۹ آغاز می کند ) :

ریکاردو مارتینلی در این انتخابات حمایت احزابی چون جنبش لیبرال جمهوریخواه ناسیونالیست و اتحادیه میهن پرستان پاناما را نیز در اختیار داشت که با اتکا به تمکن مالی و در اختیار داشتن ابزار تبلیغات و جلب نظر دیگر احزاب موفق شد اکثریت آراء را به خود اختصاص دهد . مارتینلی از ثروتمندان پاناما محسوب می شود و صاحب بزرگترین فروشگاههای زنجیره ای پاناما موسوم به ( Súper 99 ) می باشد که 4500 نفر در آن مشغول به کارند ، به گفته رسانه ها و مطبوعات پاناما ثروت مارتینلی بالغ بر 450 میلیون دلار برآورد می شود . شعار کمپین انتخاباتی مارتینلی حول محورهای اساسی و دغدغه های فکری مردم پاناما متمرکز بود مانند : حل مشکل حمل و نقل در پاناما و ساخت 100 هزار خانه برای اقشار کم درآمد در پاناما .

نژاد 70 % مردم پاناما ، مستیزو ( دورگه آمریندین و سفید ) ، 14 % دورگه آمریندین و بومیان هند غربی ، 10 % سفید و 6 % آمریندین می باشد . دین 85 % پانامایی ها ، کاتولیک و 15 % پروتستان است . زبان اسپانیولی زبان رسمی کشور می باشد ، هرچند 14 % مردم نیز به زبان انگلیسی تکلم می کنند . واحد پول پاناما ، بالبوآ با واحد جزء سنت نام دارد . از مهمترین صادرات پاناما می توان به موز ، میگو ، شکر ، قهوه و پوشاک اشاره کرد .

　

 

* شناسایی دو فکتو در علوم سیاسی : در علوم سیاسی « دو فکتو » " de facto " دقیقاً نقطه مقابل « دو ژور » " de jure " قرار دارد ، در صورت تغییر رژیم یک کشور یا تغییر یک حکومت از طرق غیر عادی مانند کودتا ، اعلام شناسایی مجدد آن کشور یا به رسمیت شناختن نظام جدید از طرف کشورهای دیگر ضروری است.

شناسایی یک کشور ممکن است به صورت « دو فکتو » یا « دو ژور » باشد. شناسایی دوفکتو به معنی شناسایی موقتی و به منظور برقراری مناسبات سیاسی در سطح پایین است و در این نوع رابطه ، دو کشور نمیتوانند سفیر مبادله کرده یا قراردادهای دو جانبه امضا کنند. ولی شناسایی « دوژور » به معنی برقراری مناسبات کامل دیپلماتیک میباشد.

　

پاناما مشتمل بر 11 ایالت و یک ناحیه * می باشد :

　

1 - باکوس دل تورو ( Bocas del Toro )

2 - کومارکا کونا یالا ( Comarca Kuna Yala )

3 - کومارکا انگوبه بوگله ( Comarca Ngobe-Bugle )

4 - چیریکوای ( Chiriqui )

5 - کوکله ( Cocle )

6 - کولون ( Colon )

7 - دارین ( Darien )

8 - هررا ( Herrera )

9 - لوس سانتوس ( Los Santos )

10 - پاناما ( Panama )

11 - سن بلاس ( San Blas ) *

12 - وراگواس ( Veraguas )

نوشته شده توسط جهان شناس در 18:51 |  لینک ثابت   • 

بلیز ( Belize ) کشوری است واقع در آمریکای مرکزی ، شمال شرق گواتمالا و جنوب مکزیک و در امتداد دریای کارائیب در شرق . پایتخت بلیز ، شهر بلموپان ( Belmopan ) با نزدیک به 53 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت بلیز 22.966 کیلومتر مربع و جمعیت آن بالغ بر 302 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای بلیز می توان به بلیز سیتی 63 هزار نفر ، سان ایگناسیو 22 هزار نفر ، اورنج واک 16 هزار نفر و دانگریگا 11 هزار نفر اشاره کرد . بلیز دارای آب و هوایی گرمسیری ، گرم و مرطوب است ، همچنین بلیز دارای اقلیمی صاف و مسطح ، دشت های باتلاقی در امتداد ساحل و کوههای پست در جنوب است ، بیشتر اقلیم بلیز را درختان جنگلی پوشانده اند. بلندترین نقطه بلیز ، قله دویلز دیلایت ( Doyle's Delight ) نام دارد که با 1160 متر ارتفاع در جنوب بلیز واقع شده است ، قله ویکتوریا نیز با 1122 متر ارتفاع ، دیگر قله مرتفع بلیز به شمار می رود . بین سالهای 1500 پیش از میلاد و 300 پس از میلاد رشد تمدن مایا ( Maya ) در منطقه بلیز کنونی گسترش فزایند ای یافت ، کاوش ها در مناطق باستان شناسی ای همچون ، کاراکول ( Caracol ) ، لامانای ( Lamanai ) ، لوبا آنتون ( Lubaantun ) آلتون ها (Altun Ha ) و ژونانتونیچ ( Xunantunich ) صحت این مدعا و گسترش تمدن مایا را در منطقه بلیز تأیید می کند . اولین ارتباط اروپاییان با این منطقه به سال 1502 و پیاده شدن کاشف اسپانیایی ، کریستوف کلمب در سواحل بلیز باز می گردد ، از سال 1630 میلادی بریتانیا نفوذ خود را در این منطقه گسترش داد و کشتی هایی را که حامل مهاجران و مستعمره نشینان بریتانیایی بود به بلیز گسیل داشت ، در سال 1938 یکی از این کشتی های مهاجرنشینان در دریای کارائیب غرق شد . طی سالهای 1650 و 1800 و در طول این 150 سال بلیز شاهد دزدی های دریایی و حمله سرخپوستان و اسپانیش تباران مناطق مجاور بود . در رقابت دو قدرت استعماری یعنی اسپانیا و بریتانیا بر سر بلیز پیروزی از آن بریتانیا بود ، در طی نبردی موسوم به نبرد سنت جورجز کی ( Saint George's Cay ) در سال 1798 نیروی دریایی بریتانیا موفق به شکست اسپانیایی ها شد . در سال 1840 بریتانیا این منطقه را مستعمره خود قلمداد و نام آن را هندوراس بریتانیا ( British Honduras ) نهاد . هندوراس بریتانیا در سال 1862 به مستعمره سلطنتی بریتانیا بدل گشت . خودمختاری داخلی در ژانویه 1964 به هندوراس بریتانیا داده شد . در سال 1973 هندوراس بریتانیا به بلیز ( Belize ) تغییر نام داد . کشور بلیز در 21 سپتامبر 1981 رسماً از بریتانیا اعلام استقلال کرد . اما گواتمالا که از سال 1800 ادعای مالکیت بلیز را مطرح کرده بود از به رسمیت شناختن استقلال بلیز خودداری کرد . در همین ارتباط نیروهای بریتانیایی همچنان برای دفاع از بلیز در این کشور باقی ماندند و مناقشه بین بریتانیا و گواتمالا بر سر بلیز همچنان لاینحل ماند . سرانجام گواتمالا در سال 1991 حاکمیت بلیز را به رسمیت شناخت ، هرچند هنوز هم ادعای مالکیت بر بیش از نیمی از بلیز را تکرار می کند . سعید موسی ( Said Musa ) برای دوره سوم نیز در سال 2003 به نخست وزیری بلیز منصوب شد . در 17 نوامبر 1993 سر کولویل یانگ ( Sir. Colville Young ) از جانب بریتانیا به عنوان فرماندار کل بلیز منصوب شد . در روز 8 فوریه 2008 نیز دین بارو ( Dean Barrow ) به سمت نخست وزیر بلیز منصوب شد .

عکس : دین بارو ، نخست وزیر بلیز :

در انتخابات پارلمانی بلیز نیز که در 6 فوریه برگزار شد حزب دموکراتیک متحد ( United Democratic Party ) به رهبری دین بارو با کسب 57 % آراء 25 جایگاه از 31 جایگاه مجمع نمایندگان بلیز را به خود اختصاص داد . دین بارو بلافاصله در 11 فوریه کابینه خود را تشکیل داد و علاوه بر پست نخست وزیری ، پست وزیر امور مالی کشور نیز را به خود محول کرد ، در این کابینه ویلفرد الرینگتون (Wilfred Elrington ) به سمت وزیر خارجه ، کارلوس پدرومو ( Carlos Pedromo ) به سمت وزیر امنیت ملی و همچنین در 12 فوریه ، گاسپار وگا ( Gaspar Vega ) را نیز به سمت کفیل خود معرفی کرد . نژاد 48 % از بلیزی ها ، مستیزو ( دورگه اسپانیایی و سرخ پوست " سرخ و سفید " ) 24 % را کریول ( دورگه سیاه و سفید ) ، 10 % را مایا و 6 % را گاریفونا تشکیل می دهند ، همچنین دین 49 % از مردم بلیز ، کاتولیک ، 27 % پروستان ( شامل : 7 % پنتکوستال ، 5 % انگلیکن ، 5 % ادونتیست روز هفتم ، 4 % منونایت و 3 % متدیست ) می باشد . انگلیسی زبان رسمی در بلیز می باشد ، هرچند که مردم بلیز چندان در مراودات روزمره خود از این زبان استفاده نمی کنند و بیشتر در محیط های رسمی و اداری مورد استفاده می گیرد ، زبان های اسپانیولی و کریول بیشترین عمومیت در نزد مردم بلیز دارند ، لهجه های مایا ، گاریفونا و آلمانی نیز از دیگر زبانهای رایج در بلیز می باشد . واحد پول بلیز ، دلار با واحد جزء سنت نام دارد . از مهمترین صادرات بلیز می توان به شکر ، موز ، مرکبات ، پوشاک ، فرآورده های شیلات ، شیره قند و چوب اشاره کرد .توریسم نیز از جمله صنایع مهم در بلیز به شمار می رود .

برای مشاهده تصاویری از بلیز اینجا را کلیک کنید

 

 

* آیا می دانستید طی دو دهه اخیر بیماری ایدز در بلیز رشد خیره کننده ای داشته است ؟ بیش از دو نیم درصد از افراد بزرگسال در بلیز به بیماری ایدز مبتلا هستند .

 

بلیز مشتمل بر 6 ناحیه است :

1 - بلیز ( Belize )

2 - کایو ( Cayo )

3 - کوروزال ( Corozal )

4 - اورنج واک ( Orange Walk )

5 - استن کریک ( Stann Creek )

6 - تولدو ( Toledo )

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 16:12 |  لینک ثابت   • 

1 – آتلانتیدا ( Atlantida )

2 – چولوتکا (Choluteca )

3 – کولون (Colon )

4 – کومایاگوآ ( Comayagua )

5 – کوپان (Copan )

6 – کورتز (Cortes )

7 – ال پارایسو ( El Paraiso )

8 – فرانسیسکو مورازان ( Francisco Morazan )

9 – گراسیاس آدیوس ( Gracias a Dios )

10 – اینتیبوکا (Intibuca )

11 – آیلاس دلا باهیا (Islas de la Bahia )

12 – لاپاز ( La Paz )

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:51 |  لینک ثابت   • 

جمهوری گواتمالا ( Guatemala Republic of) کشوری اشت واقع در آمریکای مرکزی و نقطه ی تلاقی و مدخل ورودی آمریکای شمالی به آمریکای مرکزی ، پایتخت این کشور شهر گواتمالا سیتی (Guatemala City ) با 950 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت گواتمالا 108.889 کیلومتر مربع و جمعیت این کشور 12 میلیون و 600 هزار نفر می باشد . از شهرهای مهم گواتمالا می توان : میخکو 277 هزار نفر ، ویا نوئوا 487 هزار نفر ، کتسالتنانگو 106 هزار نفر و اسکوینتلا 65 هزار نفر را ذکر کرد . گواتمالا از قرن 16 مستعمره ی اسپانیا بود که به مانند مکزیک و سایر کشورهای آمریکای مرکزی در روز 15 سپتامبر 1821 از اسپانیا مستقل شد . در این کشور در سال 1839 نظام جمهوری برقرار شد . در طول سالهای 1839 تا 1986 نظامیان در راس قدرت بودند ، تا اینکه در سال 1986 اولین حکومت غیر نظامی در گواتمالا روی کار آمد ، درگیری و ستیزه بین ارتش و جنگجویان مسلح و به طور برجسته ( واحد انقلابی ملی گواتمالا ) منشا بسیاری از جنگ ها و خشونت های داخلی در گواتمالا بود . جورج سرانو الفاس در سال 1991 به ریاست جمهوری رسید ولی دو سال بعد در سال 1993 وقتی که سعی داشت قانون اساسی کشور را به حالت تعلیق درآورد ، توسط ارتش از حکومت خلع شد ، بعد از او رامیرو دی لئون کارپیو به حکومت رسید ، در سال 2004 نیز اسکار برگر پدرومو به سمت رئیس جمهور گواتمالا انتخاب شد . 63 % از نژاد گواتمالا را دورگه ی سرخ و سفید ، 33 % را سرخپوست و 2 % را سیاهپوست تشکیل می دهند ، همچنین دین 76 % از مردم گواتمالا کاتولیک و 21 % پروتستان می باشد . زبان رسمی گواتمالا ، اسپانیایی در کنار لهجه های مایا و کیچه است . واحد پول گواتمالا کتسال با واحد جزء ( ستناوو ) نام دارد . از صادرات گواتمالا نیز ، قهوه ، موز و شکر را می توان نام برد .







کشور گواتمالا مشتمل بر 22 ایالت است :




1 - آلتا وراپاز ( Alta Verapaz )

2 - باخا وراپاز ( Baja Verabaz )

3 - چیمالتنانگو ( Chimaltenango )

4 - چیکوییمولا ( Chiquimula )

5 - ال پروگرسو ( El Progreso )

6 - اسکویینتلا ( Escuintla )

7 - گواتمالا ( Guatemala )

8 - هوئه هوئه تنانگو ( Huehuetenango )

9 - ایزابال ( Izabal )

10 - خالاپا ( Jalapa )

11 - خوتیاپا ( Jutiapa )

12 - پتن ( Peten )

13 - کوئتزالتنانگو ( Quetzaltenango )

14 - کوئیچه ( Quiche )

15 - راتل هولئو ( Ratelhuleu )

16 - ساکاتپه کوئز ( Sacatepequez )

17 - سان مارسلامح ( San Marcos )

18 - سانتا روزا ( Santa Rosa )

19 - سولولا ( Solola )

20 - سوچیتپه کوئز ( Suchitepequez )

21 - توتونیکاپان ( Totonicapan )

22 - زاکاپا ( Zacapa )

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:48 |  لینک ثابت   • 

جمهوری نیکاراگوا ( Nicaragua Republic of) کشوری است واقع در آمریکا مرکزی ، بین هوندوراس و کاستاریکا از شمال و جنوب و بین دریای کارائیب و اقیانوس آرام شمالی از شرق و غرب ، پایتخت این کشور شهر ماناگوا ( Managua ) با 1 میلیون و 100 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت نیکاراگوا 130.700 کیلومتر مربع و جمعیت آن 5 میلیون و 500 هزار نفر می باشد . از مهمترین شهرهای نیکاراگوا می توان ، لئون 123 هزار نفر ، چیناندگا 97 هزار نفر ، ماسایا 88 هزار نفر و گرانادا 71 هزار نفر را نام برد . در نیکاراگوا دو دریاچه به نام های نیکاراگوا * و ماناگوا وجود دارند که دریاچه ی نیکاراگوا بزرگتر است و از جاذبه های گردگشری این کشور محسوب می شود . نیکاراگوا از قرن 16 مستعمره ی اسپانیا بود ، در 15 سپتامبر 1821 این کشور از اسپانیا اعلام استقلال کرد . نیروهای آمریکایی بین سالهای 1912 تا 1933 در نیکاراگوا مستقر شدند ، در این مدت خانواده ی سوموزا به عنوان رهبر گارد ملی و حزب لیبرال ملی در راس قدرت بودند . ژنرال آناستازیو سوموزا توسط حزب آزادی ملی ساندینیستا بعد از جنگ های داخلی که از سال 1970 آغاز شده بود در سال 1979 سرنگون شد ، رهبر ساندینیستا ، دانیل اورتگا ساودرا در سال 1984 رئیس جمهور نیکاراگوا شد ، فرماندهی ارتش که مخالف حکومت ساندینیستا بود بر عهده ی ژنرال کنتراس قرار داشت ، او در واقع از بقایای خانواده ی سوموزا بود که توسط آمریکا پشتیبانی می شد . در سال 1990 ویولتا باریوس دی چامورو از اتحادیه ی اپوزیسیون ملی به عنوان رئیس جمهور نیکاراگوا برگزیده شد . در همین اثنا هنوز هم کشمکش های داخلی میان راست گرایان و ارتش به رهبری ژنرال کنتراس ادامه داشت ، آرنولدو آله مان لاکایو در سال 1997 رئیس جمهور نیکاراگوا شد ، لاکایو در شرایطی به پیروزی رسید که تا حدودی جنگ های داخلی فروکش کرده بود ، پس ار پنج سال در سال 2002 میلادی انریک بولانیوس گیر به سمت رئیس جمهوری رسید ، در سال 2005 دانیل اروتگا با انجام کودتای مجددا قدرت را در دست گرفت . 63 % از نژاد مردم این کشور را دورگه ی سرخ و سفید ، 14 % را سفیدپوست و 8 % را سیاهپوست تشکیل می دهند . دین 85 % از مردم نیکاراگوا ، کاتولیک ، 11 % پروتستان و 2 % بدون دین هستند . زبان اسپانیایی زبان رسمی نیکاراگوا است در کنار اسپانیایی زبان سرخپوستان چیبچا نیز کاربرد دارد . واحد پول نیکاراگوا ، کوردوبا اورو با واحد جزء ( سنتاوو ) نام دارد . صادرات نیکاراگوا را قهوه ، پنبه و موز تشکیل می دهد . اقتصاد نیکاراگوا یک اقتصاد بیمار است و از نظر اقتصادی این کشور با مشکلات عدیده ای دست به گریبان است .






* آیا می دانستید دریاچه ی نیکارگوا واقع در جنوب این کشور با 8 هزار کیلومتر مربع وسعت و 21 متر عمق از بزرگترین دریاچه های قاره ی آمریکا محسوب می شود ؟






کشور نیکاراگوا شامل 16 ایالت و 2 ناحیه ی خودگردان ( * ) می باشد :





1 - بواکو ( Boaco )

2 - کارازو ( Carazo )

3 - چیناندگا ( Chinandega )

4 - چونتالز ( Chontales )

5 - استلی ( Esteli )

6 - گرانادا ( Granada )

7 - خینوتگا ( Jinotega )

8 - لئون ( Leon )

9 - مادریز ( Madriz )

10 - ماناگوا ( Managua )

11 - ماسایا ( Masaya )

12 - ماتاگالپا ( Matagalpa )

13 - نووا ( Nueva )

14 - سگوویا ( Segovia )

15 - ریو سان خوان ( Rio San Juan )

16 - ریواس ( Rivas )

17 - آتلانتیکو نوتره ( Atlantico Notre ) *

18 - آتلانتینیققیییور ( Atlantico Sur ) *

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:47 |  لینک ثابت   • 

جمهوری السالوادور ( Republic of El Salvador ) کشوری است واقع در قاره ی آمریکا ، آمریکای مرکزی ، السالوادور تنها کشوری از آمریکای مرکزی است که هیچ گونه مرز آبی و خط ساحلی با دریای کارائیب ندارد و مرز آبی آن فقط با اقیانوس آرام شمالی است . پایتخت السالوادور ، شهر سان سالوادور ( San Salvador ) با 2 میلیون و 150 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت السالوادور 21.041 کیلومتر مربع و جمعیت آن 6 میلیون و 880 هزار نفر است . از شهرهای مهم السالوادور می توان سویاپانگو 285 هزار نفر ، مخیکانوس 172 هزار نفر ، سانتا آنا 164 هزار نفر و سان میگوئل 160 هزار نفر را ذکر کرد . السالوادور نیز مانند دیگر کشورهای آمریکای مرکزی مستعمره ی اسپانیا بود ، استعمار اسپانیا در السالوادور از قرن 16 تا سال 1821 ادامه داشت ( روز استقلال 15 سپتامبر 1821 ) . بعد از استقلال ، گروهی از گروه های پارتیزانی چپ گرا در سال 1970 سازماندهی شدند و جنگ های داخلی در سال 1979 آغاز شد ، پس از سال 1980 عمده مخالفان دولت از جنبش آزادی ملی ( FMLN ) که ائتلاف گروههای پارتیزانی جدایی طلب را به وجود آورده بودند ، تشکیل می شد . سرانجام دست راستی ها با حمایت آمریکا پیروز شدند . توافقنامه ی صلحی در سال 1991 بین حزب راست گرا با پشتیبانی آمریکا و حزب چپ جدایی خواه امضا شد ، بدین ترتیب جنگ های داخلی در سال 1992 خاتمه یافت . آرماندو کالدرون سول از حزب اتحاد جمهوری خواهان ملی گرا در انتخابات سال 1994 به برتری دست یافت ، بعد از دو دوره ی پیاپی 5 ساله ، در سال 2004 میلادی مجددا انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد ، اینبار آنتونیو ساکا گونزالس رئیس جمهور السالوادور شد . بیشتر نژاد السالوادوری ها را دورگه ی سرخ و سفید ( حدود 90 % ) تشکیل می دهد . علاوه بر اینکه 78 % مردم السالوادور کاتولیک ، و 17 % پروتستان هستند . واحد پول السالوادور کولون است ، اگر بگوییم تمام اقتصاد و سیاست السالوادور زیر نگین آمریکاست و این کشور به نوعی تحت الحمایه ی آمریکاست ، اغراق نکرده ایم . صادرات السالوادور را قهوه ، شکر و پنبه تشکیل می دهد .









کشور السالوادر مستمل بر 14 ایالت می باشد :



1 - آهواچاپان ( Ahuachapan )

2 - کاباناس ( Cabanas )

3 - چالاتنانگو ( Chalatenango )

4 - سلامحکاتلان ( Cuscatlan )

5 - لا لیبرتاد ( La Libertad )

6 - لا پاز ( La Paz )

7 - لا یونیون ( La Union )

8 - مورازان ( Morazan )

9 - سان میگوئل ( San Miguel )

10 - سان سالوادر ( San Salvador )

11 - سانتا آنا ( Santa Ana )

12 - سان وینسنته ( San Vincente )

13 - سونسوناته ( Sonsonate )

14 - یوسولوتان ( Usulutan )

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:39 |  لینک ثابت   • 

جمهوری کستاریکا ( Republic of Costa Rica ) کشوری است واقع در آمریکای مرکزی ، پایتخت این کشور شهر سان خوزه ( San Jose ) با جمعیت 310 هزار نفر می باشد . مساحت کستاریکا 51.100 کیلومتر مربع و جمعیت آن 4 میلیون و 222 هزار نفر است . از جمله شهرهای مهم کستاریکا عبارتند از : لیمون 60 هزار و 298 ، آلاخوئلا 42 هزار و 889 ، کارتاگو 39 هزار و 950 و لیبریا 39 هزار نفر . کستاریکا از قرن 16 مستعمره ی کشور اسپانیا بوده و در روز 15 سپتامبر 1821 از این کشور اعلام استقلال کرد . خوزه مارفا فیگوئرز از حزب آزادی ملی در سال 1994 به سمت رئیس جمهور انتخاب شد . در انتخابات سال 2006 کستاریکا اوسکار آریاس سانچز رئیس جمهور کاستاریکا شد . واحد پول این کشور کولون نام دارد . قهوه و موز از مهمترین صادرات کستاریکا محسوب می شود . بدهی های خارجی از جمله مشکلات اقتصادی این کشور شمرده می شود .







کشور کستاریکا دارای 7 ایالت می باشد :



1 - آلاخوئلا ( Alajuela )

2 - کارتاگو ( Cartago )

3 - گواناکاسته ( Guanacaste )

4 - هردیا ( Heredia )

5 - لیمون ( Limon )

6 - پونتارناس ( Puntarenas )

7 - سان خوزه ( San Jose )

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:35 |  لینک ثابت   • 

جمهوری کوبا ( Republic of Cuba ) جزیره ای است واقع در دریای کارائیب ، در قرن شانزدهم از جمله مناطقی بود که مستعمره ی اسپانیا بود و تا سال 1898 زیر نظر اسپانیا بود ، بعد از افول اسپانیا و قدرت گرفتن آمریکا به مدت 4 سال زیر اشغال آمریکا بود ( روز استقلال 20 می 1902 ) ، یکی از مناطق زیر اشغال آمریکا در آن زمان هنوز هم در دست آمریکاست ، و آن منطقه ی گوانتاناموست ، آمریکا در این منطقه پایگاه نظامی احداث کرده و زندانی هم در این مکان به نام زندان گوانتانامو تاسیس کرده است . از سال 1902 تا سال 1959 هرچند کوبا استقلال پیدا کرده بود ولی آمریکا نقش اصلی را در این کشور ایفا می کرد ، فیدل کاسترو روز که فردی کمونیست و نظامی بود ، در سال 1959 با انجام کودتا و سرنگون کردن حکومت ژنرال باتیستا که وابسته به آمریکا بود حکومت را در دست گرفت ، از آن پس به بعد حکومت تک حزبی شده و تنها حزب قانونی محسوب میشد و احزاب دیگر حق فعالیت نداشتند ، در سال 1961 عده ای از مخالفان کاسترو با پشتیبانی آمریکا در خلیج پیگز دست به حمله زدند ولی ناکام ماندند . در سال 1962 حضور و استقرار پایگاه های موشکی شوروی در کوبا موجب بحران موشکی کوبا شد و بین آمریکا و شوروی با یکدیگر مجادله صورت گرفت و موجب سردی روابط دو کشور شد ، همین عامل یکی از دلایل امضای قرارداد های سالت و استارت شد . از ۲۴ فوریه ۲۰۰۸ رائول کاسترو ، برادر فیدل به علت بیماری برادرش زمام حکومت را در کوبا در دست گرفت . کوبا دومین تولید کننده ی شکر در دنیاست . و عمده صادرات این کشور همین محصول است .

 

کوبا دارای 14 ایالت و دو منطقه ی خودمختار ( که با ستاره مسخص شده ) می باشد . ( جمعا 16 )


1 - کاماگوای ( Camaguey )

2 - سیگو دل آویلا ( Ciego del Avila )

3 - سیئن فوئه گوس ( Cienfuegos )

4 - سیوداد دلا هابانا ( Ciudad de la Habana )

5 - گرانما ( Granma )

6 - گوانتانامو ( Guantanamo ) *

7 - هولگوئین ( Holguin )

8 - جزیره ی یوونتود ( Isla de la Juventud ) *

9 - لا هابانا ( La Habana )

10 - لاس توناس ( Las Tunas )

11 - ماتانزاس ( Matanzas )

12 - پینار دل ریو ( Pinar del Rio )

13 - سانکتی ( Sancti )

14 - اسپریتوس ( Spiritus )

15 - سانتیاگو د کوبا ( Santiago de Cuba )

16 - ویلا کلارا ( Villa Clara )

 

 

نوشته شده توسط جهان شناس در 19:27 |  لینک ثابت   •