جمهوری توگو ( Togolese Republic ) کشوری است واقع در غرب آفریقا ، جنوب بورکینا فاسو ، شرق غنا و غرب بنین . پایتخت توگو ، شهر لومه ( Lome ) با 750 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت توگو 56.785 کیلومتر مربع و جمعیت آن 5 میلیون و 860 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای توگو می توان به ، سوکوده 85 هزار نفر ، کپالیمه 75 هزار نفر ، آتاکپامه 65 هزار نفر و کارا 50 هزار نفر اشاره کرد . توگو دارای آب و هوایی گرمسیری و استوایی می باشد ، گرم و مرطوب در جنوب و نیمه خشک و ساوان در شمال . با وجود وسعت کم ، توگو دارای پوشش گیاهی و 6 ناحیه ی جغرافیایی متفاوت می باشد ، از جنگل های گرمسیری گرفته تا ساوان . رود مونو ( Mono River ) از سمت شرق ( بنین ) وارد توگو شده و پس از طی مسافتی در توگو به خلیج بنین می ریزد . بلندترین نقطه ی توگو ، قله ی مونت آگو ( Mount Agou ) با 986 متر ارتفاع می باشد که در جنوب این کشور قرار دارد . قوم ولتائیک ( Voltaic ) و کوآ ( Kwa ) اولین ساکنان منطقه ی توگوی فعلی بودند ، سپس قبایل اوه ( Ewe ) در قرن 14 و آنه ( Ane ) در قرن 18 میلادی در این منطقه سکنی گزیدند . در قرن 18 میلادی دانمارک ادعای مالکیت این سرزمین را مطرح نمود ولی در سال 1884 این منطقه تحت عنوان توگولند ( Togoland ) به عنوان مستعمره ی آلمان درآمد . پس از جنگ جهانی اول و شکست آلمان ها ، توگو دو تکه شد و با نظارت اتحادیه ی ملل تحت قیومیت فرانسه و بریتانیا درآمد . قسمت بریتانیایی توگو ( British Togo ) به غنا الصاق گردید و قسمت فرانسوی آن ( French Togo ) در 27 آوریل 1960 با عنوان کشور مستقل توگو ( Togo ) از فرانسه اعلام استقلال کرد . اولین رئیس جمهوری توگو پس از استقلال که به شیوه ی دموکراتیک انتخاب شد ، سیلوانو اولیمپیوس ( Sylvano Olympius ) نام داشت ، حکومت اولیمپیوس در سال 1963 سرنگون شد ، پس از آن اولیمپیوس که تحت تعقیب قانونی قرار داشت در حالی که سعی داشت از راه دیوار به سفارت آمریکا در لومه پناه ببرد به ضرب گلوله ی یکی از افسران ارتش به نام اتینه ایامدا ( Etienne Eyameda ) کشته شد . پس از او نیکولاس گرونیتزکی ( Nicolas Grunitzky ) به عنوان رئیس جمهور توگو انتخاب شد . حکومت گرونیتزکی نیز سرنوشتی مشابه اولیمپیوس داشت ، در 13 ژانویه ی 1967 طی یک کودتای بدون خونریزی توسط قاتل رئیس جمهور پیشین ، سرهنگ اتینه ایامدا که اکنون ژنرال گناسینگبه ایامدا ( Gen. Gnassingbe Eyameda ) نام گرفته بود ، به وقوع پیوست و حکومت گرونیتزکی ساقط شد . پس از آن یک کمیسیون آشتی ملی در کشور برقرار شد ، ولی در ماه آوریل ایامدا با انحلال این کمیسیون ، به صورت دیکتاتور گونه ای خود را رئیس جمهور نامید . او با به حالت تعلیق در آوردن قانون اساسی فعالیت همه ی احزاب را نیز ممنوع اعلام کرد و تنها عقاید شخصی و مکتب فکری خود را پیرامون حیطه ی کاری و مسئولیت ریاست جمهوری اش قرار می داد . تحت فشار غرب ایامدا در سال 1993 مجبور شد فعالیت احزاب سیاسی را قانونی اعلام کند . در آگوست 1993 اولین انتخابات ریاست جمهوری به صورت چند جزبی در توو برگزار شد که باز هم ایامدا با کسب بیش از 96 % آرا رئیس جمهور توگو باقی ماند ، تقلبات گسترده در این انتخابات نیز کانون توجه محافل داخلی و خارجی قرار گرفت ، ایامدا 5 سال بعد در سال 1998 نیز مجددا رئیس جمهور توگو شد . سرانجام ایامدا پس از 38 سال دیکتاتوری در توگو ، در اوایل فوریه ی سال 2005 میلادی درگذشت تا در میان کشورهای آفریقایی دارای بیشترین عمر سیاسی یک سیاستمدار را به خود اختصاص داده باشد . پس از او پسرش ، فائوره گناسینگبه ( Faure Gnassingbe ) با برقراری یک دولت نظامی دیکتاتوری پدر را ادامه داد . گناسینگبه رسما کار خود را در 7 فوریه ی 2005 در حالی کار خود را به عنوان رئیس جمهور توگو آغاز کرد که شروع کارش به علت عدم برگزاری انتخابات و عدم منتخب بودن وی با محکومیت های بین المللی همراه بود . سرانجام گناسینگبه پذیرفت در 24 آوریل انتخابات ریاست جمهوری برگزار کند ، در انتخابات ریاست جمهوری 24 آوریل ، گناسینگبه با کسب 60 % آرا ، رقیبش امانوئل آکیتانی باب ( Emmanuel Akitani Bob ) از حزب اپوزیسیون که تنها 38 % آرا را کسب کرد پشت سر گذاشت و در 4 می 2005 رسما به عنوان رئیس جمهور توگو انتخاب شد . در ماه ژوئن رئیس جمهور ، یکی از رهبران مخالفان ، ادم کوجو ( Edem Kadjo ) به به سمت نخست وزیر توگو منصوب کرد . در آگوست 2006 دولت و شش حزب سیاسی با انعقاد پیمانی با ایجاد یک دولت انتقالی موافقت کردند که شامل احزاب مخالف نیز می شود . یاووی آگبوییبو ( Yawovi Agboyibo ) در سپتامبر 2006 به عنوان نخست وزیر جدید توگو معرفی شد . در انتخابات پارلمانی که در اکتبر 2007 در توگو برگزار شد ، حزب وابسته به رئیس جمهور ( RPT ) موفق شد 49 کرسی از 81 کرسی پارلمان توگو را بدست آورده و پیروز انتخابات شود . ظرف 20 سال گذشته این اولین باری بود که احزاب اپوزیسیون نیز حق شرکت در انتخابات پارلمانی را داشتند . آگبوییبو در نوامبر 2007 از سمت خود استعفا داد ، رئیس جمهور نیز " کوملان مالی " ( Komlan Mally ) را در 3 دسامبر 2007 به سمت نخست وزیر توگو برگزید . نژاد 99 % توگویی ها ، آفریقایی ( مهمترین آنها قبایل اوه ، مینا و کابره می باشند ) ، کمتر از 1 % نیز اروپاییان و سوری و لبنانی می باشند ، همچنین دین 29 % مردم توگو ، مسیحی ، 20 % مسلمان و بیش از 51 % نیز پیرو آیین های بومی و سنتی هستند . زبان رسمی در توگو ، فرانسوی می باشد ، همچنین زبانهای بومی مانند اوه ، مینا در جنوب ، کابیه و داگومبا نیز در شمال کشور رایج است . واحد پول توگو ، فرانک سی اف آ با واحد جزء ( سانتیم ) نام دارد . از مهمترین صادرات توگو می توان به صادرات مجدد ، پنبه ، فسفات ، قهوه و کاکائو اشاره کرد . توگو از اعضای کشورهای اتحادیه ی آفریقا می باشد .








توگو مشتمل بر 5 ناحیه می باشد :



1 - سنترال (Centrale )


2 - کارا ( Kara )


3 - مریتایم ( Maritime )


4 - پلاتو ( Plateaux )


5 - ساوانز ( Savanes )